Gruefskistan… και απλή λογική

Η ρεαλιστική αντιμετώπιση της επιστολής Γκρουέφσκι από τον πρωθυπουργό και η ευφυής αντιπαράθεση στο θέμα των διεκδικήσεων που αφορά περιουσίες αναδεικνύει μια προσαρμογή της ελληνικής εξωτερικής πολιτικής σε μια νέα στρατηγική που υποκρύπτει ελεγχόμενο ρίσκο και ναρκοθετεί την πορεία των διεκδικήσεων του πρωθυπουργού της ΠΓΔΜ σε περίπτωση κλιμάκωσης τους.

Για να το κάνω λιανά όλο αυτό το βαθυστόχαστο που γράφω παραπάνω, ο Κώστας Καραμανλής στέλνει τους Σκοπιανούς στα Ευρωπαϊκά δικαστήρια να διεκδικήσουν περιουσίες με στόχο πολύ απλά να τσιγκλήσει τους εταίρους σε ένα θέμα που πονάει, τις περιουσίες που άλλαξαν χέρια μετά το τέλος του 2ου παγκοσμίου πολέμου και την εγκαθίδρυση του σιδηρού παραπετάσματος.

Αξίζει να αναφέρουμε ότι προπολεμικά η Πολωνία, η Τσεχία και το ¼ της Γαλλίας (Αλσατία) σε πολύ μεγάλο βαθμό είχαν γερμανούς γηγενείς που κατείχαν τίτλους ιδιοκτησίας σε τεράστιες εκτάσεις των χωρών αυτών. Μετά το τέλος του 2ου παγκοσμίου πολέμου, αποχωρώντας πλέον οι γερμανοί Ναζί από τις χώρες αυτές συμπαρέσυραν και τους πληθυσμούς αυτούς. Μαζικά εκείνη την εποχή οι περιουσίες άλλαξαν χέρια χωρίς διακρατικές συμφωνίες και με μια διαδικασία και διάθεση λήθης στο παρελθόν.

Βέβαια κανένας ευφυής Ευρωπαίος δεν φαντάστηκε ότι ένα Αμερικανοκινούμενο παλικαράκι θα μπορούσε να ξεκινήσει μια συζήτηση που κανένας δεν θέλει να θυμάται στην Ευρώπη. Έτσι ο κύριος Γκρουέφσκι με πλάνο βγαλμένο από ταινία του Χόλυγουντ σχεδιάζει να ενημερώσει την παγκόσμια κοινότητα με μια εικονική πραγματικότητα των ΜΜΕ ότι υπάρχει και «Μακεδονική μειονότητα» και θέμα περιουσιών. Και αυτό το κάνει είτε αγνοώντας τον κίνδυνο να δημιουργήσει μπλοκ εναντίων του ή ως νέος Φίρερ για να υποδαυλίσει πάθη που έχουν περάσει «δι’ ελέου και φόβου» της ιστορίας και έχουν καθορίσει μια ισορροπία της κάθαρσης που προκαλεί η λήθη.

Η επιστολή του στον πρωθυπουργό, οι εκδηλώσεις στα Σκόπια, η εξαγωγή τους στην Ελλάδα, η τηλεοπτική κάλυψη, η ενεργοποίηση των ακραίων στοιχείων στην Ελλάδα και ότι άλλο δούμε τις επόμενες μέρες είναι απλά ένα σενάριο που θα εξελιχθεί για να υπάρχουν καταγραφές των διεκδικήσεων, μια που η Ελλάδα έχει το απόλυτο όπλο, το βέτο και είναι κατανοητό ακόμα και στον Γκεμπελίσκο Γκρουέφσκι ότι εάν η Ελλάδα δεν συναινέσει το παιχνίδι είναι χαμένο.

Δυστυχώς για την ελληνική πολιτική οι μόνοι που δεν κατάλαβαν αυτή την απλοϊκή πτυχή, ή κατάλαβαν και παίζουν άλλο παιχνίδι, είναι τα στελέχη του ΠΑΣΟΚ που παραπαίουν με δηλώσεις ήξεις αφήξεις για το εάν πρέπει η εξωτερική πολιτική της χώρας να προχωρήσει ή να θωρακιστεί πίσω από την στρατηγική του follower των επιθυμιών του ισχυρού συμμάχου.

Τώρα σχετικά με την απάντηση Γκρουέφσκι και τον διάλογο μέσω αλληλογραφίας είναι χρήσιμο να αναφέρουμε ότι δεν έχει καμία νομική υπόσταση και μπορεί να διαιωνίζεται εσαεί χωρίς να παράγει καμία υποχρέωση σε κανένα από τους συντάκτες και παραλήπτες, ενώ οποιαδήποτε άλλη επικοινωνία με διαιτησία όπως αυτή του ΟΗΕ παράγει νομικά αποτελέσματα που επιβάλουν τελικές λύσεις.

Σενάρια συνομωσίας: το ΝΟΜΟτελειακό κουκούλωμα του σκανδάλου της Siemens

Τελικά ο πολιτικός κόσμος στην Ελλάδα είναι αγγελικά πλασμένος, ο ΓΑΠ (Γιώργος Ανδρέα Παπανδρέου) καθυστερημένα και πίσω από την κυβέρνηση, που πρόλαβε να δώσει εντολή στο συμβούλιο του κράτους να μελετήσει τις νομικές διαδικασίες με τις οποίες μπορεί να προστατευθεί απέναντι στη Siemens, ζήτησε και αυτός το ίδιο δημιουργώντας μια εικόνα πολιτικού μπλοκ 80% για την κάθαρση.

Ο ανταγωνισμός βέβαια στις δηλώσεις καλής θέλησης για τη σύσταση εξεταστικής επιτροπής για την διερεύνηση του σκανδάλου, διακομματικής επιτροπή για την θωράκιση των θεσμών και ενεργοποίηση επιτροπής θεσμών διαφάνειας κανένα δεν συγκινούν μια που όλοι αντιλαμβάνονται το προφανές.

Και ποιο είναι το προφανές; Μα αυτό που έγινε σαν απάντηση σε όλη αυτή την παπαρολογία. Η Siemens θα ενεργοποιήσει το νομικό της μηχανισμό για να προστατευτεί από τις αντίστοιχες νομικές κινήσεις του κράτους.

Αυτό πρακτικά σημαίνει το εξής απλό, η Siemens θα ενοχοποιήσει τους Χριστοφοράκο και Μαυρίδη, πιθανώς και μερικούς παρένθετους μαζί με μερικές πολιτικές Ιφιγένειες, τύπου Τσουκάτου, Μαντέλη, Μάντου κλπ, με στόχο να χρεωθούν αυτοί την απάτη και να οδηγηθούν με συνοπτικές διαδικασίες σε κάποιο είδους περιορισμό ή φυλάκιση.

Να καταλάβει δηλαδή το πόπολο ότι αυτοί είναι οι εγκέφαλοι της απάτης και δεν υπάρχει στην πραγματικότητα μαύρο πολιτικό χρήμα που ρέει σαν νερό στα ταμεία των κομμάτων. Στο περιβάλλον του περιορισμού αυτού βέβαια θα υπάρχει και το οπλοστάσιο να γίνει μια σκληρή διαπραγμάτευση για το δια ταύτα… και ποιος τον είδε τον Παναή (συμφωνία κυρίων για το θάψιμο)

Με συνοπτικές δηλαδή διαδικασίες να κλείσει όπως-όπως το θέμα πριν αρχίσει να βρωμάει ακόμα περισσότερο. Βέβαια η δικαστική διαδικασία θα διαιωνίζεται ως δαμόκλειος σπάθη για να σφίγγουν οι κώλοι και να μην υπάρχουν στεγανά.

Σενάρια συνομωσίας η απλώς κοινός νους σε μια χώρα που ο ραγιαδισμός είναι όχι μόνο τρόπος ζωής αλλά και εθιμικό δίκαιο στο DNA της λειτουργίας του κράτους;

Τη φωτιά στην Πάρνηθα την βάλαμε εμείς… όλοι…

Μήπως ήρθε επιτέλους η ώρα να σταματήσουμε τα κροκοδείλια δάκρυα, τις κορώνες για το πράσινο και τα καμένα δάση και να δούμε ότι απλώς μας συμβαίνει αυτό ακριβώς που επιθυμούμε να γίνει και οι ενέργειες μας με μαθηματική ακρίβεια οδηγούν;

Κατά’ αρχάς θα περιγράψω την προσωπική εμπειρία για την φωτιά της Πάρνηθας αλλά και για μια άλλη φωτιά στην ανατολική αττική, πριν επιχειρηματολογήσω γιατί πιστεύω ότι όλοι φωνάζουν για το θεαθήναι.

Την προηγούμενη λοιπόν εβδομάδα βρισκόμουν με την οικογένεια μου και πολλές άλλες οικογένειες, ζευγάρια, μπάκουρους, καμάκια και λοιπά πλάσματα των παραλιών σε μια ακτή με προνομιακή θέα στον καπνό που σκίαζε την Πάρνηθα και σχεδόν όλη την Αθήνα. Επί δύο ώρες που κράτησε το μπάνιο της οικογένειας αλλά και μετά, ουδείς κουνήθηκε από την παραλία να ασχοληθεί με το εμφανώς τραγικό γεγονός, και αν όχι να βουτήξει στη φωτιά να τη σβήσει, να σκεφτεί λογικά και ψύχραιμα τρόπους να βοηθήσει. (πολλοί βέβαια μετακινήθηκαν λίγο διότι η κάπνα τους χάλαγε την ηλιοθεραπεία, αλλά νομίζω ότι αυτό δεν μετρά)

Τώρα θα μου πείτε πώς να το κάνει ο φτωχός έλληνας που εκείνη τη στιγμή απολαμβάνει την υπεραξία του κόπου του, δίπλα στο αυθαίρετο του, σε μια παραλία καταπατημένη από τους κάθε λογής businessmen, που πλουτίζουν εκμεταλλευόμενοι την περιούσια μας. Έλα ντε, πως; Φταίει το κράτος (δηλαδή εμείς, οι μισοί άνθρωποι της παραλίας που είναι δημόσιοι υπάλληλοι και λειτουργούν το κράτος) που δεν έχουμε σχεδιασμό για τέτοιες έκτακτες καταστάσεις.

Έκτακτες; Ανωτέρα βία;

Παραμύθια της Χαλιμάς! Ουδέν γεγονός πιο συνεπές στο ραντεβού του από την φωτιά. Κάθε καλοκαίρι, με την πρώτη άνοδο του θερμόμετρου, τσούπ νάτο πετιέται. Όσοι μένουν κοντά ή μέσα σε δάση έχουν ετήσιο ραντεβού τους με τους εμπρηστές, το ξέρουν ότι θα γίνουν εμπρησμοί, τους περιμένουν και ενίοτε τους προλαβαίνουν. Και το να μένεις σε δάσος δεν είναι καθόλου κακό, όχι γιατί εγώ μένω σε δάσος αλλά γιατί είναι κουτό και ολοκληρωτικό σαν νοητική σύλληψη να απαγορεύεται να χτίσω και να ζήσω νόμιμα μέσα σε ένα δάσος, ενώ μου επιτρέπεται να μείνω σε ένα αγρό, η σε μια ποντικότρυπα στην πόλη.

Μια μέρα πρίν την φωτία στην Πάρνηθα μια μικρότερης εμβέλειας, 1000 μέτρα από το σπίτι του πρωθυπουργού αφού έκαιγε για μια ώρα, μόλις ήρθε το ελικόπτερο σε 5 λεπτά έσβησε. Το γεγονός ότι είναι κοντά στο σπίτι του πρωθυπουργού δεν αποτελεί μομφή απλώς χρησιμοποιείται για να δοθεί η τοποθεσία, άλλωστε σε ένα ευνομούμενο κράτος το σπίτι του πρωθυπουργού και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι δίπλα στο σπίτι και το δάσος κάθε πολίτη…

Αυτό βέβαια δεν αποδεικνύει τίποτα παραπάνω από το προφανές ότι με συντονισμό ενεργειών οι φωτιές σβήνουν και δεν τις αφήνουμε να κάψουν ότι μπορούν. Στην Ιαπωνία λοιπόν που έχουν το πρόβλημα των σεισμών, το σύνολο του πληθυσμού, συμμετέχει σε παλλαϊκή συνεργασία για την περίπτωση της ανωτέρας βίας που νομοτελειακά θα τους χτυπήσει, και ο κάθε ένας γνωρίζει από πριν μεθοδικά τι πρέπει να κάνει.

Εδώ απλώς κάνουμε το μπάνιο μας (και εγώ μεταξύ αυτών) σχολιάζοντας με υψηλού επιπέδου πολιτική εμβάθυνση ότι 20 χρόνια ο ένας βαρούσε τα περιστέρια και 4 χρόνια ο άλλος διέλυσε το σύμπαν, ενώ ταυτόχρονα ψάχνουμε προνομιακές θέσεις για να παρατηρήσουμε τη δύναμη της φύσης που ταυτόχρονα είναι μήνυμα του θεού… κλπ κλπ

Για να δούμε τώρα τι σημαίνει μια φωτιά πέραν των προφανών κακών:

· Μια φωτιά λοιπόν σε ένα χώρο 30 χιλιάδων στρεμμάτων, με περίπου 100 δέντρα ανά στρέμμα, ήτοι 3.000.000 δέντρα, 200 κιλά κατά μέσο όρο, δηλαδή 600.000.000 κιλά, με 100 ευρώ τον τόνο, 60 εκ ευρώ, νομίζω… τζίρος πώλησης των ξύλων πλέον ΦΠΑ 19% ήτοι ακόμα 11,4 εκ ευρώ έμμεσα για τα τζάκια όλων αυτών που μεθαύριο θα πάνε έξω από την Βουλή να διεκδικήσουν άραγε τι;

· Για να αναδασωθεί ένα καμένο βουνό είναι χρήσιμο, λένε οι γεωπόνοι να περάσει ένας χρόνος, βάλε και 8 μήνες ακόμα για να φτάσει ο Μάρτης που γίνονται οι αναδασώσεις, σύνολο 20 μήνες. Τόσο χρόνο έχουν τα λαμόγια να κόψουν και να διαθέσουν τα δέντρα στην αγορά. Δηλαδή θέλουν κάθε μήνα κατά μέσο όρο να κόβουν 250.000 δέντρα, δηλαδή 8,500 δέντρα την ημέρα, 833 δέντρα την ώρα για ένα δεκάωρο δουλειάς. Ας πούμε ότι ένας εργάτης κόβει τεμαχίζει και φορτώνει 3 δέντρα την ώρα (σούπερμαν) χρειάζονται λοιπόν 278 άτομα να δουλεύουν ασταμάτητα για 20 μήνες, 10 ώρες κάθε μέρα. Σύνολο κόστους με μέσο όρο αμοιβής 800 ευρώ το 8άωρο περίπου 4.400.000 ευρώ ο τζίρος μόνο για το κόψιμο.

· Οι δήμοι το κράτος τα κόμματα και λοιποί νταβατζήδες δίνουν εργολαβικά το κόψιμο των δέντρων σε δικούς τους, που προσλαμβάνουν δικούς τους κλπ κλπ και εισπράττουν: άμεσα από τις πωλήσεις νόμιμες μίζες, έμμεσα από το ΦΠΑ έσοδα, πέραν του ότι πολιτικά κερδίζουν γιατί μοιράζουν δουλειές (έρχονται και εκλογές)

· Αν μέσα στα παραπάνω προσθέσουμε αποζημιώσεις, κατεστραμμένους δρόμους, δίκτυα, αναδασώσεις κλπ ο τζίρος ανέρχεται σε περισσότερα από 300 εκ Ευρώ (100 δις παλιές δραχμές) που θα αλλάξουν χέρια τους επόμενους 18 μήνες, χώρια που μέχρι να αρχίσει η αναδάσωση πάνω από 1000 οικοδομές θα φυτρώσουν εν μια νυκτί

Γιατί λοιπόν κλαίμε και χτυπιόμαστε, αφού είμαστε το έμβιο είδος που λειτουργούμε ως μύκητας, καταλαμβάνοντας και καταστρέφοντας όσο χώρο βρίσκουμε γύρω μας, αφαιρώντας το δικαίωμα της ζωής σε κάθε άλλο έμβιο ον, προκαλώντας νομοτελειακά τον αφανισμό μας.

Πριν κλείσω να αναφέρω και τη δεύτερη εμπειρία μου που αφορά την φωτιά στην Καλλιτεχνούπολη πριν από δύο χρόνια. Αφού λοιπόν συνέβησαν όλα τα προηγούμενα ένα χρόνο μετά αποφασίστηκε να γίνει αναδάσωση και το ρόλο του μάγου της φυλής που θα ηγούνταν της αναδάσωσης αυτής ανέλαβε ο νόμιμος εκπρόσωπος του παντοδύναμου στην Αθηναϊκή γη Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος.

Μια χρήσιμη λεπτομέρεια αφορά το γεγονός ότι τα καμένα δάση του Πεντελικού ανήκουν στην εκκλησία της Ελλάδος η οποία μετά την απελευθέρωση το 1867 ανέλαβε να τα αγοράσει από τους Τούρκους, διότι άσχετα με τους πολέμους και τις σφαγές ή τα στριμωξίδια, οι διεθνείς νόμοι είναι πάνω από τις τοπικές συγκρούσεις και ασχέτως της απελευθέρωσης τα εδάφη νομικά ανήκαν σε πασάδες και σουλτάνες. Έτσι με την υποστήριξη και τις πλάτες του κράτους η εκκλησία της Ελλάδος, και μερικοί πλούσιοι έλληνες, που σήμερα είναι πλατείες, δρόμοι και νοσοκομεία (Συγγρός, Ζάππας, Μπενάκης κλπ) αγόρασαν τους τίτλους από τους υποχωρούντες Τούρκους δια ένα πινάκιο φακής. (και φυσικά μετά ξέχασαν να επιστρέψουν στο κράτος αυτά που τους παραχωρήθηκαν)

Έγινε λοιπόν η φιέστα, ευλόγησε ο Αρχιεπίσκοπος τα δέντρα, μαζεύτηκε λαουτζίκος, δοξάσανε το θεό, γέμισαν τηλεοπτικό χρόνο τα δελτία, είπαμε και μερικά ανέκδοτα και το δάσος άρχισε από την επόμενη μέρα να μεγαλώνει και από μικρά δεντράκια να ξαναγίνεται… στάχτη… διότι οι τοπικοί λαμόγιοι παράγοντες είχαν άλλα σχέδια και είχαν υπενοικιάσει, τη γη που δεν τους ανήκει, σε τσοπαναραίους να βοσκούν τα πρόβατα τους με φρέσκο χόρτο… και έτσι το θαύμα έγινε έπιασε φωτιά δύο μέρες μετά και η αναδάσωση πήγε στον αγύριστο…

Γιατί λοιπόν κλαιγόμαστε και στέλνουμε SMS, πέραν του ότι έτσι πλουτίζουν τα λαμόγια των κινητών, και μαζευόμαστε στη βουλή, για να ταλαιπωρήσουμε τους εργαζόμενους και να προκαλέσουμε έτσι και άλλο κόστος, αφού στο τέλος της ιστορίας εμείς είμαστε οι εμπρηστές.

Όλοι!!!

Gorna Macedonia, Barda Macedonia με τη βούλα του ΟΗΕ και των ΗΠΑ

Η λύση στο Σκοπιανό μάλλον έχει βρεθεί και θα παρουσιαστεί μέσα στις επόμενες εβδομάδες με συνοπτικές διαδικασίες, μια που η συνεκτικότητα του μορφώματος των Σκοπίων αγγίζει τα όρια διάλυσης του 2 μέρες πριν την διεξαγωγή των εκλογών στις οποίες νικητής θα είναι ο εθνικιστής πρωθυπουργός Γκρουέφσκι. Οι Αλβανόφωνοι των Σκοπίων, ενδυναμωμένοι από την αυτονομία του Κοσσόβου κρατούν στην κυριολεξία από τα αχαμνά τους Σλαβόφωνους ηγέτες της χώρας που καταλαμβάνει τη γεωγραφική περιοχή της βόρεια Μακεδονίας.

Το πρώτο crash test της ελληνικής διπλωματίας μετά το Βουκουρέστι ξεκινά την επόμενη Δευτέρα και κορυφώνεται λίγες ώρες πριν την 9η Ιουλίου που θα αρχίσει η γραφειοκρατική διαδικασία ένταξης Αλβανίας και Κροατίας στο ΝΑΤΟ. Ο Μάθιου Νίμιτς φαίνεται θα είναι ο πρώτος ξένος που θα επισκεφτεί την ΠΓΔΜ μετά τις εκλογές και θα προσπαθήσει να οδηγήσει σε κάποια κατάληξη τις ιδέες που συζητιούνται σε χαμηλό επίπεδο και χωρίς πολύ θόρυβο από το Βουκουρέστι και μετά.
Καθ’ όλη την περίοδο αυτή ο Αμερικανός διαπραγματευτής του ΟΗΕ συνομιλούσε με του δύο διαπραγματευτές Βασιλάκη και Ντιμιτρόφ, και δεδομένης της κόντρας του δεύτερου με τον εθνικιστή πρωθυπουργό, ο Μάθιου Νίμιτς φρόντισε και κράτησε δίαυλους επικοινωνίας με τον πρωθυπουργό Γκρουέφσκι αλλά και τον πρόεδρο Τσερβενκόφσκι. Αν και δεν έχει ανακοινωθεί από το ΥΠΕΞ ακόμα ο Αδαμάντιος Βασιλάκης είχε τηλεφωνική επικοινωνία με τον Αμερικανό πρέσβη στην Αθήνα στις 29-5-08 για ανταλλαγή απόψεων (με ότι αυτό μπορεί να σημαίνει).

Καθοριστικό ρόλο στην τελική εξέλιξη θα παίξει το γεγονός ότι η αμερικανική διοίκηση θέλει να δημιουργήσει την εντύπωση ότι έχει αποφασίσει να υλοποιήσει τη δέσμευση Μπούς από τις 16 Νοεμβρίου του 2004 στην επιστολή του προς Καραμανλή που σημείωνε ότι θα αναγνωρίσει τα Σκόπια με την νέα ονομασία όποια και να είναι αυτή. Με λίγα λόγια θα κάνει roll back την αναγνώριση από Μακεδονία σε τελίτσες Μακεδονία. Προφανώς αυτός είναι και ο λόγος για τον οποίο οι Σκοπιανοί επικεντρώνονται στην εθνότητα και την γλώσσα και κρατούν τις κορώνες για το όνομα λίγο θολές.

Αν και οι υπερατλαντικοί μας σύμμαχοι φαίνεται να υπολογίζουν πολύ μειωτικά την γεωπολιτική ισχύ της χώρας και να μη τους αρέσει η διαφοροποιημένη στρατηγική που ακολουθεί ο πρωθυπουργός με τα ανοίγματα στη Ρωσία και την νέα Ελληνογαλλική προσέγγιση σε πολιτικό και συμβολικό επίπεδο, είναι σαφές ότι προσβλέπουν με κάθε τρόπο στα 6,5 δις ευρώ του εξοπλιστικού προγράμματος της χώρας.

Είναι τέτοια η καψούρα για τα φράγκα αυτά που εκτιμώ ότι κανένα άλλο επιχείρημα δεν μπορεί να ασκήσει πιο καταλυτική ισχύ στις ΗΠΑ και στους προστατευόμενους Σκοπιανούς στην επερχόμενη διαπραγμάτευση.

Το τέλος της αυθεντίας στην τηλεόραση…

Η τηλεόραση είναι ένας χώρος πλημμυρισμένος από αλλαγές που αρχή τους, τις περισσότερες φορές, έχουν την εξέλιξη της τεχνολογίας. Σε όλο τον πλανήτη όμως επικρατεί το μότο “Content is the King” και προφανώς, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, αυτό είναι αλήθεια. Ακόμα και όταν γινόταν με σήματα μορς η επικοινωνία, αξία είχε πάντα το περιεχόμενο και όχι ο φορέας.

Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα και αφορά το τηλεοπτικό και ευρύτερα εκδοτικό τομέα είναι ένα φαινόμενο που έχει ξεκινήσει νωρίτερα σε όλες τις χώρες του σύγχρονου κόσμου. Η διαπλοκή που ταυτίζεται πλέον με τα ΜΜΕ, είναι αποτέλεσμα της συγκέντρωσης εξουσίας από πολιτικούς και φορείς που μπορούν να διαχειρίζονται την ροή των πληροφοριών.

Η τεχνολογία, εδώ και 10 χρόνια όμως έχει προσθέσει νέα μέσα διανομής της πληροφορίας που αποδεικνύονται ο δούρειος ίππος των παραδοσιακών συστημάτων. Η δυνατότητα της ανωνυμίας, της αμεσότητας, χωρίς εγκυρότητα και της αυξημένης συμμετοχικότητας, παρά το γεγονός ότι δημιουργεί ένα κλίμα Βαβέλ, ταυτόχρονα τρέφει την ανάπτυξη μεταμοντέρνων ιδιοτήτων στο τηλεοπτικό κοινό.

Πολιτισμική πραγματικότητα

1. Pre-modern: Πιστεύω, άρα καταλαβαίνω
2. Modern: Διαλογίζομαι, άρα καταλαβαίνω
3. Post-modern: Βιώνω, άρα καταλαβαίνω

Post-modernism

• Ο μεταμοντερνισμός λοιπόν αφορά την εποχή της συμμετοχής αφορά το σήμερα.
• Το κοινό που ανήκει σε αυτή τη κατηγορία δυσπιστεί μπροστά στην θεσμική εξουσία και ενστικτωδώς εμπιστεύεται αυτούς που έχουν βιωματική σχέση με τα γεγονότα
• Το κοινό αυτό αντιλαμβάνεται τους περιορισμούς της πραγματικότητας
• Δεν πιστεύουν στο Θεό ως μια θεσμική αρχή αλλά στο Άγιο Πνεύμα ως κάτι που μπορούν να βιώσουν

Πολιτισμός και TV
Η πολιτισμική αυτή μεταλλαγή του κοινού έχει επιπτώσεις στην τηλεθέαση. Το μεταμοντέρνο κοινό θέλει να παίξει και να βιώσει, χωρίς να μένει παθητικός ακίνητος υποδοχέας αγορεύσεων, κάτι που χαρακτηρίζει κυρίως τα ειδησεογραφικά δελτία. Ο παρουσιαστής, με την μέχρι σήμερα πρακτική, αντιπροσωπεύει μια παραδοσιακή φιγούρα εξουσίας. Το μεταμοντέρνο κοινό όμως δεν ανέχεται την εξουσία αυτή και δέχεται το χάος και την αναρχία ως μια αποδεκτή πραγματικότητα.

Οι κοινωνικές ομάδες μετατρέπονται σε «φυλές».

Φυλές, TV και Μάρκετινγκ
Η κάλυψη των αναγκών όλων των «φυλών» που αποτελούν το κοινό είναι ουτοπία, παρά το γεγονός ότι οι αυτό το δρόμο θα ακολουθήσουν οι περισσότεροι σπρωγμένοι από τον ανταγωνισμό. Βιώνουμε μια εποχή μετάλλαξης και υποχώρησης του μαζικού μάρκετινγκ υπέρ του εξειδικευμένου και στοχευόμενου μάρκετινγκ. Το broadcasting αντικαθίσταται από το narrowcasting.

Για να επιβιώσει κάποιος σε ένα τέτοιο περιβάλλον πρέπει να μεταλλαχθεί σε παραγωγό multimedia και διανομέα μέσων όλων των καναλιών διανομής περιεχομένου. Η εμμονή της τηλεοπτικής βιομηχανίας στις διασημότητες και το εύκολο μάρκετινγκ είναι πλέον χωρίς έννοια.

Αντίστοιχη είναι και η τύχη των επικοινωνιακών μοντέλων που βασίζονται σε παραδοσιακές συνταγές δημιουργίας αυθεντιών που μιλάνε στο κοινό με την αρχή του πίστευε και μη ερέυνα.

Τι λέγανε οι σύμβουλοι διεθνώς τη δεκαετία του 90;
Η Audience Research and Development (AR&D) επινόησε τη φράση “Command Anchor” για να χαρακτηρίσει τη σχέση του παρουσιαστή με το κοινό που περιγράφεται σχηματικά από την ανύψωση ενός βάθρου εξουσίας στην επικοινωνία μεταξύ τους. Σήμερα η εταιρία αυτή αντικατέστησε τον όρο με το “Talent Dynamics”.
Ποιο είναι όμως το επικοινωνιακό μοντέλο αυτής της στρατηγικής που ισχύει μέχρι σήμερα;

Talent Dynamics

• Θα σε οδηγήσω από αρχής μέχρι τέλους σε αυτό το δελτίο ειδήσεων
• Ήσουν απασχολημένος με την ζωή σου όλη την ημέρα αλλά θες να μάθεις τι γίνεται στον κόσμο
• Βρίσκομαι εδώ παρακολουθώντας και εξερευνώντας τον κόσμο για λογαριασμό σου
• Κάτσε άνετα, ξάπλωσε, κοίτα και άκου
• Θα φροντίσω να σε ενημερώσω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο

Σε ένα περιβάλλον παθητικής τηλεθέασης αυτή είναι η ιδανική μέθοδος. Οι ειδήσεις είναι φτιαγμένες για να «Βασιλεύει» ο παρουσιαστής. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση του συμβολισμού της επικοινωνίας, η αυθεντία έχει το λόγο.
Τι λέει ο μεταμοντέρνος θεατής;

• Δεν θέλω να αράξω να ξεκουραστώ και να ακούσω παθητικά πλέον…
• … και εάν το κάνω θα το κάνω στο ΔΙΚΟ μου κόσμο όπου δεν υπάρχει βία και έγκλημα σε κάθε γωνία
• …υπάρχουν βάσανα ΕΔΩ αλλά όχι στην μορφή που τα βλέπετε εσείς
• … και τα φέρνουμε βόλτα κόντρα σε αυτά που παρουσιάζετε εσείς
• …επίσης μετά από 40 χρόνια τηλεόραση ξέρω να κάνω τηλεόραση καλύτερα από εσάς

Με τέτοια αμφισβήτηση, η αυθεντία χάνει την λάμψη και την αξία της. Δεν έχει εξουσία στο κοινό.

Συνήθειες του μεταμοντέρνου κοινού

• Ο χρόνος είναι χρήμα
• Οι τηλεθεατές θέλουν τον ρεπόρτερ να τους περιγράφει τι συμβαίνει και όχι κάποιος από απόσταση με το γεγονός
• Οι μόνες «προσωπικότητες» που αφορούν το κοινό είναι αυτές που μοιράζονται τις απόψεις τους και προβάλουν τα επιχειρήματα που οι θεατές θέλουν να επικοινωνήσουν με τα υπόλοιπα μέλη της «φυλής» τους
• Οι θεατές δεν τρέφουν καμία εκτίμηση για τους ανθρώπους που κάνουν χρήση του βάθρου, κυρίως δε για αυτούς που δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα του «λαού»
• Στη μεταμοντέρνα κουλτούρα όπου η ισχύς βρίσκεται στην πληροφορία, οι πρακτικές αυθεντίας προκαλούν χασούρα

10 ιδέες για αξιολόγηση

1. Δεν υπάρχουν ειδήσεις εκτός από τις τηλεοπτικές ειδήσεις
2. Οι ειδήσεις πρέπει να είναι διαθέσιμες 24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα
3. Η παρουσίαση δελτίου με μια δεδομένη σειρά είναι παρελθόν, ο τηλεθεατής πρέπει να μπορεί να επιλέξει ανά πάσα στιγμή την είδηση που τον ενδιαφέρει
4. Η παραδοξολογία της πραγματικότητας μιας πολύ-πολιτισμικής κοινωνίας δεν πρέπει να είναι ταμπού
5. Η τεχνητή ηγεμονία της δημοσιογραφικής αντικειμενικότητας και αυθεντίας πέθανε. Οι ειδήσεις πρέπει να αντιπροσωπεύουν όλους
6. Οι ειδήσεις πρέπει να εγκαταλείψουν την εμμονή με το στερέωμα των αστέρων παρουσιαστών και δημοσιογράφων υπέρ της συμμετοχής του κοινού
7. Οι ρεπόρτερ πρέπει να αντιπροσωπεύουν τις διαφορετικές φυλές των τηλεθεατών
8. Η ζωντανή μετάδοση είναι κρίσιμο στοιχείο επιτυχίας, δεδομένου ότι οι θεατές θέλουν να συμμετάσχουν
9. Οι ειδήσεις πρέπει να είναι αμφίδρομες και ο στόχος η συμμετοχή του κοινού
10. Είναι η κατάλληλη εποχή για την δημιουργία αυτόνομων εταιριών παραγωγής ειδήσεων υπό την αιγίδα media groups

10 Δράσεις για αξιολόγηση

1. Ξεφορτωθείτε τα βάθρα. Ο παρουσιαστής αφεντικό σε όλα είναι προσβλητικός για τους τηλεθεατές
2. Get out of the Box και βοηθήστε τους άλλους να κάνουν το ίδιο. Αποφύγετε τα τετριμμένα, οι μετρήσεις δεν έχουν πάντα δίκιο
3. Γίνετε κατάλληλοι για το κοινό. Οι νέοι δεν βλέπουν ειδήσεις διότι δεν υπάρχει τίποτα κατάλληλο για αυτούς στη θεματολογία τους
4. Ασχοληθείτε με την κοινότητα των ανθρώπων και όχι με την ελίτ που τους κυβερνά
5. Γίνεται τοπικιστές. Ξεχάστε τι «δούλεψε» σε άλλες χώρες
6. Προσφέρετε τη δυνατότητα στο κοινό να συμμετάσχει σε καθημερινή μόνιμη βάση
7. Βελτιώστε, και ανακαλύψτε εκ νέου την τεχνική των teaser δελτίου, είναι προσβλητικό να προσπαθείτε να πείσετε έναν ενημερωμένο να τον… ενημερώσετε
8. Εκμεταλλευτείτε την σύγκλιση των τεχνολογιών έντυπης και ηλεκτρονικής ενημέρωσης που καθορίζει τις συνήθειες των θεατών
9. Ενστερνιστείτε το electronic news gathering (ENG) προσφέροντας μίνι κάμερες και laptop editing στους δημοσιογράφους
10. Υιοθετείστε την υλοποίηση και τροφοδότηση ενός web site από τους δημοσιογράφους κάθε ρεπορτάζ και όχι από… μεταποιητές

Η στρατιωτική συμφωνία των Σκοπίων με την Αμερικανική Διοίκηση. Μύθος και Πραγματικότητα

Χθες λοιπόν μάθαμε ότι ο Υπουργός Εξωτερικών των Σκοπίων Αντόνιο Μιλοσόσκι θα μεταβεί στην Ουάσιγκτον για να υπογράψει την συμφωνία που έταξε ο θείος Μπούς για να γλυκάνει το βέτο στους Σκοπιανούς και να ενεργοποιήσει την αντιαμερικανική προπαγάνδα στην Αθήνα, μπας και αρχίσει να πανικοβάλετε το αρραγές μέτωπο της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας στη διαπραγμάτευση. (ε! ρε γλέντια) Ποιος το περίμενε να προσπαθούν οι Αμερικανοί να προκαλέσουν ψυχολογική τρομοκρατία στους έλληνες πολιτικούς για να μη γίνουν ρεντίκολο. (θα τρίζουν τα κόκαλα του Πιουριφόϊ)

Ανακοίνωσαν λοιπόν, μετά τη σφαλιάρα του βέτο στην αλαζονεία των αγράμματων πολιτικά μαστεράδων που κυβερνούν τα Σκόπια, μια στρατιωτική συμφωνία με ητν ΠΓΔΜ, και μια που κανένας δεν τσίμπησε τότε καλούν και τον Μιλοσόσκι για να τσιμπήσουν τα παπαγαλάκια στην Αθήνα, να βγάλουν τα αποκαλυπτικά τους ρεπορτάζ και να κάνουν τις ερωτήσεις που σπάνε κόκαλα στην Υπουργό.

Είναι χρήσιμο να δούμε λίγο την πραγματικότητα μέσα από στοιχεία των αμερικανικών συμφωνιών μέχρι σήμερα που γίνονται εκτός της ασπίδας του ΝΑΤΟ όπου τα Αμερικανάκια μόνο «Αμερικανάκια δεν πιάνονται”.

Η πολύφερνη λοιπόν συμφωνία, όπως αναφέρουν πληροφορίες, θα είναι μια “technical-military” συμφωνία όπως την ονομάζουν οι σύμμαχοι μας και δεν θα προσφέρει “security guarantees”, ήτοι να χρησιμοποιηθεί για εσωτερική και εξωτερική κατανάλωση ως παρακάμαρα του ΝΑΤΟ.

Όπως αναφέρουν καλά ενημερωμένοι, “security guarantees” δίνονται αποκλειστικά σε περιπτώσεις απειλής πολέμου ή ως επιδιαιτησία σε περιπτώσεις εκεχειρίας ή ειρηνευτικής συμφωνίας. Και για να μη το παίζω ξερόλας ρίξτε μια ματιά εδώ http://www.beyondintractability.org/essay/security_guarantees/

“Security guarantees” δίνονται ακόμα στο πλαίσιο διεθνών συμφωνιών οι οποίες πρέπει να εγκριθούν από 80 μέλη της Γερουσίας των ΗΠΑ στην οποία το Ελληνικό λόμπυ κυριαρχεί. Και για να πάρετε μια ιδέα πως υπογράφονται τέτοιες συμφωνίες ρίξτε μια ματιά εδώ http://www.llrx.com/features/ustreaty.htm

Άρα τι πρόκειται να γίνει; Έλα ντε!

Το πιθανότερο λοιπόν που μπορεί να γίνει είναι να υπογραφεί μια technical-military συμφωνία, πολύ κοινότυπη διπλωματική πρακτική, με σχεδόν ανύπαρκτο περιεχόμενο και καμία εγγύηση μεταξύ των συνυπογραφόντων. Έτσι για να φανταστείτε το έυρος μιας τέτοιας συμφωνίας μέχρι και η Σερβία έχει τέτοια με το ΝΑΤΟ.

Βέβαια η συμφωνία μπορεί να θεσμοθετήσει ψυχολογικά την ισχύ της εγγυήτριας στις ΗΠΑ που έτσι αφού έχουν δώσει θα θέλουν και να πάρουν ήτοι να πιέσουν προς την οδό της επίλυσης του προβλήματος

Σε τεχνικούς όρους βέβαια η ΠΓΔΜ έχει λάβει πρόσκληση να μπει στο ΝΑΤΟ με την αίρεση να συμβεί αυτό μόνο εφόσον λύσει το θέμα του ονόματος.

Τώρα βέβαια οι Σκοπιανοί διατυμπανίζουν δεξιά και αριστερά ότι χτίζουν αμερικάνικες βάσεις, κάτι που μπορεί κάποτε πράγματι να συμβεί. Πόσο όμως κοστίζει μια βάση. Ρίξτε μια ματιά εδώ για να αποκτήσετε έτσι μια ιδέα. http://samvak.tripod.com/pp145.html

Και έτσι για να μη σας ζαλίζω με πολύ μπλα μπλά η ΠΓΔΜ με τις ΗΠΑ έχουν ήδη μια συμφωνία από το 1997 του ίδιου τύπου με αυτή που θα ξαναυπογράψουν, καθώς και μια συμφωνία με το ΝΑΤΟ αντίστοιχη με αυτή της Σερβίας. Δείτε και αυτό εδώ για να καταλάβετε… http://www.state.gov/documents/organization/83046.pdf

Το momentum ενός βέτο και η αξία ενός συμβιβασμού

Τον είδαμε τον μπιζιμποντισμό (busy body) του Νίμιτς που πήγε στα Σκόπια, ήρθε στην Αθήνα συναντήθηκε με όλους είδε τα άσπρα μαύρα είπε αυτά που ήθελε και είχε εντολή να πει και αποχώρησε. Τώρα θα διαβουλευτεί με τους συνεργάτες του (ποιους εννοεί άραγε) και θα επανέλθει με κάποια μορφή ιδεών, προτάσεων κλπ.

Τώρα γιατί εμένα όλο αυτό μου φαίνετε καραγκιόζ μπερντέ, δεν ξέρω αλλά εκτιμώ ότι σύντομα θα καταλάβουμε το γιατί. Θα καταλάβουμε δηλαδή γιατί ο κύριος Νίμιτς παρά το διχασμό στα Σκόπια βγήκε χωρίς να ερωτηθεί και επέμεινε ότι υπάρχει κοινή θέση, γιατί εδώ στην Αθήνα ζυμώνονται με το όνομα Νέα Μακεδονία και δεν το μπουμπουνάνε να τελειώνουμε, γιατί ο Γιώργος ζήτησε να συναντηθεί με τον Νίμιτς και με τις δηλώσεις του άφησε ένα παράθυρο εθνικής ήττας.

Την ίδια ώρα μου έκανε εντύπωση ότι δύο φίλοι δημοσιογράφοι από Ανατολικές χώρες της ΕΕ με πήρανε χθες να τους δώσω ρεπορτάζ για το Σκοπιανό και την επίσκεψη Νίμιτς, ενώ την ίδια ώρα ήρθε στην γνώση μου η επίσημη off the record θέση της Αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα.

Ας περιγράψω το δεύτερο που έχει ιδιαίτερη αξία γιατί δένει με όλα τα παραπάνω και αποτελεί και ένα μήνυμα που θέτει όρια στους χειρισμού της Ελληνικης πλευράς. Η αμερικανική πρεσβεία λοιπόν στην Αθήνα πιστεύει ότι υπάρχει αυτή τη στιγμή ένα momentum το οποίο αφορά την ελληνική επιτυχία να διαμορφώσει μια συμμαχία σε ΕΕ και ΝΑΤΟ ώστε να πετύχει μια έντονη πίεση στη γειτονική χώρα να λάβει αποφάσεις.

Το βέτο αποτελεί ένα πρώτο στρώμα ισορροπιών που καθορίζουν την πορεία της διαπραγμάτευσης και έχουν εξορθολογήσει μερικώς τα πράγματα. Την ίδια ώρα είναι προφανές ότι οι προσπάθειες να επικουρήσουν στην διαπραγμάτευση οι αμερικανοί αξιωματούχοι μάλλον έχει αποτύχει παταγωδώς.

Παρόλα αυτά δεν πρέπει να αγνοούμε ούτε εμείς ούτε και οι Σκοπιανοί ότι αυτό που είδαμε με την πρεμούρα του Φριντ, της Νούλαντ, του Μπράιζα και της στάσης του Μπούς αποτελεί εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ που και λάθος να είναι, δεν αλλάζει από την μια μέρα στην άλλη.

Με λίγα λόγια υπάρχει ένα τέλος στην ευφορία του βέτο αλλά και στις ισορροπίες των συμμάχων μας. Αρχίζουν να το ψάχνουν οι χώρες που υποστήριξαν και αυτές που στάθηκαν απέναντι στην Ελλάδα στο ΝΑΤΟ και η αντίστοιχη διαδικασία στην ΕΕ δεν θα είναι παιχνιδάκι. Θυμηθείτε την Ιρλανδία και τη συμφωνία, το μήνυμα του βρετανού πρωθυπουργού και θα δούμε ακόμα περισσότερα.

Μάλλον ήγκηκεν η ώρα να ληφθούν αποφάσεις και μια που ο πρωθυπουργός πήρε την εικόνα και την αίγλη που ήθελε από το βέτο είναι ώρα να πάρει και το κόστος του συμβιβασμού και να σταματήσει τα παπαγαλάκια να προσπαθούν να αποδείξουν το άσπρο μαύρο, το Νέα Μακεδονία για γεωγραφικό προσδιορισμό και άλλα φαιδρά.

Υ.Γ. Λίγες ώρες μετά το Post βρέθηκα έξω από το Μαξίμου να παρακολουθήσω την συνάντηση της Υπουργού Εξωτερικών και του Υπουργού Άμυνας με τον πρωθυπουργό. Σάββατο πρωί, με 30 βαθμούς κελσίου και εγώ καθόμουν έξω από το Μαξίμου να περιμένω να τελειώσει μια μίνι Κυβερνητική. Δεν ξέρω αν άξιζε τον κόπο να αφήσω τα παιδάκια μου για κάτι τέτοιο αλλά αυτά που άκουσα off και on the record μου άρεσαν γιατί απαντούν σε αυτά που γράφω πιο πάνω. Δηλαδή η Ντόρα έστειλε δημόσιο μήνυμα ότι μετά τις εκλογές θα συνεχιστούν οι συνομιλίες, ότι συζητάμε όλα τα ονόματα τανάπαλιν και ότι είμαστε έτοιμοι για μια λύση, κάτω από την Νερατζιά όμως και ενώ την περίμενε ο σύζυγας στο αμάξι μας είπε ότι θα ήταν χρήσιμη μια λύση πριν την διεξαγωγή των εκλογών. Το ιδιο είπε και ο Βαγγέλης νωρίτερα που μάλιστα με το στυλάκι που τον διακρύνει είπε ότι τώρα έχουν στα Σκόπια διακομματική διακυβέρνηση και μια συμφωνία τώρα θα έχει την βούλα την οποία δύσκολα επόμενη κυβέρνηση θα αγνοήσει, για φανταστείτε είπε ο Βαγγέλης μετά τις εκλογές να βγεί ο Γκρουέφσκι πρωθυπουργός και να πρέπει να πάρει απόφαση και να τον μπιπ… μπιπ η αντιπολίτευση…

Μετά από όλα αυτά έκανα μια μια νοητική άσκηση για να μεταφράσω την ελληνική θέση υπό το πρίσμα όλων αυτών και υπό την ζύμωση της Νέας Μακεδονίας.

Λοιπόν ζητάμε γεωγραφικό προσδιορισμό, το Μακεδονία είναι γεωγραφικός προσδιορισμός, ζητάμε σύνθετη ονομασία, το Νέα είναι σύνθετο πρόθεμα, ζητάμε erga omnes, εκεί θα πέσει το ξύλο γιατί πατά πάνω στην κόκκινη γραμμή των Σκοπίων, πατά δηλαδή στην εθνότητα διότι μια Νέα Μακεδονία δεν έχει εθνοτική σχέση με την Αρχαία Μακεδονία,  και στη γλώσσα, γιατί στην Νέα Μακεδονία μιλάνε ΣλαβοΒουλγαροΑλβανικά….

Δικοινοτική εθνική ταυτότητα με ένα κοινά αποδεκτό όνομα και στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ

Ο Νίμιτς έρχεται, ο Νίμιτς φεύγει με τηλεοπτικούς ρυθμούς, στήνονται κάμερες, ζωντανά, δημοσιογράφοι με αποκλειστικές πληροφορίες και σοβαροφανές ύφος, εγώ ξέρω όλους τους πράκτορες παπαγαλάκια και σας λέω την καλύτερη version της ιστορίας, και καλό Πάσχα.

Ακολουθούν οι εκλογές στα Σκόπια με κεντρικό θέμα το όνομα και την κακή Ελλάδα που θέλει να αλλάξει την εθνική ταυτότητα τους, κερδίζει η δημοκρατία και ξανά μανά από την αρχή. Αμερικανοί έρχονται και φεύγουν και όλα αυτά για να λυθεί το πρόβλημα με το όνομα.

Ο Νίμιτς σε αυτή τη φάση έρχεται μόνο για τους τύπους και για να υπάρχει ο συμβολισμός της διαπραγμάτευσης, κάτι σαν αυτό που γινόταν για δεκαετίες στην Κύπρο και με τον καιρό έπαψε να έχει το συναισθηματικό αντίκτυπο στους εμπλεκόμενους και στους λαούς τους.

Το θέμα των Σκοπίων πάντως τώρα αρχίζει. Και δεν εννοώ το θέμα με το όνομα αλλά το πραγματικό Μακεδονικό θέμα που έχει θαφτεί πίσω από την λανθασμένη στόχευση να βλέπουμε το δέντρο και να χάνουμε το δάσος. Η ελληνική κυβέρνηση με την διπλωματική της μεθοδολογία, αν και παίζει με την φωτιά, έχει θέσει τους συμμάχους σε ΕΕ και ΝΑΤΟ προ του διλλήματος, κιθαρίστας η ντράμερ.

Και τι εννοώ με το κιθαρίστας η ντράμερ;

Ξεχνώντας το θέμα του ονόματος που μας εξαντλεί σε αερολογίες, που μόνο στο μητροπολίτη Άνθιμο και το κοινό του έχουν αξία, η ελληνική διπλωματία έχει θέσει στο διαπραγματευτικό τραπέζι, με την πίεση του βέτο, το θέμα μιας συνεκτικής λύσης χρησιμοποιώντας ένα συμβολισμό δημόσιας υποχώρησης αποδεχόμενη ονομασία που περιλαμβάνει τον όρο Μακεδονία. Όπως έχω αναλύσει σε προηγούμενο post ο όρος συνεκτική λύση αφορά στην ουσία του θέματος και ξεπερνά ακόμα και ιστορικά την σύνθεση του παρόντος προβλήματος.

Η Αμερικανίδα πρέσβειρα στο ΝΑΤΟ η Βικτώρια Νούλαντ το εξήγησε αυτό στους Σκοπιανούς ηγέτες και κατ’ ιδίαν αλλά και δημόσια κάνοντας λόγο για momentum, λέγοντας δηλαδή, ότι από αυτό το σημείο και μετά παίδες, θα αρχίσετε να χάνετε κομματάκι – κομματάκι την διαπραγματευτική σας θέση γιατί ο γείτονας έβγαλε όπλο και πυροβόλησε.

Ο πέμπτος βοηθός του υφυπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ ο Μάθιου Μπράιζα που επισκέφτηκε την προηγούμενη εβδομάδα την Αθήνα σε μια ενημέρωση δημοσιογράφων έδειξε να γνωρίζει απόλυτα την ιστορική πορεία κατασκευής του κράτους των Σκοπίων αναφέροντας μάλιστα και το τρικ του στρατηγού Τίτο να διαμορφώσει έτσι την δημοκρατία αυτή ώστε να αναπτύξει τον ψυχρό πόλεμο σε τοπικό επίπεδο με προοπτικές σαν και αυτές που βιώνουμε.

Ο κύριος αυτός μεταξύ άλλων έκανε αναφορά για την διπλωματία της ενέργειας και για τα ενδιαφέροντα της χώρας του ώστε να αποφευχθεί μονοπώληση της αγοράς αυτής από την πρώην Σοβιετική Ρωσία. Αν και εμένα με έπεισε για το δίκιο της τοποθέτησης του, με προβλημάτισε έντονα το γεγονός ότι το παλικάρι έδειξε να επείγετε, μια που ο χρόνος της παρέας του, που είναι σήμερα στο state department αφεντικά, τελειώνει με την παράδοση της προεδρίας από τον Μπούς στην Μπίλαρι (λέω εγώ).

Το ευχάριστο είναι ότι και οι Σκοπιανοί επείγονται ενώ η ελληνική κυβέρνηση παρότι δηλώνει έτοιμη πρακτικά τηρεί την τακτική του κατενάτσιο, καθυστερεί θέτοντας αρχές γραφειοκρατικής διπλωματικής τάξης και νομιμότητας. Και εδώ πλέον έρχεται να δέσει το γλυκό. Κιθαρίστας η ντράμερ;

Μεγάλη Αλβανία, ή Μακεδονία; Γιατί τελικά εκεί οδηγεί μακροπρόθεσμα μια λύση που θα σέβεται τις δύο κοινότητες, θα είναι συνεκτική, λειτουργική και εφαρμόσιμη. Οδηγεί απλά στην διάλυση του σλαβόφωνου κρατικού μορφώματος που φιλοξενεί και γηγενείς Αλβανούς. Τα παλικάρια στα Σκόπια το γνωρίζουν αυτό αλλά έχουν και το καθένα ξεχωριστή πολιτική ατζέντα και φιλοδοξίες. Το θέμα είναι ότι ο αμερικανικός παράγοντας επιθυμεί την ύπαρξη των Σκοπίων για πρακτικούς στρατιωτικούς λόγους και εκεί βασίζεται η εμμονή των Σκοπιανών να κερδίσουν την Ελλάδα και να αποδείξουν το παραμύθι του Δαυίδ με το Γολιάθ.

New Albania και όχι New Macedonia τα Σκόπια

Με την χρήση ενός όρου που παραπέμπει στην παγκοσμιοποίηση (cohesiveness), η ελληνική κυβέρνηση έχει θέσει τα όρια της λύσης για το όνομα των Σκοπίων που είναι έτοιμη να αποδεχτεί. Ολοένα και περισσότερο ο πρωθυπουργός, η υπουργός εξωτερικών, ο εκπρόσωπος του υπουργείου και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δημοσίως κάνουν λόγο για μια λύση που θα είναι συνεκτική (cohesive), λειτουργική (operational) και εφαρμόσιμη (applicable).

Ο όρος συνεκτική (cohesive) είναι καινούργιος στην διαπραγμάτευση και ενσωματώθηκε στην δημόσια συζήτηση μετά την δεύτερη πρόταση Νιμιτς που απέρριψε η Ελληνική κυβέρνηση. Είναι χρήσιμο να δούμε τι συμβολίζει αυτός ο όρος όταν τον ακούνε οι συνομιλητές μας πέραν της ελληνικής του ετοιμολογίας.

Το Συμβούλιο της Ευρώπης λοιπόν θεωρεί ότι η κοινωνική συνεκτικότητα (social cohesiveness) είναι θεμελιώδης προϋπόθεση ενός δημοκρατικού πολιτεύματος, μια που διχασμένες και άνισες κοινωνίες όχι μόνο είναι άδικες, υποδαυλίζουν ταυτόχρονα και την αστάθεια. Το όνομα μιας χώρας συμβολίζει αυτή την κοινωνική ταυτότητα του δημοκρατικού πολιτεύματος που χαρακτηρίζει.
Κοινωνική συνεκτικότητα με λίγα λόγια μπορεί να οριστεί η συνεχής διαδικασία ανάπτυξης μια κοινωνίας που μοιράζεται κοινές αξίες, κοινές προκλήσεις, και ίσες ευκαιρίες, βασισμένες σε εμπιστοσύνη, ελπίδα και αμοιβαιότητα μεταξύ των πολιτών της.

Με λίγα κατανοητά λόγια η ελληνική πρόταση είναι ντυμένη με καλές προθέσεις, που όμως οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην διάλυση των Σκοπίων, προσφέροντας στους Αλβανόφωνους Σκοπιανούς το όραμα της ισονομίας και ισότητας με τους Σλαβόφωνους «Μακεδόνες».

Αυτός είναι και ο λόγος που οι Αμερικανοτραφείς Μαστεράδες που κυβερνούν τα Σκόπια σήμερα, μετά την απόφαση του ΝΑΤΟ, που βασίστηκε ακριβώς σε αυτό το επιχείρημα της κοινωνικής συνεκτικότητας που θα προσδιορίζει το όνομα, ξεκίνησαν μια καμπάνια στο Στρασβούργο (έδρα του Συμβουλίου της Ευρώπης) για τις μειονότητες υπό καθεστώς αδιαφορίας στην Ελλάδα και για την εθνική καθαρότητα που προωθεί η Ελλάδα στην κοινωνική της συνεκτικότητα.

Αυτός είναι και ο λόγος που ο πανικόβλητος αμερικανός αξιωματούχος Φριντ βγήκε και έκανε λόγο για Μακεδονική γλώσσα και εθνότητα, για να τα μαζέψει μετά το state department, και ο αμερικανός πρέσβης στην Ελλάδα να κάνει λόγο για βόρειο γείτονα αποφεύγοντας να κατονομάσει τα Σκόπια είτε σαν FYROM ή σαν «Μακεδονία» και να μιλήσει για μια πολυεθνική κοινότητα που θα εγγυάται την σταθερότητα.(δεν τους βγαίνει με τίποτα)

Στα Σκόπια πάνε για εκλογές με το φόβο της Αλβανικής μειονότητας που μπορεί να ανατρέψει πλήρως το τοπίο εάν καταφέρει να συγκεντρώσει μια κοινωνική πλειοψηφία απέναντι στους Σλαβόφωνους Φιρομιανούς. Οι εκλογές λοιπόν στα Σκόπια δεν είναι η λύση είναι μάλλον η διάλυση και αυτό ακριβώς πανικοβάλει τους πάντες και τρέχουν να συμβάλουν στην επίτευξη λύσης.

Το όνομα των Σκοπίων πλέον είναι δευτερεύουσας σημασίας μια που το ορατό μέλλον δεν περιλαμβάνει αντίστοιχο κράτος με παρόμοια συνοχή που το FYROM προσφέρει σε όλες τις μειονότητες και εθνότητες που σήμερα συνθέτουν τη δημοκρατία αυτή. Ένα θερμό λοιπόν καλοκαίρι προμηνύεται με τα Σκόπια όπου θα ακούσουμε πολλά, θα δούμε πολλά και θα πρέπει να σταθούμε ψύχραιμοι στο νέο κύμα μεταναστών που θα προκαλέσει η υπερίσχυση μιας εκ των δύο συνεκτικών κοινοτήτων (cohesive communities) που θα επικρατήσει και θα παίξει το χαρτί του ονόματος

Βέτο έθεσε η Ελληνική κυβέρνηση, τα Σκόπια προσκλήθηκαν ως μέλη του ΝΑΤΟ

Και βέτο και πρόσκληση και νέα διακυβέρνηση στις ΗΠΑ και νέα πρωτοβουλία επίλυσης του Σκοπιανού και μέσα στο κατακαλόκαιρο θα ξεροψηνόμαστε έξω από το Μαξίμου για να παπαγαλίζουμε την προπαγάνδα της αέναης διαπραγμάτευσης.
Πως γίνεται τελικά και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος μόνο τα τζιμάνια του Harvard το ξέρουν. Save the face λοιπόν και blame game δεν πάνε μαζί, ως εκ τούτου πιθανότερη λύση είναι αυτή του να μείνουν όλοι ικανοποιημένοι και να μην ανοίξει μύτη στο Σκοπιανό.

Για σκεφτείτε λοιπόν ότι δεν τα βρίσκουμε με τα Σκόπια και ο πρωθυπουργός πάει για το βέτο στο Βουκουρέστι. Αν δε πέσει το αεροπλάνο δεν υπάρχει άλλη περίπτωση να μη θέσει βέτο παρά μόνο εάν του φέρουν τον Γκρουέφσκι γονυπετή να εκλιπαρεί είσοδο στο ΝΑΤΟ με το όνομα Βαρδαρία.

Έτσι και παρά το γεγονός ότι σύσσωμη η συμμαχία, οι δευτεροκλασάτοι διπλωμάτες του αυτοκράτορα και άπαντες οι λογικοφανείς συμβουλάτορες θα αποτρέπουν τον Καραμανλή από το βέτο, η πολιτική επίκληση του θα είναι δεδομένη. Αυτόματα η επόμενη δημοσκόπηση θα φέρνει τον Καραμανλή καβάλα στο Τσίπρα και την ελληνική κοινωνία να θωρακίζει μια κεντροδεξιά στιβαρή πλειοψηφία. Τα παπαγαλάκια τότε θα πουλάνε φτερά στο Κολωνάκι αλλά τελικά κάτι πάλι θα βρουν να πουν για να πλήξουν την επάρατη.

Στο ΝΑΤΟ βέβαια, ο αποχωρών στο τέλος του έτους από την προεδρεία των ΗΠΑ Μπους, θα βάλει μπουρλότο για να αποδείξει πρώτον ότι αυτός είναι το αφεντικό, να κάνει ταυτόχρονα μίζερη τη ζωή των δημοκρατικών διαδόχων του και να δώσει ένα μάθημα σε κάθε πικραμένο πρωθυπουργάκι που ύψωσε το ανάστημα του στον αυτοκράτορα.

Θα καλέσει έτσι τα Σκόπια να γίνουν μέλη toy NATO στην επόμενη σύνοδο που δεν θα τον θυμάται ούτε η μάνα του παρακάμπτοντας το ελληνικό βέτο που νομικά θα τεθεί 4 μήνες μετά όταν πλέον θα πρέπει το ελληνικό κοινοβούλιο να επικυρώσει την διεύρυνση του ΝΑΤΟ με τις τρείς χώρες. Με αυτό τον τρόπο θα υποσκάψει την συνοχή της συμμαχίας που μπορεί να μη δίνει καρφάκι για τα Σκόπια αλλά καίγεται αφόρητα για το Political correctness της γραφειοκρατικής λειτουργίας της.

Με λίγα λόγια και το πολιτικό βέτο θα τεθεί για αυτή την σύνοδο και η πρόσκληση θα δοθεί προκαταβολικά για την επόμενη σύνοδο, με την αίρεση της επίλυσης του προβλήματος μέσα σε ένα τετράμηνο που είναι υποχρεωμένη η ελληνική βουλή να επικυρώσει την διεύρυνση του ΝΑΤΟ με την Αλβανία και Κροατία.

Στο μεταξύ ο Καρατζαφέρης στην Αθήνα θα έχει πάθει ρήξη σπλήνας από το στραπάτσο και ο Άνθιμος της πορνείας και της βασιλευόμενης παλιγγενεσίας θα κάνει τον κολαούζο στον εθνάρχη Καραμανλή, ελπίζοντας ο παντοδύναμος να στείλει ένα εγκεφαλικό στον αρχιεπίσκοπο και να δικαιώσει το δίκαιο αγώνα του.

Τελικά μήπως πρέπει να εγκαταλείψουμε την ψωροκώσταινα στους ιεροεξεταστές της να την βυθίσουν στον Ταλιμπανισμό και να βρούμε μια περισσότερο πολιτισμένη άκρη του πλανήτη να ζήσουμε με αξιοπέπεια.

Μυστική Διπλωματία - Save the face των Βαλκάνιων

Τελικά όλα δείχνουν ότι the shit will hit the fan και έτσι, όπως ήταν νομοτελειακά αναμενόμενο, ο αμερικανικός παράγοντας παρακάμπτοντας την οποιαδήποτε διαδικασία του ΟΗΕ μαντρώνει Ελλάδα και Σκόπια ώστε να επιβάλει την λύση που έχει ήδη αποφασιστεί και έχει γίνει αποδεκτή εδώ και πολύ καιρό από τις δύο χώρες.Στην οικία της Αμερικανίδας πρέσβειρας στο ΝΑΤΟ θα πραγματοποιηθεί η τετ-α-τετ συνάντηση Μπακογιάννη- Μιλοσόσκι παρουσία του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ κ. Φριντ στις 21 Μαρτίου, και εδώ είμαστε να τα λέμε που θα γίνει και συνάντηση κορυφής για το ίδιο θέμα υπό τον Μπους στο Βουκουρέστι στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ πριν βαφτιστεί στο όνομα των διεθνών οργανισμών η Νέα Μακεδονία (όπως Νέα Ζηλανδία, Νέα Σκοτία, Νέα Υόρκη κλπ)

Η είδηση δεν είναι το όνομα η είδηση είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει κάνει, όπως όλα υποδεικνύουν, μυστική διπλωματία και ακόμα ότι όλη η πολιτική ηγεσία του τόπου την υποστηρίζει με την αδιαφορία της επί της διαδικασίας του ονόματος αλλά και της ουσίας, κατευθύνοντας το κοινό περί δικαίου αίσθημα του ελληνικού λαού στην εσωστρέφεια του ασφαλιστικού και όλων των υπολοίπων διαδικασιών που προβλέπουν οι συνθήκες που έχουν υπογραφεί από το 1981 και μετά με την ΕΕ από τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Κώστα Μητσοτάκη, τον Κώστα Σημίτη και των Κώστα Καραμανλή.

Ἐστὶν οὖν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας, μέγεθος ἐχούσης, ἡδυσμένῳ λόγῳ, χωρὶς ἑκάστῳ τῶν εἰδὼν ἐν τοῖς μορίοις, δρώντων καὶ οὐ δι’ ἀπαγγελίας, δι’ ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν

Δηλαδή, “είναι λοιπόν η τραγωδία μίμηση (δηλ. αναπαράσταση επί σκηνής) πράξης σημαντικής και ολοκληρωμένης, η οποία έχει κάποια διάρκεια, με λόγο ποιητικό (”γλυκό” ή “διανθισμένο”, στην κυριολεξία), τα μέρη της οποίας διαφέρουν στη φόρμα τους, που παριστάνεται ενεργά και δεν απαγγέλλεται, η οποία προκαλώντας τη συμπάθεια και το φόβο του θεατή τον αποκαθάρει (λυτρώνει) από παρόμοια ψυχικά συναισθήματα”.

Αυτός βέβαια είναι ο Αριστοτελικός ορισμός της υποκριτικής τέχνης και γίνεται χρήση ο εδώ για να παραλληλιστεί με το θέατρο που βιώνουμε από την πρώτη στιγμή που επαναφέραμε το Σκοπιανό στην επικαιρότητα για λύση. Δεν θα μπω στον κόπο να κάνω ανάλυση του ορισμού και σύνθεση του με τα τεκταινόμενα μια που είναι προφανές ότι η διαδικασία έχει την βάση της στην λύτρωση του λαϊκού αισθήματος μέσα από μια διαδικασία ἐλέου καὶ φόβου.

Δυστυχώς η αναπαράσταση επί της σκηνής είναι μια παραλλαγή της αρχαιοελληνικής τραγωδίας που σήμερα αποκαλούμε καραγιόζ-μπερντέ. Και η πραγματική τραγωδία είναι ότι το θέατρο στην εσωτερική σκηνή της χώρας δεν θα τελειώσει με την ανάδειξη του ονόματος των Σκοπίων, θα συνεχιστεί με την ποιότητα του καραγιόζ-μπερντέ.

When the shit hit the fan… Το ράλι για ένα βέτο που ποτέ δεν πρόκειται να τεθεί…

Έχει μεγάλη πλάκα ο αγώνας δρόμου που έχει ξεκινήσει για το ποιος θα κερδίσει την πολιτική αίγλη για ένα βέτο που ποτέ δεν πρόκειται να τεθεί. Αγώνας δρόμου μεταξύ της υπουργού εξωτερικών που θεσμικά δε μπορεί να εκτελέσει μια τέτοια νομική δέσμευση, γιατί περί νομικής δέσμευσης πρόκειται, και του πρωθυπουργού που νομιμοποιείται να το θέσει, θέλει να το κάνει για να γίνει και αυτός εθνάρχης, αλλά δεν θα φτάσει ποτέ στο σημείο αυτό (όχι του εθνάρχη αλά του βέτο).

Για να δούμε όμως γιατί δεν θα φτάσει σε αυτή την θέση. Αρχικά ο ίδιος δεν έχει αναφέρει ποτέ το όρο βέτο (σοφά πράττοντας) αλλά το όρο «μη λύση μη πρόσκληση». Πρόσκληση, έτσι για να μιλάμε λίγο επί του πρακτέου δεν σημαίνει ελάτε για καφέ στην σύνοδο κορυφής αλλά μια διαδικασία που οδηγεί στην έναρξη των διεργασιών ένταξης μια χώρας στο ΝΑΤΟ, τελευταία διεργασία εκ των οποίων είναι η κύρωση της ένταξης από τα κοινοβούλια των 26 συμμάχων (και αυτό είναι νομικά μια άλλη μορφή του βέτο, όχι μόνο η επίκληση του).

Επίσης η θέση αυτή πρακτικά οδηγεί σε διέξοδο και όχι αδιέξοδο που συνήθως αποτελεί και την αιτία ενός βέτο. Διέξοδο που οδηγεί στην επίτευξη συμφωνίας που τελεί όμως υπό την αίρεση της μη κατακύρωσης της ένταξης από το Ελληνικό κοινοβούλιο σε περίπτωση μη εφαρμογής της. (με λίγα λόγια τους έχουμε στο χέρι ακόμα και εάν προσκληθούν στο ΝΑΤΟ)

Για να δούμε όμως γιατί δεν θα τεθεί θέμα αρνησικυρίας όπως λέγεται το βέτο ελληνιστή. Το δικαίωμα αυτό είναι μια εξουσία που έχει δοθεί από την συμμαχία σε κάθε μέλος για να έχει την ψευδαίσθηση τις κυρίαρχης ισότιμης εξουσίας. Πάει τώρα να μη λέμε αστεία, ισότιμη η ελληνική εξουσία με αυτή των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου της Γερμανίας και της Γαλλίας; Τυπικά ναι, βάση της γραφειοκρατικής νομιμότητας με την οποία οι διαχειριστές της συμμαχίας λειτουργούν και κρατούν τα μπόσικα.

Να έρθουμε τώρα και στην πραγματικότητα, πιστεύει αλήθεια κανείς ότι θέλει ο Μπούς κάτι και θα το σταματήσει ο έλληνας ή ο σκοπιανός πρωθυπουργός για το πολιτικό του καπρίτσιο ή όφελος; Πότε έγινε αυτό τελευταία φορά; Στο Ιρακ, στο Κόσοσβο, στην Παλαιστίνη, στο Αφγανιστάν, στο Ιράν κλπ.

Ποτέ είναι η απάντηση, και για το θέμα των Σκοπίων ας θυμηθούμε τι έγινε το 1995 με την ενδιάμεση συμφωνία που ο έλληνας διαπραγματευτής έφυγε από την διαπραγμάτευση προκαλώντας μια συμβολική άρνηση (για εσωτερική χρήση στην Ελλάδα) και πήγε στο ξενοδοχείο του για να έρθει ο αμερικανός πρέσβης (φυσικά) και δια της μπότας του να επιβάλει την υπογραφή της.

Επειδή όμως το σημερινό θέμα έχει να κάνει με την πρόθεση του Αμερικανού προέδρου να κλείσει την θητεία του κάνοντας ισότιμα με την Αμερική (ε! ρε γλέντια) στο ΝΑΤΟ τα Σκόπια, την Κροατία και την Αλβανία, μετά την Sui Generis (sic) αυτοδιάθεση του Κόσσοβο, τα πράγματα είναι απλά, οι χώρες αυτές θα μπουν ότι και να λέει η Ελληνική πλευρά.

Ξεκινώντας με αυτή την αρχή είναι χρήσιμο να αντιληφθούμε ότι όλες οι διαδικασίες που αντιμετωπίζει η Ελληνική κυβέρνηση, με την βοήθεια των πολιτικών δυνάμεων της χώρας συμπεριλαμβανομένου και του ΚΚΕ, είναι μια πορεία προς το αναπόφευκτο και ως εκ τούτου προβλέψιμο, γεγονός της σφαλιάρας. Για αυτό το λόγο και όλοι ετοιμάζονται να πάνε ταμείο την επόμενη της συνόδου κορυφής του Απριλίου.

Για να αποφύγει όμως τη σφαλιάρα η Ελληνική κυβέρνηση κάνοντας χρήση αυτής της επίπλαστης πολιτικής στήριξης δείχνει απόλυτα αποφασισμένη να θέσει βέτο, και να ασκήσει έτσι την κυρίαρχη εξουσία της στο ΝΑΤΟ. Και έτσι μπορεί η υπουργός εξωτερικών στις διάφορες συνόδους να παρουσιάζει μια στιβαρή και αμετακίνητη θέση για την επίτευξη λύσης σύνθετης ονομασίας (δηλαδή τελίτσες Μακεδονία).

Έτσι θεωρείται φυσικό από την κυβέρνηση ότι οι ΗΠΑ, οι εταίροι μας και οι σύμμαχοι μας θα πιέσουν τα Σκόπια να βρεθεί λύση. Φανταστείτε όμως ότι στα Σκόπια έχουν μια κυβέρνηση στην οποία πρωθυπουργός είναι ο Καρατζαφέρης ο οποίος στηρίζεται από τον Σαρτζετάκη και των Παπαθεμελή με αντιπολίτευση τους Μουσουλμάνους της Θράκης. Οι απειλές και οι συμμαχικές παραινέσεις είναι σαν να πετά κανείς μια τούρτα με σκατά στον ανεμιστήρα.