Τέντα Ωνασείου δεν πρόκειται να στηθεί έξω από το Αρεταίειο όχι γιατί δεν θέλουν τα κανάλια και οι εφημερίδες, η τα εξαπτέρυγα του αρχιεπισκόπου αλλά γιατί δεν έχει το ίδιο ενδιαφέρον ο κόσμος για το θέμα αυτό όσο για την original version Αντρέας-Μιμή. Ο αρχιεπίσκοπος παρά την προνομιακή του σχέση με τον παντοδύναμο, σαν εκπρόσωπος του στην Αθηναϊκή γη, φαίνεται ότι έχει πάρει την άγουσα για κατάταξη στις λεγεώνες του άγιου Πέτρου, ο οποίος μάλλον τον έχει μεταθέσει στο προθάλαμο της κόλασης, προσφέροντας του μια δοκιμή εν ζωή.
Όπως δείχνουν ιατρικώς τουλάχιστον τα πράγματα η επιδείνωση της υγείας του είναι μη αναστρέψιμη, κάτι που οι συν αυτώ παροικούντες της αρχιεπισκοπικής εξουσίας μάλλον δεν θέλουν να αποδεχτούν πριν προλάβουν τουλάχιστον να εξασφαλίσουν ασυλία από τους διαδόχους. (τρέμουν όλοι την μήνιν του Χρυσόστομου και των Πατριαρχικών) Και από αυτό το σημείο ξεκινά η κόλαση του ανθρώπου που βρίσκεται στα τελευταία του αλλά τα εξαπτέρυγα του θα τον κρατήσουν ζωντανό έστω και σε εικονική πραγματικότητα για να ασκούν την εξουσία που απομυζούν από αυτόν.
Συνοπτικά να αναφερθεί ότι ο Αρχιεπίσκοπος έχει: καρκίνο στο έντερο, που έγινε προσπάθεια να αφαιρεθεί δημιουργώντας νέα σοβαρότερα προβλήματα που οι ασθενείς ιστοί του δεν μπορούν να αποκαταστήσουν, καρκίνο στο ήπαρ που θα μπορούσε να ήταν αντιμετωπίσιμος για 2 χρόνια εάν γινόταν άμεσα μεταμόσχευση, αποδεχόταν ο οργανισμός το μόσχευμα που έπρεπε να είναι από συμβατό δότη και άντεχαν οι γερασμένοι ιστοί στην επέμβαση, την αποκατάσταση και την αφομοίωση του μοσχεύματος από τον οργανισμό. Οπότε ξεχνάμε τον παντοδύναμο και σκεφτόμαστε την θεωρία του χάους και τις στατιστικές πιθανότητες όλοι οι παράγοντες να κάτσουν ταυτόχρονα με θετική φορά.
Αυτή λίγο πολύ είναι η αντικειμενική πραγματικότητα, αυτά που μπορούμε να δούμε και να αντιληφθούμε κάνοντας χρήση της λογικής χωρίς πνευματιστικές, θρησκευτικές ή άλλες εξουσιαστικού τύπου επιρροές. Τώρα βέβαια τα εξαπτέρυγα του ανδρός στον αγώνα που έχουν ξεκινήσει για επιβίωση και μετάλλαξη θα μας πείσουν, έχοντας προνομιακή σχέση επικοινωνίας μεταξύ του ανθρώπου και των ιατρών του (στους οποίους συμπεριλαμβάνονται και τα ΜΜΕ) μεταφέροντας το «ψυχικό σθένος» για ζωή που θα έχει ο μακαριώτατος, ότι η πίστη του με την βοήθεια του Θεού θα τον βοηθήσουν να νικήσει τον θάνατο.
Το έργο βέβαια το έχουμε ξαναδεί, πρωταγωνιστές στην original version ο Ανδρέας και η Μιμή, σκηνοθέτες και παραγωγοί τα κανάλια και οι εφημερίδες. Το κίνητρο ένα, άρνηση απαγκίστρωσης από την εξουσία. Οι διαφορές, πολλές. Εκείνος πρωθυπουργός με τυπική και ουσιαστική εξουσία σε ένα κράτος και στο λαό του με μια σύζυγο στα ντουζένια της και ένα κόμμα κυβέρνηση να λειτουργεί σύσσωμο στην εξασφάλιση του κινήτρου.
Ο Χριστόδουλος, από την άλλη πλευρά, αρχιεπίσκοπος εν μέσω μόνιμης αμφισβήτησης με πολλαπλές σκιές στην προσωπική του ζωή (με αρνητικό αντίκτυπο στην κοινωνία σε αντίθεση με την μαγκιά του γερασμένου αλλά γυναικά πρωθυπουργού που ενσωμάτωνε όλα τα ραγιάδικα ένστικτα του λαού) διαχειρίζεται πνευματικά το λαό ο οποίος εν μέσω καύσωνα, πυρκαγιών και καλοκαιρινών διακοπών αδιαφορεί παγερά για πνευματιστικές κορώνες διαπιστώνοντας ότι προτιμά ο Θεός να σώσει τα υπάρχοντα του παρά τον πλούσιο και διεφθαρμένο άρχοντα.
Τώρα από πού προκύπτει αυτό, ότι δηλαδή είναι διεφθαρμένος; (γιατί πλούσιος είναι περιφανώς) Κάντε μια βόλτα στις ενορίες, που ενίοτε λειτουργούν και ως τοπικές οργανώσεις και ακούστε τους κληρικούς στα κηρύγματα τους, που σαφώς με ένστικτο επιβίωσης, αποστασιοποιούνται από τον Χριστόδουλο (χωρίς να τον ονομάζουν απλώς περιγράφοντας το βίο του) και μεταφέρουν στο ποίμνιο τους μια περισσότερο συντηρητική διάθεση κατακρίνοντας φαινόμενα που συνδέθηκαν και με τη ζωή του.
Τώρα βέβαια όταν το μοιραίο θα συμβεί τα ανακλαστικά της συνήθειας θα οδηγήσουν σε λαοσυνάξεις και μετά θα αρχίσει η σαπουνόπερα πως το τρίβουν το πιπέρι για να βγει ο νέος μάγος της φυλής που θα αναλάβει την σωτήρια διακυβέρνηση των ενστίκτων της. Αλλά τι να κάνουμε ζούμε στην τελευταία κουμουνιστική χώρα του πλανήτη με ολοκληρωτικό καθεστώς που κυριαρχείται από πνευματιστικές και θρησκευτικές εξουσίες και κοινωνικές αδράνειες (παράλογο… δεν ακούει).
