Ο πλανήτης δεν κινδυνεύει από εμάς… εμείς κινδυνεύουμε από αυτόν…

Δεν μας έφτανε η φωτιά πρέπει να ακούμε και όλες αυτές τις παπαρολογίες για την καταστροφή του πλανήτη, για την μη αναστρέψιμη πορεία της φύσης, για το μανιτάρι, το θερμοκήπιο και όλα τα ζαρζαβατικά.

Πότε θα καταλάβουμε ότι δεν κινδυνεύει η φύση και ο πλανήτης από εμάς, αποτελούμε απλώς ένα από τα πειράματα της φύσης στην συγκεκριμένη συμπαντική στιγμή και ότι μα ότι και να κάνουμε δεν μπορούμε να αντιστρέψουμε τις ισορροπίες των δυνάμεων που καθορίζουν την πορεία αυτού του πλανήτη αλλά και του σύμπαντος γενικότερα.

Εμείς βέβαια κινδυνεύουμε από την φύση, αφού οι δυνάμεις που την υπηρετούν έχουν συντριπτικές επιπτώσεις πάνω στους ανθρώπους και τις κοινωνίες τους όταν στρέφονται εναντίον τους. Βέβαια η φύση δεν δείχνει κάποια προτίμηση στον άνθρωπο, απλά έτσι λειτουργεί. Το πείραμα της ανθρωπότητας δεν διαφέρει πολύ από τα προηγούμενα των δεινοσαύρων, των ψαριών και άλλων πολλών που δεν έχουμε τη δύναμη και το χρόνο να αποκρυπτογραφήσουμε από τα σημάδια που άφησαν πάνω σε αυτό το πλανήτη.  Και αυτό συγκεκριμένα είναι το σημαντικότερο πρόβλημα στην αντιπαράθεση με τη φύση, ο χρόνος.

Το σύνολο των ανθρωπίνων κοινωνιών έχει δομηθεί και καλλιεργείται με κανόνες που η φύση καθορίζει ξεκινώντας από την αρχή της αντίστροφης μέτρησης, η γέννηση μας καθορίζει και το θάνατο μας. Εδώ βέβαια χωρά πολύ κουβέντα και επειδή εγώ δεν είμαι ούτε φιλόσοφος ούτε ψάχνω να βρω το νόημα της ζωής θα προσπαθήσω να προσεγγίσω απλοϊκά την παραπάνω σκέψη.

Η γέννηση λοιπόν ενός ανθρώπου καθορίζει αυτόματα, για τα δεδομένα της φύσης, την πορεία του και την δράση του κόντρα στις δυνάμεις της. Έχουμε μια αλαζονική βλακώδη πεποίθηση, την οποία έχουμε κάνει και θρησκεία, ότι η φύση μπορεί να νικηθεί (θαύμα-θαύμα είδε ο τυφλός). Εκτιμώ ότι το ίδιο ακριβώς πρέπει να πίστευαν στο προϊστορικό μυαλουδάκι τους και οι δεινόσαυροι, των οποίων η κατάληξη μετά από πολλά εκατομμύρια χρόνια σηματοδοτεί το προφανές, πως ότι γεννιέται σε αυτή τη φύση πεθαίνει. Και ενώ ο χρόνος δεν παίζει κανένα ρόλο για τη φύση, με την πεπερασμένη αντίληψη μας για αυτή, ο χρόνος είναι η συντριπτικότερη δύναμη που εξασκεί πάνω σε όλο το σύμπαν.   

Και μόνο αυτή η αρχή μας προκαλεί τέτοια ανακατωσούρα και κοινωνική τύφλωση που αναζητούμε ένα χερούλι στον ουρανό στο οποίο αυτόματα παραδίδουμε το δικαίωμα για ζωή η θάνατο ανταλλάσοντας το με μια ελπίδα μετά θανάτου ζωής. Βράσε όρυζα, τίποτα δεν έχει καταγραφεί κατά την διάρκεια του ανθρώπινου πειράματος που να δείχνει με πρακτικά αποτελέσματα την ευρωστία μιας τέτοιας φαντασίωσης, μετά θανάτου ζωής ή αιώνιας επιβίωσης. Τώρα τα παραμύθια για μεσσίες, ιστορικές πορείες, θεολογικές προσεγγίσεις κλπ. ίσως να τύχουν μιας δεύτερης ανάγνωσης εάν γίνει δυνατή η προσέγγιση της συγκεντρωμένης γνώσης από περισσότερους ανθρώπους.   

Έλα όμως που η απελευθέρωση της γνώσης από τα υπόγεια των τσοπαναρέων που είχαν αναλάβει μέχρι πρόσφατα κλειδοκράτορες της έχει αρχίσει να απλώνεται όπως το νερό, όσο περισσότερο χώρο μπορεί να πιάσει το κάνει και εάν δεν μπορεί διαβρώνει τον υπάρχοντα χώρο, και οι άνθρωποι άρχισαν να σκέφτονται εκ νέου. Και αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα. Εάν μπείτε στο κόπο να διαβάσετε τον Ιεροεξεταστή του Ντοστογιέφσκι θα αντιληφτείτε, με την ίδια απλοϊκότητα σκέψης, ότι σήμερα τα πράγματα είναι σκούρα.

Ο μεσσίας επανεμφανίστηκε με την μορφή της γνώσης, της αφομοίωσης και της κατανόησης, εάν δεν προλάβουν να τον ξανασυλλάβουν και να τον στείλουν στον αγύριστο έχουμε να δούμε πολλά. Βέβαια οι δυνάμεις της συνήθειας και της αδράνειας, που είναι κομμάτια της φύσης, θα εμφυσήσουν στους ελίτ σύγχρονους τσοπαναρεόυς την αναγκαιότητα μιας νέας σταύρωσης, απειλώντας σαν τον Αρμαγεδδών για την συντέλεια του κόσμου.

Έπ! Συντέλεια του κόσμου… πόσο παλιό και πόσο καινούργιο… ρε μπας και μας δουλεύουν… δεν λέω ότι η φύση δεν αντιδρά σε αυτά που κάνουν οι άνθρωποι, ούτε ότι υπάρχει κάποια παγκόσμια συνωμοσία από Ναϊτες ιππότες και άλλους βαρεμένους τσοπαναρέους, αλλά να πιστεύουμε και να διαλαλούμε ότι η συντέλεια του κόσμου θα έρθει εάν εξαφανιστεί το ανθρώπινο είδος είναι και λίγο βλακώδες. Παρόλα αυτά μπορούμε να φοβόμαστε αυτή τη συντέλεια και μέσα στην τύφλωση του φόβου να βρούμε νέους προστάτες αφέντες που θα μας αφαιρέσουν το δικαίωμα στη γνώση.

Και μετά ώ του θαύματος, αντί της συντέλειας του κόσμου, ένας παγκόσμιος κατακλυσμός θα σώσει τον πλανήτη και θα ξεκινήσει το ανθρώπινο είδος εκ νέου την ένδοξη πορεία του υπό την δύναμη του τότε θεού και των εκπροσώπων του.

Εκτιμώ λοιπόν ότι ήρθε η ώρα να μηδενίσουμε, και εάν χρονικά αυτή η ώρα δεν είναι στο 2007, η αναγκαιότητας της αυξάνεται με γεωμετρική πρόοδο. Και όταν λέω να μηδενίσουμε δεν εννοώ να τα σβήσουμε όλα, απλά να κάνουμε ένα βήμα πίσω και να αντιμετωπίσουμε τα πάντα υπό το πρίσμα της γνώσης και της ζύμωσης που αυτή μπορεί να προκαλέσει σε μεγάλους όγκους. Αντιλαμβάνομαι ότι τα ένστικτα των ανθρώπων για επιβίωση, κυριαρχία και αναπαραγωγή πιθανώς να οδηγήσουν σε μια νέα Βαβέλ και νέα Σόδομα και Γόμορρα, αλλά εάν είναι να πεθάνουμε τουλάχιστον να το κάνουμε ένδοξα.

    

Ο κατήφορος της εφαρμοσμένης πολιτικής και τα φαντάσματα του παρελθόντος.

Λοιπόν εν μέσω καύσωνα, φωτιάς, λοιμού και καταποντισμού, και παρά το γεγονός ότι αύριο θα αποδράσω για ΣΚ και το μυαλό μου θα έπρεπε να φαντασιώνεται ρεπορτάζ παραλίας (if you know what I mean), με προβλημάτισε έντονα η πολιτική κατάσταση όπως αυτή διαμορφώνεται από τους συμβολισμούς των πράξεων και των λεγομένων των ανθρώπων που έχουν αναλάβει την πολιτική εκπροσώπηση μας.

Πριν μπω στο ζουμί θα ήθελα να περιγράψω πως αντιλαμβάνομαι στην κοινωνική και πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα σήμερα, αποκωδικοποιώντας τους συμβολισμούς γύρω μου. Η δημόσια διοίκηση λοιπόν, αν μπορεί κάποιος να κάνει μια διαχρονική θεώρηση της λειτουργίας της, προσομοιάζει σε μεγάλο βαθμό με τους μηχανισμούς της εν Τουρκοκρατίας αντίστοιχης κρατικής λειτουργίας την οποία και τότε υπηρετούσαν Έλληνες, δεδομένης της μόρφωσης και ιδιαίτερης ικανότητας τους στην διαχείριση (αστείο δεν είναι) συγκριτικά τουλάχιστον με τους Τούρκους.

Έχοντας λοιπόν κατά νου εκείνη την ένδοξη εποχή και αποκωδικοποιώντας ανεξάρτητες,  με την εθνική ή αντεθνική κουλτούρα, πηγές προσπάθησα να αντιληφθώ τις ισορροπίες των εξουσιών, πέραν των σουλτάνων που είχαν την απόλυτη εξουσία ζωής η θανάτου.

Η θρησκευτική ηγεσία λοιπόν της ορθόδοξης εκκλησίας , που με την κατάρρευση του Βυζαντίου κατέλαβε στη συνείδηση του υπόδουλου Ελληνισμού τον μανδύα της εν υπνώσει αυτοκρατορίας, λειτουργούσε με ικανοποιητικά αποτελέσματα, υπέρ της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, αδρανοποιώντας για εκατοντάδες  χρόνια την επιθυμία ενός λαού για ελευθερία (ότι αυτό μπορεί να σήμαινε τότε).

Αντιμετωπίστε ένα απλό σημερινό γεγονός που αφορά στο δοξαστικό μεταξύ δεσποτάδων στην εκκλησία και προέρχεται από την βυζαντινή αυτοκρατορία. Tο σύνολο του συμβολισμού και του πλούτου που αυτός αντιπροσωπεύει ήταν μέρος του τελετουργικού προς τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου (το πάω κάπου δεν είναι άσχετα αυτά που λέω με το νοητικό σκοπό μου). Προσέφερε δηλαδή η θρησκεία μια συμβολική συνέχεια και μια κάθαρση στην κοινωνική συνείδηση των υπόδουλων ελλήνων, υποσχόμενη ταυτόχρονα μετά θάνατον ζωή στους αναμάρτητους.

Εν ολίγοις, κατά την ταπεινή μου γνώμη, προάσπιζε τα βασικά συστατικά του ραγιαδισμού επιβάλλοντας μια κοσμική ισορροπία στην οποία οι πάντες ήταν ευχαριστημένοι. (οι σουλτάνοι με τις σουλτάνες τους, οι έλληνες ως διοικητικοί και διπλωματικοί σύμβουλοι – κοτζαμπάσηδες, οι παπάδες ως κυβερνήτες, οι προύχοντες ανέγγιχτοι, και ο λαουτζίκος να πληρώνει κεφαλικό φόρο και χαράτσια)

Σήμερα ο δημόσιος τομέας, το κράτος και η συν αυτώ πορευόμενοι (τα οικονομικά συμφέροντα) λειτουργούν ένα αντίστοιχο φέουδο, επιβάλλοντας άμεσα κεφαλικούς φόρους και έμμεσα χαράτσια, συνεπικουρούμενοι από τους θρησκευτικούς ταγούς του πίστευε και μη ερεύνα, με στόχο να συντηριτικοποιήσουν τον λαό και να διαιωνίσουν την εξουσία τους για ζωή ή θάνατο (δυστυχώς όχι με σπαθί αλλά με μακροχρόνιο αφανισμό – μαφιόζικη μέθοδος)

Μέσα σε όλα αυτά πριν από ένα μήνα ο πρωθυπουργός της χώρας, κατονόμασε από το βήμα της βουλής ως υπεύθυνο για την κατάντια ενός κόμματος έναν ιδιώτη. Έναν υπάλληλο του κόμματος, που ήταν υπάλληλος της δημόσιας διοίκησης που περιέγραψα προηγουμένως, την οποία δημόσια διοίκηση παρέλαβε το κόμμα που είναι τώρα στην εξουσία και μετά από μια απογραφή (συμβολική κάθαρση) επανέφερε στην προτεραία κατάσταση.

Ο πρωθυπουργός, ένα σύμβολο, κατονόμασε έναν ιδιώτη για να κατηγορήσει ένα κόμμα, δεν ακούγεται λίγο οξύμωρο; Νομίζω ότι είναι και στον κοινοβουλευτικό πολιτισμό της ψωροκώσταινας πρωτοφανές. Είναι ακόμα και ετεροβαρές, ο απόλυτα ισχυρός απέναντι στον απόλυτα υπάλληλο. Είναι ακόμα και συμψηφιστικό, αφού το κάνατε εσείς μόκο να το κάνουμε και εμείς. Είναι ακόμα και απειλητικό, σας έχουμε στο χέρι και ξέρουμε τα πάντα που κάνατε, και επειδή τα ξέρετε και εσείς μόκο γιατί θα γίνεται μια στο καρφί και μια στο πέταλο. Είναι ακόμα μη πολιτικό, δεν παράγει πολιτική, δεν παιδεύει πολιτική και το χειρότερο προκαλεί ανάκλαση.

Και ποια είναι η ανάκλαση;

Όταν ένα κόμμα πάσχει στο κεφάλι τότε τα πόδια και άλλα περισσότερο βρόμικα σημεία αποκτούν άποψη, και μια που ο κάθε έλληνας έχει από μια… τότε η πολιτική γίνεται αντικείμενο της… άποψης. Το ΠΑΣΟΚ λοιπόν σε αυτή την περίεργη κίνηση του πρωθυπουργού απάντησε με την επάνοδο. του θείου βρέφους. Αυτόν που εάν γκρεμιστεί η Ακρόπολη μπορεί να του χρεώσουν τη δολιοφθορά, σε αυτόν που κολλά η λάσπη πριν καν την σκεφτεί κάποιος γκεμπελίσκος. Και ο συμβολισμός σαφής, ευθύς και αντίστοιχα απειλητικός: μέχρι τις εκλογές θα γίνει της … άποψης το κάγκελο.

Τώρα μέσα σε όλα αυτά διακρίνει κανένας πολιτική, δράσεις και ιδεολογίες για να πάει μπροστά ο τόπος, αλλαγή της παιδείας και της νοοτροπίας, προτάσεις, ζύμωση, κοινωνική ανάταση κλπ κλπ.

Πάμε λοιπόν σε εκλογές με ένα άρρωστο πολιτικό σύστημα, με ληγμένα προϊόντα, γεμάτο από δελφίνους περισσότερο βρόμικους από αυτούς που θέλουν να αντικαταστήσουν, περισσότερο διαπλεκόμενους και λιγότερο ελπιδοφόρους. Και φυσικά ψάχνουμε για συνομωσίες: στους Αμερικανούς, στον Μπαρόζο, στον φονταμενταλισμό, στους πράκτορες, και σε αυτούς που θέλουν μια νέα αποστασία ή ακόμα χειρότερα μια νέα ανατροπή του πολιτεύματος. (με αυτό το πλευρό να κοιμούνται)

Η κοινωνία κόντρα με όλα αυτά ζυμώνεται, χώροι σαν και αυτόν εδώ, απελευθερωμένοι από λογοκρισία, παραγοντισμό και αυθεντία των ημιμαθών υπαλλήλων προσφέρουν βήμα για σοβαρές συζητήσεις και ισχυρή αναζήτηση. Το social computing προσφέρει μια νέα διάσταση δημοκρατίας, που είναι καιρός να αντιμετωπίσει τις αδυναμίες της και να εξορθολογιστεί. Αυτό ίσως να είναι και το μήνυμα για μια σωστή δημοκρατία, ο εξορθολογισμός και όχι η αποτυχημένη αλλαγή, η καταρρακωμένη κάθαρση, ο πονηρός εκσυγχρονισμός και η μη μεταρρύθμιση.   

Την φωτιά στον Υμηττό την άναψαν οι πράκτορες… εμείς!!!

Την φωτιά στον Υμηττό την άναψαν οι πράκτορες…

Αστικός μύθος ή αλήθεια, είναι γεγονός ότι οι φωτιές φέτος προκαλούν εντύπωση και ναι όλοι στα πλαίσια αυτού του μύθου πιστεύουν ότι τις ανάβουν κάποιοι πράκτορες. Στην συνωμοσιολογική συνείδηση των Ελλήνων που έχουν περάσει από ένα εμφύλιο, ένα συμμοριτοπόλεμο, μια αποτυχημένη βασιλεία, μια αποτυχημένη δημοκρατία, μια περισσότερο αποτυχημένη χούντα, μια εγκληματικά αποτυχημένη αλλαγή, ένα «βρόμικο 89»  και μια πονηρή Ευρωπαϊκή εξομάλυνση, οι πράκτορες φαντάζουν ως οι περισσότερο πιθανοί υπεύθυνοι για τις φωτιές αυτές.

Τώρα με τον όρο αυτό στην Ελλάδα, αναλόγως από ποια πλευρά το βλέπεις, ο πράκτορας έχει και διαφορετική προβιά, όπως αυτή των  μυστικών υπηρεσιών (για γέλια και για κλάματα), ή του παρακράτους (των κομμάτων με καθεστωτική αντίληψη), ή ακόμα και των μπράβων (που εκτελούν συμβόλαια θανάτου), των αντί-εξουσιαστών (που καίνε την Αθήνα για ψήλου πήδημα), των καλογέρων (που θεωρούν την επίκτητη εξουσία ως ίδια κληρονομιά και φέρονται ως ιδιοκτήτες τσιφλικάδες) κλπ κλπ.   

Η είδηση λοιπόν με τη φωτιά στον Υμηττό δεν είναι εάν έσβησε, αυτό θα γίνει όταν αυτοί που την άναψαν φέρουν σε πέρας την αποστολή τους (τον ΑΝΣΚ – αντικειμενικό σκοπό που λένε στο στρατό), η είδηση βρίσκεται στο περιθώριο της φωτιάς και των συμφερόντων πίσω από αυτή.

1.    Μάθαμε λοιπόν ότι στην περιοχή έχουν συμφέροντα οι εκκλησιαστικοί ταγοί, μια που σε αυτό το χώρο οραματίζονται κάποιοι να χτιστεί ένα σύγχρονο μνημείο υποταγής εφάμιλλο της Βυζαντινής κληρονομιάς , η νέα μητρόπολη Αθηνών και η εκκλησιαστική σχολή.

2.    Μάθαμε ακόμα ότι βρίσκονται στα δικαστήρια εκατοντάδες προσφυγές που δεν έχουν εκδικαστεί ακόμα και αφορούν τον αποχαρακτηρισμό δασικών εκτάσεων προς εκμετάλλευση.

3.    Μάθαμε μια γκρίζα είδηση, ότι δηλαδή βρέθηκε ένα καλάσνικοφ καμένο (βολικά) το οποίο εν τάχει χαρακτηρίστηκε ως υπόθεση που ανήκει σε αυτές του κοινού ποινικού δικαίου (μας πήρε δηλαδή μήνες για να αποκωδικοποιήσουμε το οπλοστάσιο της 17Ν και δευτερόλεπτα για να αποκλείσουμε την περίπτωση τρομοκρατίας μετά την φωτιά)

4.    Μάθαμε ότι βρέθηκαν πολλοί εμπρηστικοί μηχανισμοί που απλά τους αποκαλούμε γκαζάκια και φωτοβολίδες (και αυτό βολικό, θυμίζει κάτι από Εξάρχεια)

5.     Μάθαμε ότι έσβησε η φωτιά αλλά μάθαμε ακόμα και ότι ξανάναψε την επόμενη μέρα. (καλά πυρασφάλεια δεν υπήρχε;)  

6.    Μάθαμε ότι το 2003 είχε ξαναπιάσει πυρκαγιά στην οδό Γρανικού στον Βύρωνα, πολύ κοντά στο σημείο που εκδηλώθηκε χθες η φωτιά.

Ποιος λοιπόν από όλους αυτούς που έχουν συμφέροντα είναι ο πράκτορας που άναψε τη φωτιά;

Ε! λοιπόν εγώ τον ξέρω.

Πιστεύω ότι ξέρω και το ονοματεπώνυμο του. Είναι πράγματι πράκτορας, υπηρεσιών (δημόσιος ή ιδιωτικός υπάλληλος), που έχει εκπαιδευτεί στην σκληρότερη γιάφκα (το ελληνικό ραγιάδικο σχολείο), έχει μετεκπαιδευτεί στην ψυχολογική βία και στην προπαγάνδα στα καλύτερα έδρανα (των εκκλησιαστικών κατηχητικών – το περίφημο και κρυφό σχολειό – για να τηρούνται και οι κανόνες της συνωμοτικότητας), συμμετέχει σε ληστείες (40% του ΑΕΠ μαύρο χρήμα – όχι των μεγαλοεπιχειρηματιών αλλά του φούρναρη που δεν κόβει απόδειξη ποτέ, του ηλεκτρολόγου, του μπογιατζή, του ταξιτζή, όλων) σκοτώνει (2.000 νεκροί στους δρόμους κάθε χρόνο και 23.000 τραυματίες από υπερβολική ταχύτητα, μέθη και ανικανότητα των μηχανισμών ελέγχου) και συμμετέχει στην συγγραφή προκηρύξεων (συμβόλαια με το λαό και επανιδρύσεις κρατών) με την ψήφο του.

Κοίτα στο καθρέπτη αγαπητέ αναγνώστη, εσύ είσαι ο πράκτορας που βάζει τις φωτιές. Εσύ και εγώ που ξέρουμε και αδιαφορούμε.

Γιατί σήμερα φίλε έφυγες για διακοπές (και δεν σε νοιάζει τίποτα), γιατί δεν κάηκε το δικό σου δάσος (και καλά να πάθουν οι πλούσιοι), γιατί κάηκε το δικό σου δάσος (και επιτέλους θα χτίσεις), γιατί πάς στην εκκλησία και δεν γιαουρτώνεις τους παπάδες επιχειρηματίες της συμφοράς (δικής σου και των παιδιών σου), γιατί βλέπεις του πολιτικούς να παπαρολογούν και τους ψηφίζεις ξανά, γιατί δέχεσαι να σε κλέβουν (οι φίλοι σου, οι γείτονες σου) με μοναδικό στόχο να το κάνεις και εσύ, γιατί ζεις σε ένα φέουδο που με κεφαλικό φόρο 40% σε κλέβουν άμεσα και με χαράτσι έμμεσο σε ξανά-κλέβουν 20%, γιατί δέχεσαι προβληματικούς αντιπρόσωπους που έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους (κόμματα, συνδικαλιστές, κομματάρχες, πολιτικούς, πολιτικάντηδες, λαμόγια και άλλα ερπετά της παραοικονομίας και παραπολιτικής) να παίρνουν αποφάσεις για σένα, γιατί ενώ πληρώνεις οι φωτιές δεν σβήνουν από τα μέσα που αγοράζουν στο όνομα σου άλλοι για να δοξαστεί ο αρχηγός η ο αρχηγότερος, γιατί ενώ τα ξέρεις όλα αυτά δεν ασκείς τα δικαιώματα σου.   

Αυτοί είμαστε και αυτά μας αξίζουν, εμείς βάζουμε τις φωτιές και το γουστάρουμε πολύ. Κάντε μια νοητική άσκηση ότι έχετε ένα κεφάλαιο 50.000 Ευρώ και κάποιος σας πουλά με αυτά τα λεφτά ένα ημιπαράνομο ακίνητο σε ημιδασική περιοχή που σε 5 χρόνια θα έχει είτε ημιπαράνομα ή νόμιμα την 50πλάσια αξία, τσιμπάτε ναι ή όχι…

Πεινασμένος και ανώριμος λαός είμαστε που δεν είχε την τύχη να περάσει από την διαδικασία μιας πεφωτισμένης δεσποτείας (όχι δεν είμαι νοσταλγός φαντασμάτων, κοινό νου με απλοϊκή αντίληψη στην παγκόσμια ιστορία έχω) και αντί να ωριμάζουμε απλώς κανιβαλίζουμε τις σάρκες μας. Λύση δυστυχώς δεν είναι ορατή, με τα ίδια σάπια υλικά, εμάς, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

Μπορούμε μόνο να ρίξουμε την μπίλια στην τυχαιότητα των δυνάμεων του χάους και να προσπαθήσουμε να δώσουμε διαφορετικές αρχές στα παιδιά μας.  

Γιατί σκοτώνονται τόσοι λίγοι στους δρόμους… έπρεπε να σκοτώνονται περισσότεροι…

 

Μια βόλτα 400 χιλιομέτρων, από Αθήνα, Κόρινθο, Ρίο & Ναύπακτο και από εκεί μέσω Δεσφίνας, Λειβαδιάς, Κάστρου επιστροφή στην Αθήνα, ήταν αρκετή για να τα δω όλα… Μου έκανε πραγματικά εντύπωση, οδηγώντας αυτή τη διαδρομή, γιατί είναι τόσο λίγοι οι νεκροί από αυτοκινητιστικά δυστυχήματα. Πιστεύω ότι έπρεπε να είναι περισσότεροι οι νεκροί, ίσως με περισσότερους νεκρούς και τραυματίες να έμεναν λιγότεροι οδηγοί και να λυνόταν έτσι το πρόβλημα της οδήγησης στη χώρα μας.

Στο σύντομο αυτό ταξίδι, που έκανα αυθημερόν, αντιμετώπισα των Ελληνικό πολιτισμό των οδηγών, σε πλήρη ανάπτυξη, και κατάλαβα ότι δεν διαφέρει πολύ από το συνολικό πολιτισμό των ραγιάδων που αποτελούν τους ιθαγενείς της Ελλάδας. Δεν πρόκειται να περιγράψω καθόλου το ταξίδι, τα ατυχήματα, τους γκαυλόγκαζους, τους δολοφόνους αργούς οδηγούς, το καρτέρι που στήνει η τροχαία για εισπρακτικούς λόγους κλπ. Απλώς θέλω να μάθω γιατί δεν κάνουμε σαν έθνος μια ομαδική αυτοκτονία. Αφού έτσι και αλλιώς με μαθηματική ακρίβεια σε λίγα χρόνια θα είμαστε κράτος αναπήρων και νεκρών.

Ο ίδιος οδηγός που αδιαφορεί για την δυστυχία που σπέρνει κάνοντας χρήση του όπλου «αυτοκίνητο» είναι ο πολίτης που προχθές αδιαφορούσε για την φωτιά που έβλεπε να εξελίσσεται στην Πάρνηθα, κατηγορούσε την επόμενη ημέρα το κράτος, έβριζε την ΝΔ για την αδιαφορία, ανακάλυπτε ότι το ΠΑΣΟΚ είχε και αυτό την ευθύνη του και τελικά… δε βαριέσαι αδερφέ, εγώ μεθαύριο φεύγω διακοπές…  

Αν όμως ήταν νεκρός ή τραυματίας από την χρήση του δολοφονικού όπλου του, δεν θα ένιωθε την δύναμη που ασκεί στους άλλους όταν αδιαφορεί για τη φωτιά που νομοτελειακά του μειώνει το οξυγόνο και τον στέλνει με μαθηματική ακρίβεια στα νοσοκομεία με καρκίνο του πνεύμονα, η δεν θα ένιωθε τη ευθύνη που δεν διδάχθηκε σε όλη του ζωή.

Και αυτό ακριβώς είναι το στοιχείο που ο Ελληνικός πολιτισμός δεν έχει, ευθύνη. Εκπαιδευόμαστε με όλα τα μέσα και με κάθε κοινωνική διαδικασία και μαθαίνουμε ότι η ευθύνη σαν έννοια είναι υποχρέωση των άλλων, χωρίς να καθορίζουμε ποιών άλλων. Έτσι ο οδηγός δεν έχει ευθύνη για τον τρόπο που οδηγά, το κράτος δεν έχει ευθύνη για τους δρόμους, κανείς δεν έχει ευθύνη για τη φωτιά στην Πάρνηθα και το Πήλιο, η αστυνομία δεν έχει ευθύνη για την αλλοπρόσαλλη πρακτική της. Γενικά η ευθύνη είναι κάτι που δεν μας αφορά.

Ζούμε σε μια πολιτεία με καπιταλιστικές συνήθειες στην τσέπη και στα έσοδα μας (μαύρο κατάμαυρο χρήμα) και κουμουνιστικές απαιτήσεις χωρίς ευθύνη, πρέπει κάποιος άλλος να φταίει για κάθε μας πράξη και ως εκ τούτου σκοτώστε όποιος βρείτε στο δρόμο, κάντε προσπέραση τρείς μαζί, έτσι και αλλιώς οι άλλοι έχουν ευθύνη να μας διασώσουν… κάψτε τα δάση, έτσι και αλλιώς δεν έχουμε εμείς ευθύνη και συνέπειες, τα παιδιά μας δεν θα έχουν οξυγόνο… Αυτοί είμαστε και έτσι φερόμαστε… Γιατί λοιπόν τόσοι λίγοι ανεύθυνοι νεκροί, θα έπρεπε να είναι περισσότεροι…

Καλύτερα να αποτύχεις από το να μη κάνεις τίποτα… η νεοελληνικά “άδραξε τη μέρα”…

Μπορεί να ακούγεται από θεωρητική αρλούμπα έως αφελής αμερικανία ο τίτλος και η αντίστοιχη ιδέα, αλλά σε μια χώρα ραγιάδων και υπόδουλων ιθαγενών με την κουλτούρα του δούλευε να τρως και κλέβε να έχεις, πιστεύω ότι και μόνο να προβληματιστεί κάποιος πάνω στην ιδέα μπορεί να φανεί χρήσιμο για τον ίδιο και για το άμεσο περιβάλλον του. Δεν ευελπιστώ βέβαια ότι οι ιδιοκτήτες της χώρας θα επιτρέψουν την διαμόρφωση αξιοκρατικότερου στίβου επαγγελματικής ανάδειξης, αλλά ποτέ δεν χάνει κανείς να μοιράζετε τις σκέψεις του.  

Σε ένα τέτοιο, λοιπόν, πεδίο επαγγελματικής και κοινωνικής αρένας, όπου συμπληρωματικά ο ανταγωνισμός μεταξύ ομοίων και ανόμοιων είναι ολοένα και μεγαλύτερος, το ερώτημα που προκύπτει είναι εάν μπορεί κάποιος να πετύχει να βγει από την αφάνεια που η παιδεία του και η κοινωνική του ενσωμάτωση τον κατευθύνουν, να βγει δηλαδή από τον κύκλο και να πετύχει (με ότι αυτό σημαίνει για τον ίδιο και τον κόσμο του).

Οι ακαδημαϊκοί λένε ότι αμφότερες, επαγγελματική και κοινωνική ζωή, κυριαρχούνται από το ισοζύγιο δύο εννοιών: της κατάκτησης ολοένα περισσοτέρων (το είδος αφορά τον καθένα ξεχωριστά), και της άρνησης σε κάθε είδους πρόκληση. Στην πραγματικότητα το κατά πόσο θα πετύχει κάποιος είτε στην προσωπική του ζωή ή στην επαγγελματική του καριέρα εξαρτάται από τον τρόπο που προσεγγίζει και τα δύο θέματα σε σχέση με την συνολική συμπεριφορά του.

Η συμπεριφορές των ανθρώπων επηρεάζονται από πολλούς παράγοντες, ένας μόνο εκ των οποίων είναι η γνώση, ενώ από τους σημαντικότερους είναι η αντίληψη της πραγματικότητας και οι νοοτροπίες που μας εμβάλλονται είτε με την μέθοδο της πλύσης εγκεφάλου (πίστευε και μη ερεύνα) ή με μεθοδολογίες της κουλτούρας του τόπου που μεγαλώνουμε.

Μια θετική νοοτροπία μπορεί να προσφέρει φοβερά πλεονεκτήματα σε αυτόν που την έχει και την ασκεί. Για να γίνει όμως κάτι τέτοιο δυνατό είναι χρήσιμο να αισθανθούμε και να πιστέψουμε ότι έχουμε την δύναμη να πετύχουμε το στόχο μας. Κάτι που ο Τζόναθαν Μπάχ στον «Γλάρο Ιωνάθαν» συνεπτυγμένα αναφέρει ως «…για να πετάξεις τόσο γρήγορα όσο η σκέψη, παντού δηλαδή, πρέπει να ξεκινήσεις γνωρίζοντας ότι έχεις ήδη φτάσει…»

Προφανής επισήμανση 1:

Επειδή γνωρίζουμε κάτι, το αντιλαμβανόμαστε και συμφωνούμε με αυτό δεν σημαίνει ότι και θα το κάνουμε.

Και αυτό συμβαίνει επειδή, όπως έχει προαναφερθεί, υπάρχουν πολλά πράγματα που επηρεάζουν τις συμπεριφορές μας, όπως τα κίνητρα μας, οι αξίες μας η ακόμα απλούστερα ο χρόνος που θεωρούμε ότι έχουμε ή δεν έχουμε.

Ας κάνουμε μια άσκηση νοητική ώστε να δούμε κάποια στοιχεία για τον τρόπο λειτουργίας της συμπεριφοράς μας.

Έχουμε ένα μαχαίρι και μια τούρτα. Μας επιτρέπετε να κόψουμε την τούρτα με το μαχαίρι τέσσερις φορές σε ευθείες γραμμές. Ποιος είναι ο μεγαλύτερος αριθμός κομματιών που μπορείτε να κόψετε την τούρτα;

Συνήθως αντιμετωπίζουμε τα προβλήματα μας μόνοι μας αρνούμενοι να ζητήσουμε βοήθεια από τους γύρω μας γιατί ενεργοποιείται ένα φίλτρο φόβου να μοιραστούμε. Αυτή τη συμπεριφορά ενσωματώνεται στο κώδικα μας πολύ νωρίς στην διάρκεια της ζωής μας με τις μεθόδους ανταγωνιστικής και διαγωνιστικής μάθησης στο σχολείο.

Εκεί τιμωρούμαστε εάν ζητήσουμε βοήθεια και καθοδηγούμαστε να πετύχουμε την οποιαδήποτε υλοποίηση του στόχου μόνοι, ακλουθώντας και αναπαράγοντας ένα σύστημα αποστήθισης και όχι αφομοίωσης της γνώσης. Βραβευόμαστε με την βαθμολογία, όχι για να δημιουργηθεί κίνητρο σε εμάς ή τους άλλους, αλλά για να τιμωρηθούν όσοι δεν αποδέχονται την αρχή της ελάσσονος προσπάθειας και του μέσου όρου.      

Τα κομμάτια της τούρτας λοιπόν που κόψαμε νωρίτερα δεν είναι 8

Ούτε 11

Ούτε 12

Ούτε 16 αν ακολουθήσουμε την μέθοδο:

1. κόβουμε την τούρτα στη μέση 2 κομμάτια

2. βάζουμε το ένα κομμάτι της τούρτας πάνω στο άλλο και ξανακόβουμε, τώρα είναι 4 τα κομμάτια

3. βάζουμε τα 2 κομμάτια πάνω από τα άλλα δύο και ξανακόβουμε, τώρα τα κομμάτια είναι 8

4. κάνουμε το ίδιο και τα κομμάτια είναι 16

Τα κομμάτια της τούρτας είναι άπειρα, βασικά γιατί δεν σας είπα τη μορφή και το μέγεθος της τούρτας στην οριοθέτηση της άσκησης και ως εκ τούτου κάθε φορά που η τούρτα έχει διαφορετική μορφή τα κομμάτια έχουν δυναμικά αυξητική τάση.

Φανταστείτε το πρώτο κόψιμο στην μέθοδο των 16 κομματιών εάν γίνει στα πόδια της σαρανταποδαρούσας τούρτας θα μας δώσει αρχικά 41 κομμάτια κ.ο.κ. Προσπαθώντας μόνοι μας να φέρουμε σε πέρας αυτή την άσκηση χάνουμε χρόνο και διαστάσεις που με την κατεστημένη νοοτροπία μας δεν μπορούμε να προσεγγίσουμε.

Άρα τι καθορίζει τον τρόπο της συμπεριφοράς μας; Παράγοντες όπως: πίεση του χρόνου, της αντίληψη που διαμορφώνουμε για τα προβλήματα μας, τις νοοτροπίες του παρελθόντος μας, τις ψυχολογικές πιέσεις που ασκούν οι άλλοι ή ακόμα και εμείς υποσυνείδητα, τη δομή των προβλημάτων μας και τα κίνητρα μας είναι αυτοί που τελικά μας οδηγούν σε αναζήτηση λύσης χωρίς να ψάχνουμε βοήθεια.

Είναι χρήσιμο να αντιληφθούμε ότι κανένα πρόβλημα δεν έχει έναν ενδεδειγμένο τρόπο λύσης, δεν υπάρχουν αυθεντίες, κάθε πρόβλημα έχει την διάσταση του ατόμου που το αντιμετωπίζει και την προσέγγιση που οι δικές του νοοτροπίες και γνώσεις του προσφέρουν.

Οι ακαδημαϊκοί έχουν κατατάξει τους προφανείς παράγοντες που επηρεάζουν την συμπεριφορά των ανθρώπων σε τέσσερις κατηγορίες:

• τα κίνητρα
• αντίληψη και οι νοοτροπίες
• δομή και οι διαδικασίες
• κουλτούρα και αξίες

Προφανής επισήμανση 2:

Πολλά πράγματα επηρεάζουν τις συμπεριφορές μας κύριο ρόλο όμως παίζουν οι νοοτροπίες και στάση ζωής που έχουμε.

Για να κατανοήσουμε περισσότερο τα παραπάνω ας προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στην απλή ερώτηση «Θα βοηθούσατε έναν άνθρωπο με καρδιακό επεισόδιο πεσμένο μπροστά σας;». Για να το χοντρύνουμε και λίγο, θα περιμένατε ένας παπάς που αντιμετωπίζει αυτή την περίπτωση να βοηθούσε τον άνθρωπο αυτό; Ένα περίφημο πείραμα που έγινε στο New Jersey to 1967 με τη βοήθεια μιας σχολής ιερέων προσφέρει ένα απτό παράδειγμα του γίνεται σε τέτοιες περιπτώσεις εξηγώντας αρκετά το πώς αντιμετωπίζουν οι άνθρωποι μια κατάσταση κάνοντας χρήση των παραγόντων που προαναφέρθηκαν.

Στους υποψήφιους ιερωμένους λοιπόν τέθηκε το σενάριο του ανθρώπου με καρδιακό επεισόδιο που βλέπουν μπροστά κατευθυνόμενοι σε μια σημαντική συνάντηση με ανάπηρα παιδιά. Πιστεύετε ότι οι ιερείς σταμάτησαν; Είχαν την αντίληψη ποιο είναι το σωστό να πράξουν; Ε! λοιπόν ένας στους τρείς απάντησε ότι δεν θα σταματούσε παρά το γεγονός ότι και  σαν άνθρωπος αλλά και σαν ιερέας είχε αντίληψη της ανάγκης και του χρέους του να το κάνει (φανταστείτε ένας στους τρείς ιερείς θα σας άφηνε να πεθάνετε χωρίς να βοηθήσει ή να καλέσει βοήθεια για να σωθείτε εάν εσείς ήσασταν ο ασθενής). Αφού γνώριζαν όμως γιατί δεν θα το έκαναν;

Οι απαντήσεις περιλαμβάνουν τα εξής θέματα:

• βιαζόμουνα (πίεση χρόνου)
• είχα δεσμευτεί να μιλήσω στα παιδιά
• δεν είμαι γιατρός δεν θα μπορούσα να βοηθήσω
• ήμουν απασχολημένος

Τι λέτε να επηρέασε την συμπεριφορά τους;

Βασικά η νοοτροπία «κάποιος άλλος θα το κάνει», αυτό που αποκαλούμε νεοελληνικά ωχαδερφισμό. Μια πραγματικότητα της καθημερινότητας μας που κυριαρχεί τις κοινωνικές σχέσεις και οι ψυχολόγοι αποκαλούν «Κοινωνική λούφα» (Social Loafing) Βλέπετε το προνόμιο αυτό δεν το έχουν μόνο ο Έλληνες και η λέξη προφανώς περιγράφει μια παγκόσμια νοοτροπία.

Τα δύο αυτά παραδείγματα της τούρτας και των ιερέων αναδεικνύουν ότι πολλοί παράγοντες παίζουν ρόλο στην συμπεριφορά μας με βασικότερους την αντίληψη που μορφώνουμε για το περιβάλλον μας και τις νοοτροπίες με τις οποίες μεγαλώνουμε.

Μια τελευταία άσκηση: Μπορείτε σε 30 δευτερόλεπτα να αθροίσετε από το 1 έως το 100 όλους τους αριθμούς και να παρουσιάσετε το αποτέλεσμα; (δεν θα σας το απαντήσω εδώ, στείλτε μου εσείς απαντήσεις για τη μεθοδολογία και θα σας στείλω την ποιο γρήγορη μέθοδο που γνωρίζω εγώ, αν και είμαι σίγουρος ότι υπάρχει και γρηγορότερη)

Προφανής επισήμανση 3:

Η νοοτροπία και η στάση ζωής σας θα καθορίσει τον τρόπο με τον οποίο θα προσεγγίσετε μια δραστηριότητα και πως θα προσπαθήσετε να τη λύσετε.

Η νοοτροπία μας και η αντίληψη που μορφώνουμε για τον κόσμο και τα προβλήματα μας  είναι οι σημαντικότεροι παράγοντες που καθοδηγούν την συμπεριφορά μας. Η ακαδημαϊκή κοινότητα υποστηρίζει ότι μια θετική και αισιόδοξη στάση απέναντι στα προβλήματα μας μπορεί να μας προσφέρει πολλά πλεονεκτήματα:

• η θετική προσέγγιση της πραγματικότητας μας βοηθά να αναπτύξουμε μακροχρόνια στρατηγική σκέψη
• η αισιοδοξία μας κάνει να είμαστε περισσότερο επίμονοι
• ενώ μας κάνει και τυχερούς
• και μας προσφέρει υγεία και μακροημέρευση
• χώρια που προκαλεί ενθουσιασμό και πάθος για την επίτευξη των στόχων μας

Φυσικά και γνωρίζω ότι κομίζω «γλαύκας εν Αθήναις» και όλα τα παραπάνω τα γνωρίζετε, αλλά αναρωτιέμαι αφού τα ξέρετε όλα αυτά γιατί οι άνθρωποι δεν είναι αισιόδοξοι πάντα και για κάθε θέμα. Ίσως μια προσέγγιση είναι ότι αισιοδοξούμε για κάτι, με την πάροδο του χρόνου, όταν βαθιά στην σκέψη και την συνείδηση μας πιστεύουμε ότι μπορούμε να πετύχουμε. 

Πως μπορούμε όμως να διαμορφώσουμε πίστη για κάτι;

Επικοινωνώντας την σκέψη και αρχική μας πίστη σε μια ιδέα δεν φτάνει για να πείσουμε τους άλλους να ακολουθήσουν.   

Μια μεθοδολογία μπορεί να είναι:

• 1. δώστε την ευκαιρία στους ανθρώπους να συμμετέχουν
• 2. δημιουργείστε δραστηριότητες με απτούς στόχους και αποτελέσματα
• 3. πετύχετε μικρές νίκες γρήγορα
• 4. μετρήστε την πρόοδο με σχετικούς όρους
• 5. επιδείξτε την πίστη σας με έργα
• 6. κάντε τους ανθρώπους να νιώθουν σημαντικοί που συμμετέχουν

Και αφού φτάσαμε εδώ και παρά το γεγονός ότι μπορεί να συμφωνείτε και να σας αρέσουν τα παραπάνω (για όσους) είμαι σίγουρος ότι δεν θα κάνετε εντελώς τίποτα. Και αυτό γιατί τις περισσότερες φορές στη ζωή μας γνωρίζουμε τι πρέπει να κάνουμε και απλά επιλέγουμε να μη το κάνουμε.

Γιατί δεν κάνουμε κάτι που θέλουμε ή γνωρίζουμε ότι αξίζει να γίνει;

• κοινωνική λούφα: κάποιος άλλος θα το κάνει
• πίεση χρόνου: υπάρχει πάντα κάτι άλλο σημαντικό να κάνουμε
• συνειδησιακή ταύτιση: κάνω ότι και οι άλλοι ακόμα και εάν είναι παράλογο
• εστιάζω στις δραστηριότητες του μικρόκοσμου μου
• φόβος: και εάν αποτύχει
• δοξασίες και κωλύματα
• αδράνεια

Τελικά όμως καλύτερα να αποτύχεις από το να μη κάνεις τίποτα…

Το κείμενο αφορά μια προσωπική προσέγγιση και κάνοντας χρήση των σημειώσεων της παρουσίασης “The power of optimistic thinking”, από τον καθηγητή του London Business School Κώστα Μαρκίδη, στο θέατρο Παλλάς τον περασμένο Απρίλιο του 2007. Επίσης περιλαμβάνονται πέραν των δικών μου απόψεων και αρκετές ιδέες που εμπνεύστηκα από το «Γλάρο Ιωνάθαν» του Ρίτσαρντ Μπάχ και άλλα βιβλία ψυχολογίας.