Save the face, η πολιτική των αστερίσκων…

Save the face, στρατηγική μείωσης των απωλειών. Αυτό με λίγα λόγια θα συμβεί από σήμερα και μέχρι τις 4 Απριλίου που θα γίνει η σύνοδος κορυφής του ΝΑΤΟ στο Βουκουρέστι. Έχουμε χάσει τον αρχικό στόχο της σύνθετης ονομασίας με γεωγραφικό προσδιορισμό για όλες τις χρήσεις και πάμε με ταχύτητα φωτός στον συμβιβασμό των βέτο και των αστερίσκων.

Σε τέτοιες περιπτώσεις το έργο παίζεται στις γκουίντες και όχι στην κεντρική σκηνή του θεάτρου που έχει στηθεί για να λειτουργήσει η στρατηγική αυτή και να μη βγει μια χώρα ξεπουπουλιασμένη από μια διαπραγμάτευση (καμία από τις δύο).

Απειλές, βέτο, μπλοκαρίσματα, κοινά ανακοινωθέντα, συναίνεση και άλλοι πολλοί άγνωστοι και ακατανόητοι όροι θα επαναλαμβάνονται για ένα μήνα από παπαγαλάκια που μέσα στον ανταγωνισμό των μέσων αλλά και της διαστροφικά εννοούμενης επαγγελματικής άμιλλας, θα φτιάξουν ένα σκηνικό Βαβέλ που θα αποτελέσει και την θεατρικό της εισόδου των Σκοπίων σαν Μακεδονία στο ΝΑΤΟ.

Η πραγματική διαπραγμάτευση όμως δεν λαμβάνει χώρα εκεί που όλα τα βλέμματα είναι στραμμένα. Γιατί πολύ απλά δεν υπάρχει διαπραγμάτευση και αυτό το γνωρίζουν όλοι που σήμερα στηρίζουν την κυβέρνηση (αντιπολίτευση, πολιτικοί και πολιτειακοί άρχοντες) . Δεν υπάρχει καμιά διαπραγμάτευση και καμιά συνομωσία ταυτόχρονα για να είμαστε πραγματιστές. Η έλλειψη πολιτικής και η αποτυχία του συστήματος προκάλεσε αυτή την ομοφωνία όλων των κομμάτων τα οποία να ξεκαθαρίσουμε ότι έχουν βλέψεις όλα στην επόμενη ημέρα και αδιαφορούν για τη διαπραγμάτευση και το όνομα.

Τον ρυθμό των εξελίξεων καθόρισε με τη στάση που πήρε ο Αμερικανός πρέσβης στην Αθήνα μιλώντας σε δημοσιογράφους ξεκαθαρίζοντας ότι το θέατρο που έχει στηθεί είναι αποτυχημένο και ούτε το βέτο, ούτε οι συνομιλίες επ’ άπειρον μεταξύ γραφειοκρατών, ούτε η απειλή για μπλοκάρισμα της πρόσκλησης μπορούν να αναβάλουν μια απόφαση που έχει ήδη ληφθεί.
Και αμέσως η ελληνική κυβέρνηση ανέκρουσε πρύμνα και εγκατέλειψε τις υστερίες των απειλών για να χαράξει την στρατηγική του save the face. Θα το πάρει επάνω του ο πρωθυπουργός, όπως σαφώς ξεκαθάρισε και ο Αμερικανός πρέσβης αδειάζοντας πρακτικά την κυβέρνηση Σιμήτη και το σημερινό πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ που ενώ είχε την δυνατότητα να το κάνει to 1995 kai δεν είχε την πολιτική ευστροφία.

Τι είπε όμως ο Αμερικανός πρέσβης: σε ελεύθερη μετάφραση είπε ότι τέτοια θέματα λύνονται στο υψηλότερο επίπεδο, κλείνεστε σε ένα χώρο με συγκεκριμένο στόχο και δυνατότητα decision making και χρησιμοποιείτε έναν οργανισμό για εγγυητή και δεν βγαίνετε από εκεί χωρίς συμφωνία. Τελεία και παύλα… όλα τα άλλα είναι για πολιτικούς του δημοτικού (κάτι σαν τα καναρίνια της Ελληνικής βουλής που γνωρίζουν από πολιτική στο βαθμό που θα τους προσφέρει τη δυνατότητα να βγουν από την αφάνεια τους και να γαμηθούν με καμιά γκόμενα ή κάνα μεγαλοπαράγοντα οι κυρίες)

Γιατί το βασικό στην πολιτική και στις επιχειρήσεις είναι η δυνατότητα λήψης αποφάσεων και όχι το μπουλκουμέ επ’ άπειρον στο ρυθμό του φεουδάρχη που αποκομμένος από την πραγματικότητα αναρωτιέται γιατί αφού δεν έχει ψωμί ο κόσμος να φάει δεν τρώει παντεσπάνι.

Από σήμερα λοιπόν ασχοληθείτε με τις εκ’ του σύνεγγυς συνομιλίες (πόσοι έλληνες άραγε γνωρίζουν αυτή τη λέξη) τις κορώνες των ακραίων, τα νέα κρυφά σχολειά, την οργή των μακεδονομάχων, του Καρατζαφέρη και του Ψωμιάδη, του Πρέκα και άλλα αστεία και αναχρονιστικά. Και ξεχάστε την ουσία, ούτως ή άλλως στις 6 Απριλίου θα γίνει το πανηγύρι της αρκούδας και όλα τα λαμόγια που σήμερα στηρίζουν την κυβέρνηση θα πάνε ταμείο να εισπράξουν… και εσείς θα του πληρώσετε… στηρίζοντας τους για να τιμωρήσετε τους άλλους… που έχασαν αυτό που αυτοί που θα στηρίξετε είχαν ήδη χάσει νωρίτερα… και πάλι από την αρχή.

Press-gr, blogs, ημιμάθεια, αναχρονισμός, προπαγάνδα, εκφοβισμός και social media

Με ρωτάνε φίλοι και γνωστοί για τα blogs και για όλη την συζήτηση που έχει ξεκινήσει αυτές τις ημέρες με την υπόθεση press-gr.blogspot.com, την αστυνομικής φύσεως έρευνα, την δυσφήμιση του διαδικτύου, των social media και γενικότερα όλο αυτό τον αχό και το πάθος στα κανάλια, τα παράθυρα, τους ειδικούς, τους πρακτορίσκους και λοιπούς μαϊντανούς. Εκτός της προφανούς ημιμάθειας των «ειδικών» και των διαφόρων ντεντέκτιβ που βρήκαν τον τρόπο να βγουν από την αφάνεια τους τα πράγματα είναι πολύ απλόυστερα.

Αρχικά για να είμαστε σαφείς, όλη αυτή η προπαγάνδα για τις υπηρεσίες που παρακολουθούν το δίκτυο και τα ίχνη και τις αηδίες να ξεκαθαρίσουμε απλά ότι για όλους τους άσχετους με το Internet ακούγεται κάτι σαν Όρσον Γουέλς σενάριο, αλλά απλά είναι μια πρακτική πολύ εύκολη στο στήσιμο της αλλά πολύ δύσκολη στην τεκμηρίωση της. Και τι εννοώ με αυτό. Ρίξτε μια ματιά παρακάτω τα στατιστικά από μια σελίδα που διατηρώ, και μου τα προσφέρει δωρεάν η Google και προσέξτε τον προσδιορισμό των διευθύνσεων που επισκέπτονται το site μου.

Είναι απλά προφανές ότι μπορεί χωρίς δικαστική συνδρομή και άλλα μεγαλόστομα και έξυπνα να γνωρίζω πολύ εύκολα εάν κάποιος έχει μπει ας πούμε από το ελληνικό κοινοβούλιο (89) ή τον ΔΟΛ (90) στο site αυτό. Οπότε όλα αυτά τα πρακτοριλίδικα για τις υπηρεσίες και τα ίχνη και τα mail και τις αηδίες που ακούμε στα κανάλια ξεχάστε τα. Το Internet είναι μια ζούγκλα στην οποία όλοι είναι ίσοι, επώνυμοι, ανώνυμοι, μηχανισμοί και αυθεντίες. Και ακριβώς αυτός ο χαρακτήρας του το κάνει τόσο ισχυρό, διότι η ισχύς αυτή δεν προέρχεται από τις αυθεντίες με διαδικασίες απονομής της αλλά από την εντελώς καπιταλιστική αρχή της ζήτησης και προσφοράς από το απλό κοινό με την αρχή της συμμετοχικότητας. Αντιφατικό ε; Τα ισχυρά στοιχεία του καπιταλισμού και του σοσιαλισμού σε εναρμονισμένη πρακτική εφαρμογή (και που είσαι ακόμα)

Να εξηγήσω τώρα το θέμα της τεκμηρίωσης που αναφέρω παραπάνω. Παρόλο λοιπόν που έχω τα στοιχεία αυτά που είναι εύκολο να τα συγκεντρώσω χωρίς να παρεμβάλλεται καμία υπηρεσία ελέγχου προσωπικών δεδομένων, αρχή προστασίας ή άλλη υπηρεσία, είναι πρακτικά αδύνατο να καταφέρω να προσδιορίσω το ποιος από την κάθε πηγή προέλευσης είναι ο επισκέπτης γιατί αυτό προϋποθέτει τον συνδυασμό πολλών διαφορετικών συστημάτων στα οποία είτε δεν έχω πρόσβαση είτε είναι αδύνατο να αποκτήσω πρόσβαση λόγω ρυθμιστικών κανόνων των πολλών χωρών που μεσολαβούν από την πηγή προέλευσης του επισκέπτη μέχρι το σημείο στο οποίο φιλοξενείται η σελίδα μου. Ακόμα και άν όλα αυτά ξεπεραστούν και πάλι είναι από δύσκολο έως αδύνατο πρακτικά να τεκμηριωθεί ότι από ένα συγκεκριμένο μηχάνημα έγινε μια επίσκεψη και δεν μιλάω για πιο περίπλοκες δραστηριότητες.

Η απλή μου εκτίμηση στην ερώτηση «γιατί συμβαίνουν όλα αυτά και γιατί διασύρονται οι δημοσιογράφοι πάλι» δεν έχει να κάνει με το Internet και τα blog ως μέσα, μια που κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι για να αντισταθεί στην όλη εξέλιξη τους και είναι ηλίθιο να σκεφτόμαστε ή να διατυμπανίζουμε κάτι τέτοιο, αλλά με την συμβατική πραγματικότητα.

Θα ξεκινήσω μια απλή νοητική θεωρητική άσκηση για να περιγράψω την σκέψη μου. Είναι χρήσιμο λοιπόν να σκεφτούμε ποια είναι η αρχή στην οποία βασίζεται η οικονομία από την γέννηση της ανθρωπότητας μέχρι σήμερα. Ο όρος που αναφέρεται στην διεθνή βιβλιογραφία είναι “Scarce of Resources” και Ελληνιστή «Η έλλειψη πόρων». Πρακτικά λοιπόν αυτό σημαίνει κάτι απλό. Εγώ έχω ένα πόρο (πληροφορία) που εσύ δεν έχεις και με αμείβεις (1 Ευρώ) για να αποκτήσεις τον πόρο αυτό (πληροφορία, εφημερίδα). Η αρχή αυτή είναι απλή αλλά εμπεριέχει συντριπτική ισχύ στον κάτοχο του πόρου ο οποίος μπορεί να αξιολογήσει το κόστος του αναλόγως της ζήτησης και προσφοράς.

Ας φύγουμε από τη θεωρία και να πάμε στην πράξη, αυτό που περιγράφω παραπάνω είναι μια απλή καταγραφή της αλυσίδας της ενημέρωσης, στην οποία στην πραγματικότητα συμμετέχουν περίπου οι κάτωθι: πηγή πληροφορίας, δημοσιογράφος (κομιστής πληροφορίας, χαχαχαχα), οργανισμός εκδοτικός ή ραδιοτηλεοπτικός, κοινό αποδέκτης της ενημέρωσης και εμπλεκόμενοι (περιεχόμενο πληροφορίας). Το Internet λοιπόν και τα blogs μείωσαν την αλυσίδα αυτή από την πηγή στο κοινό εξαλείφοντας ταυτόχρονα την ισχύ που οι ενδιάμεσοι κρίκοι είχαν πάνω στο κοινό και στου εμπλεκόμενους. Το αποτέλεσμα προφανές, απορυθμίζεται η αλυσίδα που για πολλά χρόνια είχε εμπεδωθεί ως καθεστηκυία τάξη και την είχαμε αποδεχτεί.

Τα social media, όπως ονομάζονται τα blogs και όχι μόνο αυτά, εμπεριέχουν στην δυναμική τους την κοινωνική διάσταση της συμμετοχής χωρίς όρια και κανόνες, λόγω της παγκοσμιότητας του διαδικτύου και της αδυναμίας των μηχανισμών ελέγχου και επιβολής ποινών να προσαρμοστούν σε τέτοια μεγέθη. Έτσι αυτό που σήμερα βλέπουμε είναι απλώς η κορυφή του παγόβουνου στην κυριολεξία. Η απορρύθμιση θα συνεχίσει έως ότου υπάρξει προσαρμογή των συστημάτων διακυβέρνησης στην νέα τάξη πραγμάτων. Τα χειρότερα για το σύστημα έρχονται μια που η επόμενη ημέρα της κατάρρευσης της δημοσιογραφικής αυθεντίας έρχεται και ήδη εφαρμόζεται σε όλο τον πλανήτη και ακούει στο όνομα citizenship journalism (πολίτες δημοσιογράφοι). Το ευχάριστο είναι ότι είναι αδύνατο, τουλάχιστον μέχρι στιγμής, το κίνημα αυτό των social media, social computing και social networking που βασίζεται στην εξέλιξη του citizenship journalism να καπελωθεί από αυθεντίες.

Θα κλείσω με ένα απόσπασμα από τον Γουίλιαμ Σαίξπηρ που λατρεύω και απλώς υποδεικνύει το προφανές, ότι γνωρίζουμε τα πάντα, απλά παίζουμε το θέατρο της ζωής μας και εντυπωσιαζόμαστε από αυτό, κάθε φορά που ανακαλύπτουμε το προφανές

Η ζωή είναι ένα θέατρο.
Όλος ο κόσμος είναι μια σκηνή.
Και οι άνθρωποι, και οι άνδρες και οι γυναίκες, όλοι παίζουν.
Βγαίνουν και μπαίνουν. Και ο άνθρωπος, στο βίο του όλο, παίζει μέρη πολλά, και οι πράξεις είναι εφτά.
Οι εφτά ηλικίες.
Η ζωή είναι φευγαλέα σκιά, φτωχός θεατρίνος, που με στόμφο τρώει την ώρα του πάνω στη σκηνή.
Και πια δεν ξανακούγεται ένα παραμύθι, που λέει ένας ηλίθιος όλο αχό και πάθος,
Χωρίς κανένα νόημα.
Είμαστε καμωμένοι από το ίδιο υλικό που είναι φτιαγμένα τα όνειρα, και η μικρή ζωή μας κρατεί όσο ένας ύπνος.

Nova Macedonia 16 χρόνια μετά…

Nova Macedonia 16 χρόνια μετά…

Βαφτίζεται η δούλη των οργανισμών, εις το όνομα του ΟΗΕ, του ΝΑΤΟ και της ΕΕ: Νέα Μακεδονία. Άντε και με τις υγείες μας, 16 χρόνια μετά, με ένα unfair στο Μητσοτάκη (που πλήρωσε καθυστερημένα την αποστασία), ένα εμπάργκο ρεζίλι (από έναν ηγέτη στα τελευταία του), μια ενδιάμεση συμφωνία για τα κλάματα (με τη μπότα του Αμερικανού πρέσβη) και ένα θρίλερ κακό-σκηνοθετημένο 16 χρόνια μετά την ανάδειξη του στην Φλώρινα από το Μητσοτάκη που αλιεύοντας ψήφους έριξε την βόμβα στους Νεοδημοκράτες της περιοχής.

Και τι έγινε όλα αυτά τα χρόνια; Τίποτα, και ούτε πρόκειται να γίνει τίποτα γιατί μας συμφέρει η ύπαρξη των Σκοπίων στα βόρεια σύνορα μας, και σε λίγα χρόνια θα είναι μέλος της ΕΕ και δεν θα υπάρχουν σύνορα, και όταν γίνει 20 χρονών ο γιός μου, εάν δεν τον φάει η μαρμάγκα κανενός κατηχητικού (ινστρούχτορας), θα είναι μέρος της χώρας του. Όχι της Ελλάδας αλλά της Ευρώπης. Και η Μακεδονία θα ξεκινά από τα Σκόπια και θα φτάνει στην Θεσσαλονίκη και δεν θα μας καίγεται καρφί για αλυτρωτισμούς και αντίστοιχες βλακείες που ακούγονται για προσάρτηση εδαφών και άλλα φαιδρά.

Δυστυχώς η παιδεία μας και οι αδράνειες της κοσμικής χρήσης της θρησκείας σε συνδυασμό με τα λαμόγια που διεισδύουν στην πολιτική μας κρατούν δέσμιους μιας κατάστασης όπου όλα πρέπει να τα σκιάζει η φοβέρα και να τα πλακώνει η σκλαβιά. Διότι θέλουμε να ανήκουμε στη δύση αλλά να λειτουργούμε σαν ανατολή, διότι δεν μπορούμε να προσαρμοστούμε στο μεγάλο κόσμο αλλά θέλουμε να προσαρμόσουμε τον κόσμο αυτό στα δικά μας μέτρα. Κάτι σαν αυτό που έκανε ο χριστιανισμός πριν από 2000 χρόνια, που λειτούργησε σαν το μύκητα που για να αναπτυχθεί το πρώτο που κάνει είναι να καταστρέφει το περιβάλλον γύρω του ώστε να το ελέγχει.

Άντε να λύσουμε και το Κυπριακό τώρα στην τούρλα του Σαββάτου μπας και δούμε και καμιά άσπρη μέρα…

Στην κολυμπήθρα του ΣΥΝ(Λ)ΟΑΜ

Άντε και σ’ ανώτερα στον κύριο Τσίπρα που κατάφερε να γίνει πρόεδρος του ΣΥΝ, υπό προστασία, μέχρι να ωριμάσει και να παραδοθεί καθαρός στην πολιτική αρένα. Δεν σας φαίνεται πολύ καλό για να είναι αληθινό το σκηνικό, πρόεδρος εξωκοινοβουλευτικός χωρίς τις τριβές του περιστυλίου, που αντιπροσωπεύεται από τον τέως πρόεδρο, ο οποίος παρεμπίπτοντος καταγράφει τα μεγαλύτερα ποσοστά δημοτικότητας και ταυτόχρονα προκαλεί ρίγη συγκινήσεως σε ΠΑΣΟΚους Ρευματικούς και κουμουνιστές ΠΑΜίτες;

Η διαδικασία πάντως αλλαγής προέδρου στον ΣΥΝ είναι σαν να έχει βγει από ακαδημαϊκό περιοδικό χάραξης, διαχείρισης και εκπόνησης στρατηγικής διαδοχής. Ο Αλέκος Αλαβάνος γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας με έντονη σοσιαλιστική δράση προ χουντικά, μετά χουντικά και μεταπολιτευτικά, αναλαμβάνει ένα κόμμα και μεθοδεύει την αλλαγή του ακολουθώντας την Ακαδημαϊκή μεθοδολογία της σχολή του Kotter (δεν είναι η μόνη απλά άσκηση εργασίας κάνω): «δημιουργία αίσθησης επείγοντος για την αναγκαιότητα της αλλαγής, με ταυτόχρονη διαμόρφωση ομάδας που έχει τις ικανότητες να ηγηθεί της υλοποίησης της». Επιλέγει τον κύριο Τσίπρα που συμβολικά είναι γεννημένος το 1974, γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας και αυτός, με σοσιαλιστική πορεία, καθαρή από εμμονές και βαρίδια του παρελθόντος.

Για να έχει ελπίδες να πετύχει αυτή η αλλαγή (διαδοχή) οι κύριοι Engleman και Ven (άλλοι ακαδημαϊκοί μάγοι) υποστηρίζουν ότι όχι μόνο πρέπει οι ψηφοφόροι να αντιληφθούν την ανάγκη της, είναι ταυτόχρονα αναγκαίο να αποκτήσουν και «δυνατότητα παρέμβασης» σε αυτή. Τα εργαλεία παρέμβασης που είναι χρήσιμο να έχουν οι ψηφοφόροι περιλαμβάνουν: αρχές, αξίες και όραμα, συνεργασία και εμπιστοσύνη, αποτελεσματική ηγεσία και τέλος επιβράβευση και αναγνώριση. Τώρα όλα αυτά είναι λίγο θολά αλλά για σκεφτείτε λίγο, τι έχει κάνει ο κύριος Αλαβάνος από τότε που ανέλαβε πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.

Εξ αρχής λοιπόν ο κύριος Αλαβάνος εφάρμοσε την πρακτική της Δομικής Αντιπολίτευσης (διατριβή του πρώην πρωθυπουργού Κ Σημίτη για αντιπολίτευση στις δομές) και παρέδωσε στα στελέχη του ΣΥΝ και τους ψηφοφόρους του ένα όραμα εκλογίκευσης της πολιτικής πραγματικότητας και συγχρονισμού με τις κοινωνικές ανάγκες. Προερχόμενος ο ίδιος από μεγαλοαστική οικογένεια έχει αντίληψη σαφή για την σημερινή μίξη οικονομικής και κοινωνικής ισορροπίας.

Χωρίς να εγκαταλείπει την αμφισβήτηση, με την βοήθεια της κυβέρνησης που προσπαθούσε να σταματήσει τις διαρροές προς το ΛΑΟΣ με τον Βύρωνα Πολύδωρα, απέκτησε στιβαρότητα στην αριστερή του πτέρυγα και ενοχικά απελευθερωμένος έριξε μηνύματα στην κολυμπήθρα του ΠΑΣΟΚ (αρχές, αξίες) Στην πορεία αυτή η κατάρτιση ενός οράματος απέκτησε δυναμική χωρίς όμως οστά. Τα στελέχη και οι ψηφοφόροι του κόμματος, όπως ο κάθε ιδιώτης και πιθανός ψηφοφόρος, απέναντι στην οποιαδήποτε αλλαγή εκφράζουν την έμφυτη αδράνεια και αντίθεση τους.

Παρόλα αυτά και όπως λεει ο κύριος Kerley η αλλαγή έχει σαφή και διακριτά στάδια: Άρνηση, η τυπική πρώτη αντίδραση, Ανυπακοή και Απόρριψη – η μορφή της απόρριψης που βασίζεται στον σκεπτικισμό, Αποδοχή – βαθμιαία αποδοχή, Διαδικασία Προσαρμογής – κατανόηση της αλλαγής και Προσαρμογή – προοδευτική αποδοχή της αλλαγής σαν βέλτιστη επιλογή.

Αλαμπουρνέζικα δεν ακούγονται; Έλα όμως που έτσι γίνεται η δουλειά στις συνειδήσεις μας και δεν παίρνουμε χαμπάρι. Με αυτό τον τρόπο σχεδιάζονται και εφαρμόζονται οι αλλαγές.

Έτσι κάπως δημιουργήθηκαν οι αρχές και αξίες του νέου ΣΥΝ, έτσι δομήθηκε το όραμα και έτσι αρχικά τέθηκε η διαδικασία της αλλαγής, με άρνηση, ανυπακοή, αποδοχή και προσαρμογή, σε μια πορεία που όλο και περισσότερο ο κύριος Τσίπρας αποκτούσε εμπιστοσύνη από τους πολίτες ανεξαρτήτου πολιτικής επιλογής. Στην πορεία του αυτή μεσολάβησε και η κάθοδος του στην διεκδίκηση του δημαρχιακού θώκου, κατά την οποία άρχισε την συνεργασία του με τους πολίτες. Και χθες αναδείχθηκε η ηγετική του φυσιογνωμία μέσα από μια επιβράβευση των κόπων του, που ήταν διαφανείς προωθώντας την συμμετοχικότητα. Η επιβράβευση έτσι έγινε δύτη, μοιράστηκε στον ηγέτη και στην βάση του. Το αποτέλεσμα προφανές ένας αδιαμφισβήτητος αρχηγός με λαϊκό έρεισμα απευθείας από τη βάση του κόμματος και όχι μόνο.

Και εδώ ερχόμαστε στην θεωρία της εξουσίας και των μεθόδων διανομής της, όπως αναφέρει ένας άλλος Ακαδημαϊκός ο Pheby. Η έννοια κοινωνία και οργάνωση της εμπεριέχουν την έννοια της εξουσίας με μια ευρύτητα ερμηνειών. Η Εξουσία λοιπόν αφορά την δυνατότητα προσέλκυσης, τη δυνατότητα επηρεασμού, την ικανότητα άσκησης επηρεασμού, την δυνατότητα υποκίνησης, την δυνατότητα εφαρμογής ποινών κλπ

Δεν ξέρω αν σας λένε τίποτα όλα αυτά η απλώς ακούγονται θεωρητικά, μια που είναι, θα πρέπει όμως να είναι δυνατό να τα συνδέετε με πραγματικά συμβάντα. Προσπαθήστε να φέρετε στο μυαλό σας τον κύριο Τσίπρα, και σκεφτείτε εάν μπορεί να προσελκύσει κοινό (70% των εκλεκτόρων), κάντε την ίδια άσκηση για τον κύριο Αλαβάνο και σκεφτείτε εάν μπορεί να ασκήσει εξουσία (αποφάσισε την παραίτηση του αφού είχε δημιουργήσει το διάδοχο του), τώρα για να έχετε μια πιο σαφή εικόνα φανταστείτε και τον κύριο Παπανδρέου (το Γιώργο) και προσπαθήστε να βρείτε με ποιο τρόπο υποκινεί (κανέναν διακριτό), και έχετε μια γκάμα από συμβολικές περιπτώσεις άσκησης εξουσίας βάση των θεωρητικών βημάτων παραπάνω.

Μια από τις βασικές αρχές λοιπόν της ισχύος της εξουσίας είναι η θεωρία της ανταλλαγής, που έχει σαν βασική της πηγή την αντίστοιχη οικονομική θεωρία που στην αγορά ονομάζεται catallaxy. Η κατάσταση αυτή περιγράφει μια αγορά χωρίς σαφή όρια, που χαρακτηρίζεται από μια τυχαιότητα που προκαλεί η τυχοδιωκτική αναζήτηση στόχων από τους πολίτες μέσα σε ένα πλαίσιο που καθορίζεται από κανόνες και εθιμικές ισορροπίες. (Hayek)

Δεν σας θυμίζει η θεωρητική αυτή περιγραφή ένα από τα στιγμιότυπα της πολιτικής κατάστασης στην χώρα; Δεν αντιλαμβάνεστε μια πολιτική ρευστότητα όπου οι πάντες έχουν ανοιχτή ατζέντα; Για να το προχωρήσουμε λίγο ακόμα ας δούμε ποια χαρακτηριστικά είναι αναγκαία για να υπάρχει η περίπτωση του catallaxy: επίτευξη συμφωνιών για την αποφυγή εγωιστικών φαινομένων και αποφυγή των μονοπωλιακών επιλογών για να υπάρχει ανταγωνισμός. (Hayek) Και τα δύο τα έχουμε δει πρόσφατα είτε με ορθή εφαρμογή (εκλογή Τσίπρα) ή με λάθος (εκλογή Παπανδρέου). Το σημαντικό πάντως είναι ότι με την παρουσία αυτών των χαρακτηριστικών σε μια τέτοια πολιτική ισορροπία παρατηρείται μια ελεύθερη διαδικασία ανταλλαγής της εξουσίας.

Και εδώ ερχόμαστε να δούμε τι γίνεται με τον πρόεδρο Τσίπρα και τον Κοινοβουλευτικό ηγέτη Αλαβάνο. Η συμφωνία σε αυτή την περίπτωση είναι σαφής και προφανώς είναι σαφής και η ανταλλαγή της εξουσίας, αυτό όμως που υποκινεί την ανταλλαγή εξουσίας δεν αφορά μόνο τους δύο άνδρες και το ΣΥΝ μόνο, το μοντέλο που έχει εφαρμοστεί έχει δυναμική στους όμορους χώρους του ΠΑΣΟΚ και είναι απόλυτα αναμενόμενο να προκαλέσει έντονους τριγμούς αντιστοίχους με το μέγεθος της αντίδρασης των στελεχών της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Πτωχεύσαμε πολιτικά και διπλωματικά…

Δυστυχώς πτωχεύσαμε πολιτικά και διπλωματικά, θα μπορούσαμε να πούμε, μια που οδεύουμε με ταχύτητα φωτός σε βέτο κατά της ένταξης των Σκοπίων στο ΝΑΤΟ με την συνταγματική, αναγνωρισμένη από περισσότερες των 136 χωρών, ονομασία τους.

Αν οι Αμερικανοί δεν αποφασίσουν να αναβάλουν τη συζήτηση ένταξης της γειτονικής χώρας στο ΝΑΤΟ τον Απρίλιο, με δεδομένο το πολιτικό τοπίο στη Ελλάδα που δεν επιτρέπει ιδιαίτερη ευελιξία στην κυβέρνηση, το βέτο είναι μονόδρομος και το όνομα της Μακεδονίας κατοχυρωμένο στους γείτονες.

Έτσι μετά από 25 χρόνια που ο Ανδρέας Παπανδρέου εφάρμοζε την πολιτική των βέτο, κάτι σαν αυτά που κάνει σήμερα ο Ερντογάν, η Ελλάδα βρίσκεται στα πρόθυρα περιθωριοποίησης της στην διεθνή σκηνή απειλώντας, ή προκαλούμενη σε βέτο από ένα μικρό κράτος που έχει πουλήσει την ψυχή και την τύχη των πολιτών του στο διάβολο, για να πετύχει τους στόχους απόκτησης ταυτότητας και μέλλοντος.

Δεν είναι χρήσιμο να κάνουμε ιστορική διαδρομή του προβλήματος διότι είναι προφανές, με κοινό νου, ότι είναι αποτέλεσμα του συστήματος Έθνος – Κράτος, στο οποίο βασίστηκε η μετάβαση από την φεουδαρχία και τα θρησκευτικά πάθη στην σύγχρονη εποχή. Είναι μοιραίο σε ένα τέτοιο σύστημα που βασίζεται σε μια ισορροπία τρόμου η επίτευξη της να είναι αποτέλεσμα συμβιβασμών.

Έλα μου όμως που στην ψωροκώσταινα η εξουσία κινείται μεταξύ πολιτικής και θρησκευτικής ομαδοποίησης που γυρνά την χώρα στην εποχή της φεουδαρχίας, του πίστευε και μη ερεύνα και της οικονομικής εξάρτησης από τους τοπικούς οικονομικούς άρχοντες.

Έτσι η εκκλησία έχει αποφασίσει ήδη ότι λύση είναι να προσαρτήσουμε τα εδάφη της γειτονικής χώρας (άντε πάλι το λάβαρο του 21, δάκρυα, Πρέκας κλπ), η πολιτική ηγεσία δείλιασε στην μοναδική ευκαιρία το 1993 να δώσει λύση με την εμπλοκή του φεουδάρχη που αγόρασε την πτώση της τότε κυβέρνησης (α ρε Σαμαρά, θα μπορούσες να γίνεις εθνική μορφή και έγινες εθνικό καρτούν) και οι σύμμαχοι μας, αφού έχουν αναγνωρίσει το όνομα της Μακεδονίας μας ζητάνε να κάνουμε το αυτονόητο: να μην αυτοκτονήσουμε σαν κράτος.

Και αν πιστεύετε ότι το βέτο είναι μαγκιά, ετοιμαστείτε για σφαλιάρα, και ξεχάστε τις κορώνες των πατριδοκάπηλων και των προοδευτικών γιατί ο συμβολισμός είναι μια διάσταση που έχει μόνο ψυχολογικό χαρακτήρα, ενώ η περιθωριοποίηση της χώρας έχει άμεσα αποτελέσματα στη καθημερινότητα μας.

Και τι μπορεί να γίνει θα μου πείτε: γαργάρα, αυτό μπορεί να γίνει και να ξεκινήσει μια νέα στρατηγική με σενάρια και εφαρμογή 50εντίας, μια που αντιθέτως με την βιολογική ζωή των ανθρώπων τα κράτη είναι αιωνόβια (συγκριτικά) και αλλάζουν μορφή συχνά μέσα στην σχετικότητα του χρόνου. Διότι είναι χαζό να ψάχνουμε σήμερα τη λύση σε ένα γεωπολιτικό σύστημα που έστησε ο στρατάρχης Τίτο πριν από 60 χρόνια και πέτυχε τους στόχους του, τότε και τώρα. Άντε και τα λέμε τον Απρίλιο…

Βασιλευομένη Ελληνική Δημοκρατία των εκβιασμών…

Σαν ντόμινο που σιγά – σιγά γκρεμίζονται τα νταμάκια του αναδεικνύοντας μια εικόνα που ήταν κρυμμένη πίσω από αυτά, η υπόθεση Ζαχόπουλου, τα μαύρα κεφάλαια Αναστασιάδη, οι αποκαλύψεις και εμπλοκές σε εκβιασμούς του Τριανταφυλλόπουλου, η παραίτηση Κουκοδήμου και η οριακή πλέον πλειοψηφία της κυβέρνησης συνθέτουν μια έντονη πολιτικά περίοδο που κρέμεται από ένα νταμάκι πριν αρχίσει η αλυσιδωτή αντίδραση.

Η επιλογή «εκλογές» μέσα σε ένα τέτοιο πολιτικό περιβάλλον είναι σίγουρα εγκληματική, τουλάχιστον τεχνοκρατικά κρίνοντας τις μαθηματικές ισορροπίες των δύο εκλογικών νόμων που είναι σε ισχύ (νόμος Σκανδαλίδη για τις επόμενες και νόμος Παυλόπουλου για τις μεθεπόμενες εκλογές), παρόλα αυτά είναι μονόδρομος για μια κυβέρνηση που αντιμετωπίζει την αμφισβήτηση σε όλες τις επιλογές της λόγω οριακής πλειοψηφίας και συνεχόμενης απειλής των DVD και των κουμπιών.

Όπως έχει αναγραφεί σε αυτό το blog παλαιότερα η εκλογική μηχανή της ΝΔ είναι αναμμένη από τα Χριστούγεννα και θερμαίνεται για το ενδεχόμενο διπλών εκλογών, όπως και αυτό έχει γραφεί σε αυτό blog από το Νοέμβριο αλλά και ενδεχόμενα αποστασίας (χαμηλού βεληνεκούς τύπου Αθήνη).

Αν πάμε λοιπόν σε εκλογές, με τον νόμο Σκανδαλίδη, το πιθανότερο που θα συμβεί είναι να κερδίσει οριακά η ΝΔ τις εκλογές με κάποιο ποσοστό γύρω στο 40% αλλά να μην μπορεί να κάνει κυβέρνηση. Αυτό αυτόματα θα σημάνει εκλογές νέες με τον εκλογικό νόμο Παυλόπουλου που ψηφίστηκε προχθές. Σε αυτή την περίπτωση θα ξανακερδίσει η ΝΔ πάλι οριακά στο 40% και με το μπόνους των 10 ευρών θα αποκτήσει μια οριακή και πάλι πλειοψηφία. Σημαντικό όπλο, για τον δικομματισμό και την ενδυνάμωση της αρχηγικής φύσης των κομμάτων, είναι και η πρόβλεψη οι εκλογές να γίνουν με λίστα μια που δεν έχει παρέλθει 18μηνο από την τελευταία εκλογική αναμέτρηση του Σεπτεμβρίου.

Καλά όλα αυτά για την ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ αλλά, τι γίνεται με τα DVD που κυκλοφορούν ελευθέρα στην αγορά, τι γίνεται με τις κασέτες Τριανταφυλλόπουλου, τι γίνετε με τα ονόματα των εμπλεκομένων στο σκάνδαλο της Siemens, που θα αρχίσουν σιγά-σιγά όλα να κυκλοφορούν με δεδομένο τον έντονο ανταγωνισμό των οριακών επιλογών κυβέρνησης και αντιπολίτευσης που είναι και οι δύο μπλεγμένοι μέσα στο ίδιο παιχνίδι των εκβιασμών.

Καταλαβαίνετε τι συμβαίνει η απλώς πιστεύετε ότι είναι πολιτικό το θέμα; Καταλαβαίνετε ότι ένα σεξουαλικό σκάνδαλο ήταν πάντα
αρκετό για να ρίξει του ισχυρότερους ηγέτες ανά τον πλανήτη, (εξαίρεση βέβαια αποτελούν μερικές Ευρωπαϊκές χώρες μια που η μέθοδος αυτή είναι καθαρά Αμερικανικό προϊόν). Καταλαβαίνετε ότι εδώ υπάρχει μια τεράστια μάχη οικονομικών συμφερόντων και νέων τζακιών που διακινούν τεράστια κεφάλαια, από Μέση Ανατολή και χώρες του πρώην Σοβιετικού μπλοκ; Καταλαβαίνετε ότι όταν μαλώνουν τα βουβάλια το ξύλο το τρώνε τα βατράχια; Η απλώς πιστεύετε ότι ο μακαριστός θα αναστηθεί και πάλι με χρόνους με καιρούς θα πάρουμε την Κωνσταντινούπολη, τα Σκόπια, την Βόρειο Ήπειρο και την Βόρειο Κύπρο;

Βέβαια και τα βατράχια έχουν άποψη στην μάχη των βουβαλιών έτσι μη σας φανεί παράξενο ένα σενάριο βασιλευόμενης δημοκρατίας και διαλόγου που μπορεί να ανοίξει η Χριστιανική δεξιά για να στηρίξει τα βατράχια στην κατάπτωση της διαφθοράς και την ταραγμένης εποχής που έρχεται. Δεν είναι τυχαία η ισοπέδωση του πρωτοκόλλου από τον Μητροπολίτη Άνθιμο στην κηδεία του Χριστόδουλου με αναφορά του τέως Βασιλέα μετά τον πρωθυπουργό (θα ήθελε βέβαια να το κάνει πριν και τον πρόεδρο αλλά κρατήθηκε). Δεν είναι τυχαίο ότι Καραμανλής και τέως πήραν χειροκρότημα από του Ταλιμπάν στην αυλή της μητρόπολης και όλοι οι άλλοι, συμπεριλαμβανομένου και του προέδρου πέρασαν απαρατήρητοι.

Βιώνουμε μια πολύ ενδιαφέρουσα εποχή που θα μας ξυπνήσει από το λήθαργο του καναπέ και τη βολής μας με τα δύο αυτοκίνητα, το εξοχικό, την γκόμενα και το δυτικό Ελληνορθόδοξο πολιτισμό του μαύρου χρήματος, της πρεμούρας, της κομπίνας και της λοβιτούρας. Άντε να δούμε ποιο θα είναι το επόμενο επεισόδιο…