Βέτο έθεσε η Ελληνική κυβέρνηση, τα Σκόπια προσκλήθηκαν ως μέλη του ΝΑΤΟ

Και βέτο και πρόσκληση και νέα διακυβέρνηση στις ΗΠΑ και νέα πρωτοβουλία επίλυσης του Σκοπιανού και μέσα στο κατακαλόκαιρο θα ξεροψηνόμαστε έξω από το Μαξίμου για να παπαγαλίζουμε την προπαγάνδα της αέναης διαπραγμάτευσης.
Πως γίνεται τελικά και η πίτα ολόκληρη και ο σκύλος χορτάτος μόνο τα τζιμάνια του Harvard το ξέρουν. Save the face λοιπόν και blame game δεν πάνε μαζί, ως εκ τούτου πιθανότερη λύση είναι αυτή του να μείνουν όλοι ικανοποιημένοι και να μην ανοίξει μύτη στο Σκοπιανό.

Για σκεφτείτε λοιπόν ότι δεν τα βρίσκουμε με τα Σκόπια και ο πρωθυπουργός πάει για το βέτο στο Βουκουρέστι. Αν δε πέσει το αεροπλάνο δεν υπάρχει άλλη περίπτωση να μη θέσει βέτο παρά μόνο εάν του φέρουν τον Γκρουέφσκι γονυπετή να εκλιπαρεί είσοδο στο ΝΑΤΟ με το όνομα Βαρδαρία.

Έτσι και παρά το γεγονός ότι σύσσωμη η συμμαχία, οι δευτεροκλασάτοι διπλωμάτες του αυτοκράτορα και άπαντες οι λογικοφανείς συμβουλάτορες θα αποτρέπουν τον Καραμανλή από το βέτο, η πολιτική επίκληση του θα είναι δεδομένη. Αυτόματα η επόμενη δημοσκόπηση θα φέρνει τον Καραμανλή καβάλα στο Τσίπρα και την ελληνική κοινωνία να θωρακίζει μια κεντροδεξιά στιβαρή πλειοψηφία. Τα παπαγαλάκια τότε θα πουλάνε φτερά στο Κολωνάκι αλλά τελικά κάτι πάλι θα βρουν να πουν για να πλήξουν την επάρατη.

Στο ΝΑΤΟ βέβαια, ο αποχωρών στο τέλος του έτους από την προεδρεία των ΗΠΑ Μπους, θα βάλει μπουρλότο για να αποδείξει πρώτον ότι αυτός είναι το αφεντικό, να κάνει ταυτόχρονα μίζερη τη ζωή των δημοκρατικών διαδόχων του και να δώσει ένα μάθημα σε κάθε πικραμένο πρωθυπουργάκι που ύψωσε το ανάστημα του στον αυτοκράτορα.

Θα καλέσει έτσι τα Σκόπια να γίνουν μέλη toy NATO στην επόμενη σύνοδο που δεν θα τον θυμάται ούτε η μάνα του παρακάμπτοντας το ελληνικό βέτο που νομικά θα τεθεί 4 μήνες μετά όταν πλέον θα πρέπει το ελληνικό κοινοβούλιο να επικυρώσει την διεύρυνση του ΝΑΤΟ με τις τρείς χώρες. Με αυτό τον τρόπο θα υποσκάψει την συνοχή της συμμαχίας που μπορεί να μη δίνει καρφάκι για τα Σκόπια αλλά καίγεται αφόρητα για το Political correctness της γραφειοκρατικής λειτουργίας της.

Με λίγα λόγια και το πολιτικό βέτο θα τεθεί για αυτή την σύνοδο και η πρόσκληση θα δοθεί προκαταβολικά για την επόμενη σύνοδο, με την αίρεση της επίλυσης του προβλήματος μέσα σε ένα τετράμηνο που είναι υποχρεωμένη η ελληνική βουλή να επικυρώσει την διεύρυνση του ΝΑΤΟ με την Αλβανία και Κροατία.

Στο μεταξύ ο Καρατζαφέρης στην Αθήνα θα έχει πάθει ρήξη σπλήνας από το στραπάτσο και ο Άνθιμος της πορνείας και της βασιλευόμενης παλιγγενεσίας θα κάνει τον κολαούζο στον εθνάρχη Καραμανλή, ελπίζοντας ο παντοδύναμος να στείλει ένα εγκεφαλικό στον αρχιεπίσκοπο και να δικαιώσει το δίκαιο αγώνα του.

Τελικά μήπως πρέπει να εγκαταλείψουμε την ψωροκώσταινα στους ιεροεξεταστές της να την βυθίσουν στον Ταλιμπανισμό και να βρούμε μια περισσότερο πολιτισμένη άκρη του πλανήτη να ζήσουμε με αξιοπέπεια.

Μυστική Διπλωματία – Save the face των Βαλκάνιων

Τελικά όλα δείχνουν ότι the shit will hit the fan και έτσι, όπως ήταν νομοτελειακά αναμενόμενο, ο αμερικανικός παράγοντας παρακάμπτοντας την οποιαδήποτε διαδικασία του ΟΗΕ μαντρώνει Ελλάδα και Σκόπια ώστε να επιβάλει την λύση που έχει ήδη αποφασιστεί και έχει γίνει αποδεκτή εδώ και πολύ καιρό από τις δύο χώρες.Στην οικία της Αμερικανίδας πρέσβειρας στο ΝΑΤΟ θα πραγματοποιηθεί η τετ-α-τετ συνάντηση Μπακογιάννη- Μιλοσόσκι παρουσία του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ κ. Φριντ στις 21 Μαρτίου, και εδώ είμαστε να τα λέμε που θα γίνει και συνάντηση κορυφής για το ίδιο θέμα υπό τον Μπους στο Βουκουρέστι στη σύνοδο κορυφής του ΝΑΤΟ πριν βαφτιστεί στο όνομα των διεθνών οργανισμών η Νέα Μακεδονία (όπως Νέα Ζηλανδία, Νέα Σκοτία, Νέα Υόρκη κλπ)

Η είδηση δεν είναι το όνομα η είδηση είναι ότι η ελληνική κυβέρνηση έχει κάνει, όπως όλα υποδεικνύουν, μυστική διπλωματία και ακόμα ότι όλη η πολιτική ηγεσία του τόπου την υποστηρίζει με την αδιαφορία της επί της διαδικασίας του ονόματος αλλά και της ουσίας, κατευθύνοντας το κοινό περί δικαίου αίσθημα του ελληνικού λαού στην εσωστρέφεια του ασφαλιστικού και όλων των υπολοίπων διαδικασιών που προβλέπουν οι συνθήκες που έχουν υπογραφεί από το 1981 και μετά με την ΕΕ από τον Ανδρέα Παπανδρέου, τον Κώστα Μητσοτάκη, τον Κώστα Σημίτη και των Κώστα Καραμανλή.

Ἐστὶν οὖν τραγωδία μίμησις πράξεως σπουδαίας καὶ τελείας, μέγεθος ἐχούσης, ἡδυσμένῳ λόγῳ, χωρὶς ἑκάστῳ τῶν εἰδὼν ἐν τοῖς μορίοις, δρώντων καὶ οὐ δι’ ἀπαγγελίας, δι’ ἐλέου καὶ φόβου περαίνουσα τὴν τῶν τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν

Δηλαδή, “είναι λοιπόν η τραγωδία μίμηση (δηλ. αναπαράσταση επί σκηνής) πράξης σημαντικής και ολοκληρωμένης, η οποία έχει κάποια διάρκεια, με λόγο ποιητικό (“γλυκό” ή “διανθισμένο”, στην κυριολεξία), τα μέρη της οποίας διαφέρουν στη φόρμα τους, που παριστάνεται ενεργά και δεν απαγγέλλεται, η οποία προκαλώντας τη συμπάθεια και το φόβο του θεατή τον αποκαθάρει (λυτρώνει) από παρόμοια ψυχικά συναισθήματα”.

Αυτός βέβαια είναι ο Αριστοτελικός ορισμός της υποκριτικής τέχνης και γίνεται χρήση ο εδώ για να παραλληλιστεί με το θέατρο που βιώνουμε από την πρώτη στιγμή που επαναφέραμε το Σκοπιανό στην επικαιρότητα για λύση. Δεν θα μπω στον κόπο να κάνω ανάλυση του ορισμού και σύνθεση του με τα τεκταινόμενα μια που είναι προφανές ότι η διαδικασία έχει την βάση της στην λύτρωση του λαϊκού αισθήματος μέσα από μια διαδικασία ἐλέου καὶ φόβου.

Δυστυχώς η αναπαράσταση επί της σκηνής είναι μια παραλλαγή της αρχαιοελληνικής τραγωδίας που σήμερα αποκαλούμε καραγιόζ-μπερντέ. Και η πραγματική τραγωδία είναι ότι το θέατρο στην εσωτερική σκηνή της χώρας δεν θα τελειώσει με την ανάδειξη του ονόματος των Σκοπίων, θα συνεχιστεί με την ποιότητα του καραγιόζ-μπερντέ.

When the shit hit the fan… Το ράλι για ένα βέτο που ποτέ δεν πρόκειται να τεθεί…

Έχει μεγάλη πλάκα ο αγώνας δρόμου που έχει ξεκινήσει για το ποιος θα κερδίσει την πολιτική αίγλη για ένα βέτο που ποτέ δεν πρόκειται να τεθεί. Αγώνας δρόμου μεταξύ της υπουργού εξωτερικών που θεσμικά δε μπορεί να εκτελέσει μια τέτοια νομική δέσμευση, γιατί περί νομικής δέσμευσης πρόκειται, και του πρωθυπουργού που νομιμοποιείται να το θέσει, θέλει να το κάνει για να γίνει και αυτός εθνάρχης, αλλά δεν θα φτάσει ποτέ στο σημείο αυτό (όχι του εθνάρχη αλά του βέτο).

Για να δούμε όμως γιατί δεν θα φτάσει σε αυτή την θέση. Αρχικά ο ίδιος δεν έχει αναφέρει ποτέ το όρο βέτο (σοφά πράττοντας) αλλά το όρο «μη λύση μη πρόσκληση». Πρόσκληση, έτσι για να μιλάμε λίγο επί του πρακτέου δεν σημαίνει ελάτε για καφέ στην σύνοδο κορυφής αλλά μια διαδικασία που οδηγεί στην έναρξη των διεργασιών ένταξης μια χώρας στο ΝΑΤΟ, τελευταία διεργασία εκ των οποίων είναι η κύρωση της ένταξης από τα κοινοβούλια των 26 συμμάχων (και αυτό είναι νομικά μια άλλη μορφή του βέτο, όχι μόνο η επίκληση του).

Επίσης η θέση αυτή πρακτικά οδηγεί σε διέξοδο και όχι αδιέξοδο που συνήθως αποτελεί και την αιτία ενός βέτο. Διέξοδο που οδηγεί στην επίτευξη συμφωνίας που τελεί όμως υπό την αίρεση της μη κατακύρωσης της ένταξης από το Ελληνικό κοινοβούλιο σε περίπτωση μη εφαρμογής της. (με λίγα λόγια τους έχουμε στο χέρι ακόμα και εάν προσκληθούν στο ΝΑΤΟ)

Για να δούμε όμως γιατί δεν θα τεθεί θέμα αρνησικυρίας όπως λέγεται το βέτο ελληνιστή. Το δικαίωμα αυτό είναι μια εξουσία που έχει δοθεί από την συμμαχία σε κάθε μέλος για να έχει την ψευδαίσθηση τις κυρίαρχης ισότιμης εξουσίας. Πάει τώρα να μη λέμε αστεία, ισότιμη η ελληνική εξουσία με αυτή των ΗΠΑ, του Ηνωμένου Βασιλείου της Γερμανίας και της Γαλλίας; Τυπικά ναι, βάση της γραφειοκρατικής νομιμότητας με την οποία οι διαχειριστές της συμμαχίας λειτουργούν και κρατούν τα μπόσικα.

Να έρθουμε τώρα και στην πραγματικότητα, πιστεύει αλήθεια κανείς ότι θέλει ο Μπούς κάτι και θα το σταματήσει ο έλληνας ή ο σκοπιανός πρωθυπουργός για το πολιτικό του καπρίτσιο ή όφελος; Πότε έγινε αυτό τελευταία φορά; Στο Ιρακ, στο Κόσοσβο, στην Παλαιστίνη, στο Αφγανιστάν, στο Ιράν κλπ.

Ποτέ είναι η απάντηση, και για το θέμα των Σκοπίων ας θυμηθούμε τι έγινε το 1995 με την ενδιάμεση συμφωνία που ο έλληνας διαπραγματευτής έφυγε από την διαπραγμάτευση προκαλώντας μια συμβολική άρνηση (για εσωτερική χρήση στην Ελλάδα) και πήγε στο ξενοδοχείο του για να έρθει ο αμερικανός πρέσβης (φυσικά) και δια της μπότας του να επιβάλει την υπογραφή της.

Επειδή όμως το σημερινό θέμα έχει να κάνει με την πρόθεση του Αμερικανού προέδρου να κλείσει την θητεία του κάνοντας ισότιμα με την Αμερική (ε! ρε γλέντια) στο ΝΑΤΟ τα Σκόπια, την Κροατία και την Αλβανία, μετά την Sui Generis (sic) αυτοδιάθεση του Κόσσοβο, τα πράγματα είναι απλά, οι χώρες αυτές θα μπουν ότι και να λέει η Ελληνική πλευρά.

Ξεκινώντας με αυτή την αρχή είναι χρήσιμο να αντιληφθούμε ότι όλες οι διαδικασίες που αντιμετωπίζει η Ελληνική κυβέρνηση, με την βοήθεια των πολιτικών δυνάμεων της χώρας συμπεριλαμβανομένου και του ΚΚΕ, είναι μια πορεία προς το αναπόφευκτο και ως εκ τούτου προβλέψιμο, γεγονός της σφαλιάρας. Για αυτό το λόγο και όλοι ετοιμάζονται να πάνε ταμείο την επόμενη της συνόδου κορυφής του Απριλίου.

Για να αποφύγει όμως τη σφαλιάρα η Ελληνική κυβέρνηση κάνοντας χρήση αυτής της επίπλαστης πολιτικής στήριξης δείχνει απόλυτα αποφασισμένη να θέσει βέτο, και να ασκήσει έτσι την κυρίαρχη εξουσία της στο ΝΑΤΟ. Και έτσι μπορεί η υπουργός εξωτερικών στις διάφορες συνόδους να παρουσιάζει μια στιβαρή και αμετακίνητη θέση για την επίτευξη λύσης σύνθετης ονομασίας (δηλαδή τελίτσες Μακεδονία).

Έτσι θεωρείται φυσικό από την κυβέρνηση ότι οι ΗΠΑ, οι εταίροι μας και οι σύμμαχοι μας θα πιέσουν τα Σκόπια να βρεθεί λύση. Φανταστείτε όμως ότι στα Σκόπια έχουν μια κυβέρνηση στην οποία πρωθυπουργός είναι ο Καρατζαφέρης ο οποίος στηρίζεται από τον Σαρτζετάκη και των Παπαθεμελή με αντιπολίτευση τους Μουσουλμάνους της Θράκης. Οι απειλές και οι συμμαχικές παραινέσεις είναι σαν να πετά κανείς μια τούρτα με σκατά στον ανεμιστήρα.