Η στρατιωτική συμφωνία των Σκοπίων με την Αμερικανική Διοίκηση. Μύθος και Πραγματικότητα

Χθες λοιπόν μάθαμε ότι ο Υπουργός Εξωτερικών των Σκοπίων Αντόνιο Μιλοσόσκι θα μεταβεί στην Ουάσιγκτον για να υπογράψει την συμφωνία που έταξε ο θείος Μπούς για να γλυκάνει το βέτο στους Σκοπιανούς και να ενεργοποιήσει την αντιαμερικανική προπαγάνδα στην Αθήνα, μπας και αρχίσει να πανικοβάλετε το αρραγές μέτωπο της ελληνικής πολιτικής ηγεσίας στη διαπραγμάτευση. (ε! ρε γλέντια) Ποιος το περίμενε να προσπαθούν οι Αμερικανοί να προκαλέσουν ψυχολογική τρομοκρατία στους έλληνες πολιτικούς για να μη γίνουν ρεντίκολο. (θα τρίζουν τα κόκαλα του Πιουριφόϊ)

Ανακοίνωσαν λοιπόν, μετά τη σφαλιάρα του βέτο στην αλαζονεία των αγράμματων πολιτικά μαστεράδων που κυβερνούν τα Σκόπια, μια στρατιωτική συμφωνία με ητν ΠΓΔΜ, και μια που κανένας δεν τσίμπησε τότε καλούν και τον Μιλοσόσκι για να τσιμπήσουν τα παπαγαλάκια στην Αθήνα, να βγάλουν τα αποκαλυπτικά τους ρεπορτάζ και να κάνουν τις ερωτήσεις που σπάνε κόκαλα στην Υπουργό.

Είναι χρήσιμο να δούμε λίγο την πραγματικότητα μέσα από στοιχεία των αμερικανικών συμφωνιών μέχρι σήμερα που γίνονται εκτός της ασπίδας του ΝΑΤΟ όπου τα Αμερικανάκια μόνο «Αμερικανάκια δεν πιάνονται”.

Η πολύφερνη λοιπόν συμφωνία, όπως αναφέρουν πληροφορίες, θα είναι μια “technical-military” συμφωνία όπως την ονομάζουν οι σύμμαχοι μας και δεν θα προσφέρει “security guarantees”, ήτοι να χρησιμοποιηθεί για εσωτερική και εξωτερική κατανάλωση ως παρακάμαρα του ΝΑΤΟ.

Όπως αναφέρουν καλά ενημερωμένοι, “security guarantees” δίνονται αποκλειστικά σε περιπτώσεις απειλής πολέμου ή ως επιδιαιτησία σε περιπτώσεις εκεχειρίας ή ειρηνευτικής συμφωνίας. Και για να μη το παίζω ξερόλας ρίξτε μια ματιά εδώ http://www.beyondintractability.org/essay/security_guarantees/

“Security guarantees” δίνονται ακόμα στο πλαίσιο διεθνών συμφωνιών οι οποίες πρέπει να εγκριθούν από 80 μέλη της Γερουσίας των ΗΠΑ στην οποία το Ελληνικό λόμπυ κυριαρχεί. Και για να πάρετε μια ιδέα πως υπογράφονται τέτοιες συμφωνίες ρίξτε μια ματιά εδώ http://www.llrx.com/features/ustreaty.htm

Άρα τι πρόκειται να γίνει; Έλα ντε!

Το πιθανότερο λοιπόν που μπορεί να γίνει είναι να υπογραφεί μια technical-military συμφωνία, πολύ κοινότυπη διπλωματική πρακτική, με σχεδόν ανύπαρκτο περιεχόμενο και καμία εγγύηση μεταξύ των συνυπογραφόντων. Έτσι για να φανταστείτε το έυρος μιας τέτοιας συμφωνίας μέχρι και η Σερβία έχει τέτοια με το ΝΑΤΟ.

Βέβαια η συμφωνία μπορεί να θεσμοθετήσει ψυχολογικά την ισχύ της εγγυήτριας στις ΗΠΑ που έτσι αφού έχουν δώσει θα θέλουν και να πάρουν ήτοι να πιέσουν προς την οδό της επίλυσης του προβλήματος

Σε τεχνικούς όρους βέβαια η ΠΓΔΜ έχει λάβει πρόσκληση να μπει στο ΝΑΤΟ με την αίρεση να συμβεί αυτό μόνο εφόσον λύσει το θέμα του ονόματος.

Τώρα βέβαια οι Σκοπιανοί διατυμπανίζουν δεξιά και αριστερά ότι χτίζουν αμερικάνικες βάσεις, κάτι που μπορεί κάποτε πράγματι να συμβεί. Πόσο όμως κοστίζει μια βάση. Ρίξτε μια ματιά εδώ για να αποκτήσετε έτσι μια ιδέα. http://samvak.tripod.com/pp145.html

Και έτσι για να μη σας ζαλίζω με πολύ μπλα μπλά η ΠΓΔΜ με τις ΗΠΑ έχουν ήδη μια συμφωνία από το 1997 του ίδιου τύπου με αυτή που θα ξαναυπογράψουν, καθώς και μια συμφωνία με το ΝΑΤΟ αντίστοιχη με αυτή της Σερβίας. Δείτε και αυτό εδώ για να καταλάβετε… http://www.state.gov/documents/organization/83046.pdf

Το momentum ενός βέτο και η αξία ενός συμβιβασμού

Τον είδαμε τον μπιζιμποντισμό (busy body) του Νίμιτς που πήγε στα Σκόπια, ήρθε στην Αθήνα συναντήθηκε με όλους είδε τα άσπρα μαύρα είπε αυτά που ήθελε και είχε εντολή να πει και αποχώρησε. Τώρα θα διαβουλευτεί με τους συνεργάτες του (ποιους εννοεί άραγε) και θα επανέλθει με κάποια μορφή ιδεών, προτάσεων κλπ.

Τώρα γιατί εμένα όλο αυτό μου φαίνετε καραγκιόζ μπερντέ, δεν ξέρω αλλά εκτιμώ ότι σύντομα θα καταλάβουμε το γιατί. Θα καταλάβουμε δηλαδή γιατί ο κύριος Νίμιτς παρά το διχασμό στα Σκόπια βγήκε χωρίς να ερωτηθεί και επέμεινε ότι υπάρχει κοινή θέση, γιατί εδώ στην Αθήνα ζυμώνονται με το όνομα Νέα Μακεδονία και δεν το μπουμπουνάνε να τελειώνουμε, γιατί ο Γιώργος ζήτησε να συναντηθεί με τον Νίμιτς και με τις δηλώσεις του άφησε ένα παράθυρο εθνικής ήττας.

Την ίδια ώρα μου έκανε εντύπωση ότι δύο φίλοι δημοσιογράφοι από Ανατολικές χώρες της ΕΕ με πήρανε χθες να τους δώσω ρεπορτάζ για το Σκοπιανό και την επίσκεψη Νίμιτς, ενώ την ίδια ώρα ήρθε στην γνώση μου η επίσημη off the record θέση της Αμερικανικής πρεσβείας στην Αθήνα.

Ας περιγράψω το δεύτερο που έχει ιδιαίτερη αξία γιατί δένει με όλα τα παραπάνω και αποτελεί και ένα μήνυμα που θέτει όρια στους χειρισμού της Ελληνικης πλευράς. Η αμερικανική πρεσβεία λοιπόν στην Αθήνα πιστεύει ότι υπάρχει αυτή τη στιγμή ένα momentum το οποίο αφορά την ελληνική επιτυχία να διαμορφώσει μια συμμαχία σε ΕΕ και ΝΑΤΟ ώστε να πετύχει μια έντονη πίεση στη γειτονική χώρα να λάβει αποφάσεις.

Το βέτο αποτελεί ένα πρώτο στρώμα ισορροπιών που καθορίζουν την πορεία της διαπραγμάτευσης και έχουν εξορθολογήσει μερικώς τα πράγματα. Την ίδια ώρα είναι προφανές ότι οι προσπάθειες να επικουρήσουν στην διαπραγμάτευση οι αμερικανοί αξιωματούχοι μάλλον έχει αποτύχει παταγωδώς.

Παρόλα αυτά δεν πρέπει να αγνοούμε ούτε εμείς ούτε και οι Σκοπιανοί ότι αυτό που είδαμε με την πρεμούρα του Φριντ, της Νούλαντ, του Μπράιζα και της στάσης του Μπούς αποτελεί εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ που και λάθος να είναι, δεν αλλάζει από την μια μέρα στην άλλη.

Με λίγα λόγια υπάρχει ένα τέλος στην ευφορία του βέτο αλλά και στις ισορροπίες των συμμάχων μας. Αρχίζουν να το ψάχνουν οι χώρες που υποστήριξαν και αυτές που στάθηκαν απέναντι στην Ελλάδα στο ΝΑΤΟ και η αντίστοιχη διαδικασία στην ΕΕ δεν θα είναι παιχνιδάκι. Θυμηθείτε την Ιρλανδία και τη συμφωνία, το μήνυμα του βρετανού πρωθυπουργού και θα δούμε ακόμα περισσότερα.

Μάλλον ήγκηκεν η ώρα να ληφθούν αποφάσεις και μια που ο πρωθυπουργός πήρε την εικόνα και την αίγλη που ήθελε από το βέτο είναι ώρα να πάρει και το κόστος του συμβιβασμού και να σταματήσει τα παπαγαλάκια να προσπαθούν να αποδείξουν το άσπρο μαύρο, το Νέα Μακεδονία για γεωγραφικό προσδιορισμό και άλλα φαιδρά.

Υ.Γ. Λίγες ώρες μετά το Post βρέθηκα έξω από το Μαξίμου να παρακολουθήσω την συνάντηση της Υπουργού Εξωτερικών και του Υπουργού Άμυνας με τον πρωθυπουργό. Σάββατο πρωί, με 30 βαθμούς κελσίου και εγώ καθόμουν έξω από το Μαξίμου να περιμένω να τελειώσει μια μίνι Κυβερνητική. Δεν ξέρω αν άξιζε τον κόπο να αφήσω τα παιδάκια μου για κάτι τέτοιο αλλά αυτά που άκουσα off και on the record μου άρεσαν γιατί απαντούν σε αυτά που γράφω πιο πάνω. Δηλαδή η Ντόρα έστειλε δημόσιο μήνυμα ότι μετά τις εκλογές θα συνεχιστούν οι συνομιλίες, ότι συζητάμε όλα τα ονόματα τανάπαλιν και ότι είμαστε έτοιμοι για μια λύση, κάτω από την Νερατζιά όμως και ενώ την περίμενε ο σύζυγας στο αμάξι μας είπε ότι θα ήταν χρήσιμη μια λύση πριν την διεξαγωγή των εκλογών. Το ιδιο είπε και ο Βαγγέλης νωρίτερα που μάλιστα με το στυλάκι που τον διακρύνει είπε ότι τώρα έχουν στα Σκόπια διακομματική διακυβέρνηση και μια συμφωνία τώρα θα έχει την βούλα την οποία δύσκολα επόμενη κυβέρνηση θα αγνοήσει, για φανταστείτε είπε ο Βαγγέλης μετά τις εκλογές να βγεί ο Γκρουέφσκι πρωθυπουργός και να πρέπει να πάρει απόφαση και να τον μπιπ… μπιπ η αντιπολίτευση…

Μετά από όλα αυτά έκανα μια μια νοητική άσκηση για να μεταφράσω την ελληνική θέση υπό το πρίσμα όλων αυτών και υπό την ζύμωση της Νέας Μακεδονίας.

Λοιπόν ζητάμε γεωγραφικό προσδιορισμό, το Μακεδονία είναι γεωγραφικός προσδιορισμός, ζητάμε σύνθετη ονομασία, το Νέα είναι σύνθετο πρόθεμα, ζητάμε erga omnes, εκεί θα πέσει το ξύλο γιατί πατά πάνω στην κόκκινη γραμμή των Σκοπίων, πατά δηλαδή στην εθνότητα διότι μια Νέα Μακεδονία δεν έχει εθνοτική σχέση με την Αρχαία Μακεδονία,  και στη γλώσσα, γιατί στην Νέα Μακεδονία μιλάνε ΣλαβοΒουλγαροΑλβανικά….

Δικοινοτική εθνική ταυτότητα με ένα κοινά αποδεκτό όνομα και στρατιωτικές βάσεις των ΗΠΑ

Ο Νίμιτς έρχεται, ο Νίμιτς φεύγει με τηλεοπτικούς ρυθμούς, στήνονται κάμερες, ζωντανά, δημοσιογράφοι με αποκλειστικές πληροφορίες και σοβαροφανές ύφος, εγώ ξέρω όλους τους πράκτορες παπαγαλάκια και σας λέω την καλύτερη version της ιστορίας, και καλό Πάσχα.

Ακολουθούν οι εκλογές στα Σκόπια με κεντρικό θέμα το όνομα και την κακή Ελλάδα που θέλει να αλλάξει την εθνική ταυτότητα τους, κερδίζει η δημοκρατία και ξανά μανά από την αρχή. Αμερικανοί έρχονται και φεύγουν και όλα αυτά για να λυθεί το πρόβλημα με το όνομα.

Ο Νίμιτς σε αυτή τη φάση έρχεται μόνο για τους τύπους και για να υπάρχει ο συμβολισμός της διαπραγμάτευσης, κάτι σαν αυτό που γινόταν για δεκαετίες στην Κύπρο και με τον καιρό έπαψε να έχει το συναισθηματικό αντίκτυπο στους εμπλεκόμενους και στους λαούς τους.

Το θέμα των Σκοπίων πάντως τώρα αρχίζει. Και δεν εννοώ το θέμα με το όνομα αλλά το πραγματικό Μακεδονικό θέμα που έχει θαφτεί πίσω από την λανθασμένη στόχευση να βλέπουμε το δέντρο και να χάνουμε το δάσος. Η ελληνική κυβέρνηση με την διπλωματική της μεθοδολογία, αν και παίζει με την φωτιά, έχει θέσει τους συμμάχους σε ΕΕ και ΝΑΤΟ προ του διλλήματος, κιθαρίστας η ντράμερ.

Και τι εννοώ με το κιθαρίστας η ντράμερ;

Ξεχνώντας το θέμα του ονόματος που μας εξαντλεί σε αερολογίες, που μόνο στο μητροπολίτη Άνθιμο και το κοινό του έχουν αξία, η ελληνική διπλωματία έχει θέσει στο διαπραγματευτικό τραπέζι, με την πίεση του βέτο, το θέμα μιας συνεκτικής λύσης χρησιμοποιώντας ένα συμβολισμό δημόσιας υποχώρησης αποδεχόμενη ονομασία που περιλαμβάνει τον όρο Μακεδονία. Όπως έχω αναλύσει σε προηγούμενο post ο όρος συνεκτική λύση αφορά στην ουσία του θέματος και ξεπερνά ακόμα και ιστορικά την σύνθεση του παρόντος προβλήματος.

Η Αμερικανίδα πρέσβειρα στο ΝΑΤΟ η Βικτώρια Νούλαντ το εξήγησε αυτό στους Σκοπιανούς ηγέτες και κατ’ ιδίαν αλλά και δημόσια κάνοντας λόγο για momentum, λέγοντας δηλαδή, ότι από αυτό το σημείο και μετά παίδες, θα αρχίσετε να χάνετε κομματάκι – κομματάκι την διαπραγματευτική σας θέση γιατί ο γείτονας έβγαλε όπλο και πυροβόλησε.

Ο πέμπτος βοηθός του υφυπουργού εξωτερικών των ΗΠΑ ο Μάθιου Μπράιζα που επισκέφτηκε την προηγούμενη εβδομάδα την Αθήνα σε μια ενημέρωση δημοσιογράφων έδειξε να γνωρίζει απόλυτα την ιστορική πορεία κατασκευής του κράτους των Σκοπίων αναφέροντας μάλιστα και το τρικ του στρατηγού Τίτο να διαμορφώσει έτσι την δημοκρατία αυτή ώστε να αναπτύξει τον ψυχρό πόλεμο σε τοπικό επίπεδο με προοπτικές σαν και αυτές που βιώνουμε.

Ο κύριος αυτός μεταξύ άλλων έκανε αναφορά για την διπλωματία της ενέργειας και για τα ενδιαφέροντα της χώρας του ώστε να αποφευχθεί μονοπώληση της αγοράς αυτής από την πρώην Σοβιετική Ρωσία. Αν και εμένα με έπεισε για το δίκιο της τοποθέτησης του, με προβλημάτισε έντονα το γεγονός ότι το παλικάρι έδειξε να επείγετε, μια που ο χρόνος της παρέας του, που είναι σήμερα στο state department αφεντικά, τελειώνει με την παράδοση της προεδρίας από τον Μπούς στην Μπίλαρι (λέω εγώ).

Το ευχάριστο είναι ότι και οι Σκοπιανοί επείγονται ενώ η ελληνική κυβέρνηση παρότι δηλώνει έτοιμη πρακτικά τηρεί την τακτική του κατενάτσιο, καθυστερεί θέτοντας αρχές γραφειοκρατικής διπλωματικής τάξης και νομιμότητας. Και εδώ πλέον έρχεται να δέσει το γλυκό. Κιθαρίστας η ντράμερ;

Μεγάλη Αλβανία, ή Μακεδονία; Γιατί τελικά εκεί οδηγεί μακροπρόθεσμα μια λύση που θα σέβεται τις δύο κοινότητες, θα είναι συνεκτική, λειτουργική και εφαρμόσιμη. Οδηγεί απλά στην διάλυση του σλαβόφωνου κρατικού μορφώματος που φιλοξενεί και γηγενείς Αλβανούς. Τα παλικάρια στα Σκόπια το γνωρίζουν αυτό αλλά έχουν και το καθένα ξεχωριστή πολιτική ατζέντα και φιλοδοξίες. Το θέμα είναι ότι ο αμερικανικός παράγοντας επιθυμεί την ύπαρξη των Σκοπίων για πρακτικούς στρατιωτικούς λόγους και εκεί βασίζεται η εμμονή των Σκοπιανών να κερδίσουν την Ελλάδα και να αποδείξουν το παραμύθι του Δαυίδ με το Γολιάθ.

Το τέλος της αυθεντίας στην τηλεόραση…

Η τηλεόραση είναι ένας χώρος πλημμυρισμένος από αλλαγές που αρχή τους, τις περισσότερες φορές, έχουν την εξέλιξη της τεχνολογίας. Σε όλο τον πλανήτη όμως επικρατεί το μότο “Content is the King” και προφανώς, κρίνοντας εκ του αποτελέσματος, αυτό είναι αλήθεια. Ακόμα και όταν γινόταν με σήματα μορς η επικοινωνία, αξία είχε πάντα το περιεχόμενο και όχι ο φορέας.

Αυτό που συμβαίνει στην Ελλάδα σήμερα και αφορά το τηλεοπτικό και ευρύτερα εκδοτικό τομέα είναι ένα φαινόμενο που έχει ξεκινήσει νωρίτερα σε όλες τις χώρες του σύγχρονου κόσμου. Η διαπλοκή που ταυτίζεται πλέον με τα ΜΜΕ, είναι αποτέλεσμα της συγκέντρωσης εξουσίας από πολιτικούς και φορείς που μπορούν να διαχειρίζονται την ροή των πληροφοριών.

Η τεχνολογία, εδώ και 10 χρόνια όμως έχει προσθέσει νέα μέσα διανομής της πληροφορίας που αποδεικνύονται ο δούρειος ίππος των παραδοσιακών συστημάτων. Η δυνατότητα της ανωνυμίας, της αμεσότητας, χωρίς εγκυρότητα και της αυξημένης συμμετοχικότητας, παρά το γεγονός ότι δημιουργεί ένα κλίμα Βαβέλ, ταυτόχρονα τρέφει την ανάπτυξη μεταμοντέρνων ιδιοτήτων στο τηλεοπτικό κοινό.

Πολιτισμική πραγματικότητα

1. Pre-modern: Πιστεύω, άρα καταλαβαίνω
2. Modern: Διαλογίζομαι, άρα καταλαβαίνω
3. Post-modern: Βιώνω, άρα καταλαβαίνω

Post-modernism

• Ο μεταμοντερνισμός λοιπόν αφορά την εποχή της συμμετοχής αφορά το σήμερα.
• Το κοινό που ανήκει σε αυτή τη κατηγορία δυσπιστεί μπροστά στην θεσμική εξουσία και ενστικτωδώς εμπιστεύεται αυτούς που έχουν βιωματική σχέση με τα γεγονότα
• Το κοινό αυτό αντιλαμβάνεται τους περιορισμούς της πραγματικότητας
• Δεν πιστεύουν στο Θεό ως μια θεσμική αρχή αλλά στο Άγιο Πνεύμα ως κάτι που μπορούν να βιώσουν

Πολιτισμός και TV
Η πολιτισμική αυτή μεταλλαγή του κοινού έχει επιπτώσεις στην τηλεθέαση. Το μεταμοντέρνο κοινό θέλει να παίξει και να βιώσει, χωρίς να μένει παθητικός ακίνητος υποδοχέας αγορεύσεων, κάτι που χαρακτηρίζει κυρίως τα ειδησεογραφικά δελτία. Ο παρουσιαστής, με την μέχρι σήμερα πρακτική, αντιπροσωπεύει μια παραδοσιακή φιγούρα εξουσίας. Το μεταμοντέρνο κοινό όμως δεν ανέχεται την εξουσία αυτή και δέχεται το χάος και την αναρχία ως μια αποδεκτή πραγματικότητα.

Οι κοινωνικές ομάδες μετατρέπονται σε «φυλές».

Φυλές, TV και Μάρκετινγκ
Η κάλυψη των αναγκών όλων των «φυλών» που αποτελούν το κοινό είναι ουτοπία, παρά το γεγονός ότι οι αυτό το δρόμο θα ακολουθήσουν οι περισσότεροι σπρωγμένοι από τον ανταγωνισμό. Βιώνουμε μια εποχή μετάλλαξης και υποχώρησης του μαζικού μάρκετινγκ υπέρ του εξειδικευμένου και στοχευόμενου μάρκετινγκ. Το broadcasting αντικαθίσταται από το narrowcasting.

Για να επιβιώσει κάποιος σε ένα τέτοιο περιβάλλον πρέπει να μεταλλαχθεί σε παραγωγό multimedia και διανομέα μέσων όλων των καναλιών διανομής περιεχομένου. Η εμμονή της τηλεοπτικής βιομηχανίας στις διασημότητες και το εύκολο μάρκετινγκ είναι πλέον χωρίς έννοια.

Αντίστοιχη είναι και η τύχη των επικοινωνιακών μοντέλων που βασίζονται σε παραδοσιακές συνταγές δημιουργίας αυθεντιών που μιλάνε στο κοινό με την αρχή του πίστευε και μη ερέυνα.

Τι λέγανε οι σύμβουλοι διεθνώς τη δεκαετία του 90;
Η Audience Research and Development (AR&D) επινόησε τη φράση “Command Anchor” για να χαρακτηρίσει τη σχέση του παρουσιαστή με το κοινό που περιγράφεται σχηματικά από την ανύψωση ενός βάθρου εξουσίας στην επικοινωνία μεταξύ τους. Σήμερα η εταιρία αυτή αντικατέστησε τον όρο με το “Talent Dynamics”.
Ποιο είναι όμως το επικοινωνιακό μοντέλο αυτής της στρατηγικής που ισχύει μέχρι σήμερα;

Talent Dynamics

• Θα σε οδηγήσω από αρχής μέχρι τέλους σε αυτό το δελτίο ειδήσεων
• Ήσουν απασχολημένος με την ζωή σου όλη την ημέρα αλλά θες να μάθεις τι γίνεται στον κόσμο
• Βρίσκομαι εδώ παρακολουθώντας και εξερευνώντας τον κόσμο για λογαριασμό σου
• Κάτσε άνετα, ξάπλωσε, κοίτα και άκου
• Θα φροντίσω να σε ενημερώσω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο

Σε ένα περιβάλλον παθητικής τηλεθέασης αυτή είναι η ιδανική μέθοδος. Οι ειδήσεις είναι φτιαγμένες για να «Βασιλεύει» ο παρουσιαστής. Ακριβώς το ίδιο συμβαίνει και στην περίπτωση του συμβολισμού της επικοινωνίας, η αυθεντία έχει το λόγο.
Τι λέει ο μεταμοντέρνος θεατής;

• Δεν θέλω να αράξω να ξεκουραστώ και να ακούσω παθητικά πλέον…
• … και εάν το κάνω θα το κάνω στο ΔΙΚΟ μου κόσμο όπου δεν υπάρχει βία και έγκλημα σε κάθε γωνία
• …υπάρχουν βάσανα ΕΔΩ αλλά όχι στην μορφή που τα βλέπετε εσείς
• … και τα φέρνουμε βόλτα κόντρα σε αυτά που παρουσιάζετε εσείς
• …επίσης μετά από 40 χρόνια τηλεόραση ξέρω να κάνω τηλεόραση καλύτερα από εσάς

Με τέτοια αμφισβήτηση, η αυθεντία χάνει την λάμψη και την αξία της. Δεν έχει εξουσία στο κοινό.

Συνήθειες του μεταμοντέρνου κοινού

• Ο χρόνος είναι χρήμα
• Οι τηλεθεατές θέλουν τον ρεπόρτερ να τους περιγράφει τι συμβαίνει και όχι κάποιος από απόσταση με το γεγονός
• Οι μόνες «προσωπικότητες» που αφορούν το κοινό είναι αυτές που μοιράζονται τις απόψεις τους και προβάλουν τα επιχειρήματα που οι θεατές θέλουν να επικοινωνήσουν με τα υπόλοιπα μέλη της «φυλής» τους
• Οι θεατές δεν τρέφουν καμία εκτίμηση για τους ανθρώπους που κάνουν χρήση του βάθρου, κυρίως δε για αυτούς που δεν έχουν καμία επαφή με την πραγματικότητα του «λαού»
• Στη μεταμοντέρνα κουλτούρα όπου η ισχύς βρίσκεται στην πληροφορία, οι πρακτικές αυθεντίας προκαλούν χασούρα

10 ιδέες για αξιολόγηση

1. Δεν υπάρχουν ειδήσεις εκτός από τις τηλεοπτικές ειδήσεις
2. Οι ειδήσεις πρέπει να είναι διαθέσιμες 24 ώρες το 24ωρο, 7 ημέρες την εβδομάδα
3. Η παρουσίαση δελτίου με μια δεδομένη σειρά είναι παρελθόν, ο τηλεθεατής πρέπει να μπορεί να επιλέξει ανά πάσα στιγμή την είδηση που τον ενδιαφέρει
4. Η παραδοξολογία της πραγματικότητας μιας πολύ-πολιτισμικής κοινωνίας δεν πρέπει να είναι ταμπού
5. Η τεχνητή ηγεμονία της δημοσιογραφικής αντικειμενικότητας και αυθεντίας πέθανε. Οι ειδήσεις πρέπει να αντιπροσωπεύουν όλους
6. Οι ειδήσεις πρέπει να εγκαταλείψουν την εμμονή με το στερέωμα των αστέρων παρουσιαστών και δημοσιογράφων υπέρ της συμμετοχής του κοινού
7. Οι ρεπόρτερ πρέπει να αντιπροσωπεύουν τις διαφορετικές φυλές των τηλεθεατών
8. Η ζωντανή μετάδοση είναι κρίσιμο στοιχείο επιτυχίας, δεδομένου ότι οι θεατές θέλουν να συμμετάσχουν
9. Οι ειδήσεις πρέπει να είναι αμφίδρομες και ο στόχος η συμμετοχή του κοινού
10. Είναι η κατάλληλη εποχή για την δημιουργία αυτόνομων εταιριών παραγωγής ειδήσεων υπό την αιγίδα media groups

10 Δράσεις για αξιολόγηση

1. Ξεφορτωθείτε τα βάθρα. Ο παρουσιαστής αφεντικό σε όλα είναι προσβλητικός για τους τηλεθεατές
2. Get out of the Box και βοηθήστε τους άλλους να κάνουν το ίδιο. Αποφύγετε τα τετριμμένα, οι μετρήσεις δεν έχουν πάντα δίκιο
3. Γίνετε κατάλληλοι για το κοινό. Οι νέοι δεν βλέπουν ειδήσεις διότι δεν υπάρχει τίποτα κατάλληλο για αυτούς στη θεματολογία τους
4. Ασχοληθείτε με την κοινότητα των ανθρώπων και όχι με την ελίτ που τους κυβερνά
5. Γίνεται τοπικιστές. Ξεχάστε τι «δούλεψε» σε άλλες χώρες
6. Προσφέρετε τη δυνατότητα στο κοινό να συμμετάσχει σε καθημερινή μόνιμη βάση
7. Βελτιώστε, και ανακαλύψτε εκ νέου την τεχνική των teaser δελτίου, είναι προσβλητικό να προσπαθείτε να πείσετε έναν ενημερωμένο να τον… ενημερώσετε
8. Εκμεταλλευτείτε την σύγκλιση των τεχνολογιών έντυπης και ηλεκτρονικής ενημέρωσης που καθορίζει τις συνήθειες των θεατών
9. Ενστερνιστείτε το electronic news gathering (ENG) προσφέροντας μίνι κάμερες και laptop editing στους δημοσιογράφους
10. Υιοθετείστε την υλοποίηση και τροφοδότηση ενός web site από τους δημοσιογράφους κάθε ρεπορτάζ και όχι από… μεταποιητές

New Albania και όχι New Macedonia τα Σκόπια

Με την χρήση ενός όρου που παραπέμπει στην παγκοσμιοποίηση (cohesiveness), η ελληνική κυβέρνηση έχει θέσει τα όρια της λύσης για το όνομα των Σκοπίων που είναι έτοιμη να αποδεχτεί. Ολοένα και περισσότερο ο πρωθυπουργός, η υπουργός εξωτερικών, ο εκπρόσωπος του υπουργείου και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δημοσίως κάνουν λόγο για μια λύση που θα είναι συνεκτική (cohesive), λειτουργική (operational) και εφαρμόσιμη (applicable).

Ο όρος συνεκτική (cohesive) είναι καινούργιος στην διαπραγμάτευση και ενσωματώθηκε στην δημόσια συζήτηση μετά την δεύτερη πρόταση Νιμιτς που απέρριψε η Ελληνική κυβέρνηση. Είναι χρήσιμο να δούμε τι συμβολίζει αυτός ο όρος όταν τον ακούνε οι συνομιλητές μας πέραν της ελληνικής του ετοιμολογίας.

Το Συμβούλιο της Ευρώπης λοιπόν θεωρεί ότι η κοινωνική συνεκτικότητα (social cohesiveness) είναι θεμελιώδης προϋπόθεση ενός δημοκρατικού πολιτεύματος, μια που διχασμένες και άνισες κοινωνίες όχι μόνο είναι άδικες, υποδαυλίζουν ταυτόχρονα και την αστάθεια. Το όνομα μιας χώρας συμβολίζει αυτή την κοινωνική ταυτότητα του δημοκρατικού πολιτεύματος που χαρακτηρίζει.
Κοινωνική συνεκτικότητα με λίγα λόγια μπορεί να οριστεί η συνεχής διαδικασία ανάπτυξης μια κοινωνίας που μοιράζεται κοινές αξίες, κοινές προκλήσεις, και ίσες ευκαιρίες, βασισμένες σε εμπιστοσύνη, ελπίδα και αμοιβαιότητα μεταξύ των πολιτών της.

Με λίγα κατανοητά λόγια η ελληνική πρόταση είναι ντυμένη με καλές προθέσεις, που όμως οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην διάλυση των Σκοπίων, προσφέροντας στους Αλβανόφωνους Σκοπιανούς το όραμα της ισονομίας και ισότητας με τους Σλαβόφωνους «Μακεδόνες».

Αυτός είναι και ο λόγος που οι Αμερικανοτραφείς Μαστεράδες που κυβερνούν τα Σκόπια σήμερα, μετά την απόφαση του ΝΑΤΟ, που βασίστηκε ακριβώς σε αυτό το επιχείρημα της κοινωνικής συνεκτικότητας που θα προσδιορίζει το όνομα, ξεκίνησαν μια καμπάνια στο Στρασβούργο (έδρα του Συμβουλίου της Ευρώπης) για τις μειονότητες υπό καθεστώς αδιαφορίας στην Ελλάδα και για την εθνική καθαρότητα που προωθεί η Ελλάδα στην κοινωνική της συνεκτικότητα.

Αυτός είναι και ο λόγος που ο πανικόβλητος αμερικανός αξιωματούχος Φριντ βγήκε και έκανε λόγο για Μακεδονική γλώσσα και εθνότητα, για να τα μαζέψει μετά το state department, και ο αμερικανός πρέσβης στην Ελλάδα να κάνει λόγο για βόρειο γείτονα αποφεύγοντας να κατονομάσει τα Σκόπια είτε σαν FYROM ή σαν «Μακεδονία» και να μιλήσει για μια πολυεθνική κοινότητα που θα εγγυάται την σταθερότητα.(δεν τους βγαίνει με τίποτα)

Στα Σκόπια πάνε για εκλογές με το φόβο της Αλβανικής μειονότητας που μπορεί να ανατρέψει πλήρως το τοπίο εάν καταφέρει να συγκεντρώσει μια κοινωνική πλειοψηφία απέναντι στους Σλαβόφωνους Φιρομιανούς. Οι εκλογές λοιπόν στα Σκόπια δεν είναι η λύση είναι μάλλον η διάλυση και αυτό ακριβώς πανικοβάλει τους πάντες και τρέχουν να συμβάλουν στην επίτευξη λύσης.

Το όνομα των Σκοπίων πλέον είναι δευτερεύουσας σημασίας μια που το ορατό μέλλον δεν περιλαμβάνει αντίστοιχο κράτος με παρόμοια συνοχή που το FYROM προσφέρει σε όλες τις μειονότητες και εθνότητες που σήμερα συνθέτουν τη δημοκρατία αυτή. Ένα θερμό λοιπόν καλοκαίρι προμηνύεται με τα Σκόπια όπου θα ακούσουμε πολλά, θα δούμε πολλά και θα πρέπει να σταθούμε ψύχραιμοι στο νέο κύμα μεταναστών που θα προκαλέσει η υπερίσχυση μιας εκ των δύο συνεκτικών κοινοτήτων (cohesive communities) που θα επικρατήσει και θα παίξει το χαρτί του ονόματος