«Πάντων χρημάτων (πραγμάτων) μέτρον εστίν άνθρωπος, των μεν όντων ως εστίν, των δε ουκ όντων ως ουκ εστίν». (Πρωταγόρας)
Τώρα βέβαια ο Πρωταγόρας με την λέξη χρήματα εννοεί πράγματα, δηλαδή για όλα τα πράγματα στη ζωή μέτρο είναι ο άνθρωπος, για αυτά που υπάρχουν (ρεαλιστικά) ως έχουν και για αυτά που δεν έχουν οντότητα (εικοτολογίες: αυθαίρετη διατύπωση εκδοχών και συμπερασμάτων) σαν να μην υπάρχουν.
Μέρα που είναι και η ενημέρωση απεργεί θεώρησα χρήσιμο να κάνω μια προβολή αυτής της σημασίας που μας πρόσφερε ο Πρωταγόρας αναζητώντας με κοινό νου τι θα γίνει τις επόμενες ημέρες στο πολιτικό πεδίο της χώρας.
Το μέτρο λοιπόν για ένα ακόμα αρχαίο, τον Αριστοτέλη, είναι η ουσία των ηθικών πράξεων. Δηλαδή όλες οι ηθικές πράξεις βρίσκονται ανάμεσα σε δύο ακραίες καταστάσεις: η ανδρεία ας πούμε, του να λαμβάνεις τις ευθύνες των «πραγμάτων» που είναι απόρροια των πράξεων σου, είναι στο μέσο ανάμεσα στη δειλία, του να κρύβεσαι πίσω από μια εικονική πραγματικότητα που εσύ δημιουργείς, και την θρασύτητα, να χρησιμοποιείς την εικονική πραγματικότητα για να αλλάξεις το μέτρο με το οποίο κρίνονται οι πράξεις σου, η ακόμα ας πούμε για την σωφροσύνη, του να παίρνεις αποφάσεις την σωστή στιγμή, και είναι μια αρετή που βρίσκεται ανάμεσα στην αναισθησία, του να αγνοείς την πραγματικότητα και να μεταφέρεις το βάρος των ευθυνών σε άλλους, και την ακολασία, του να το γλεντάς απολαμβάνοντας την καταστροφή.
Ο Αριστοτέλης λοιπόν υποστηρίζει ότι το τελικό κριτήριο των ανθρώπινων ενεργειών είναι η ευδαιμονία. Και όσο αστείο και να φαίνεται αυτή η ευδαιμονία απαιτεί την τήρηση του μέτρου. Διότι χωρίς μέτρο, όπως λέει το σοφό αυτό παλικάρι, ο άνθρωπος απειλείται από την υποδούλωση στα πάθη, που από την φύση τους είναι τυφλά και δεν μπορούν να κατευθύνουν τον άνθρωπο στις σωστές δράσεις.
Η κυβέρνηση όμως μέσα στο εικονικό περιβάλλον που μεθοδικά έχτισε από το 2004, για να προσφέρει άρτο και θεάματα στο φιλοθεάμων πόπολο που εναγωνίως ήθελε την απαλλαγή από την προηγούμενη πλάνη της συμμετοχής του στην σοσιαλιστική διακυβέρνηση, έπεσε στην πλάνη του να θεωρήσει ότι αυτή η πραγματικότητα ανήκει στην σφαίρα των «μεν όντων ως εστίν» (που λέει και ο Πρωταγόρας)
Τα «χρήματα» (πράγματα) όμως μέτρο έχουν τον άνθρωπο και όχι κάποια θεϊκή υπερδύναμη, ή κάποια εικονικά πλασμένη αντίστοιχη αυθεντία, και όταν τα πράγματα έρχονται στον άνθρωπο τότε το μέτρο είναι συντριπτικό, διότι όπως χρόνια πολλά μετά ο Hans Christian Andersen έγραφε «ο βασιλιάς είναι γυμνός» διότι ένα παιδί που το μέτρο του μεγέθους του είναι ικανό να του προσφέρει μια ματιά κάτω από την κάπα μπορεί να δει την εικόνα του βασιλιά χωρίς τον ιδρυματισμό της εικονικής πραγματικότητας.
Θεωρητικά κάτι τέτοιο έγινε με διαφορετικούς όμως μηχανισμούς μια που από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα κύλησε πολύ νερό στο αυλάκι και παλικάρια σαν τον Μακιαβέλι και τον Μακάρθουρ έδωσαν άλλα μεγέθη στο μέτρο και στην ηθική. Παρόλα αυτά το θέατρο του κοινοβουλευτισμού και των διαδικασιών που έχουν αναπτυχθεί θα μας προσφέρει μια παράσταση ακόμα με πολλή «μίμηση πράξεως σπουδαίας και τελείας» με ιδιαίτερα «ηδυσμένω λόγω» κραυγών και φορτισμένων ομιλιών «δρώντων και ου δι` απαγγελίας» με ψηφοφορίες, απειλές, κομματικές πειθαρχίες και βλάχικο μάντρωμα των βουλευτών, που θα μας οδηγήσουν «δι` ελέου και φόβου» στην «των τοιούτων παθημάτων κάθαρσιν». Με λίγα λόγια να ικανοποιήσουμε το κοινό περί διακαίου αίτημα που μια άλλη εικονική πραγματικότητα (τηλεοπτική) μας έχει επιβάλει.
Ο υπουργός επικρατείας το πιθανότερο που θα συμβεί είναι να παραιτηθεί αν δεν το έχει κάνει ήδη μέσα στην βουβαμάρα της απεργίας, η κυβέρνηση θα ξεπεράσει τη σκόπελο των ψηφοφοριών θα υπερψηφιστεί η εξεταστική και θα καταψηφιστεί η προανακριτική, ο πρωθυπουργός θα βγει ιδιαίτερα καταπονημένος από την πολιτική κρίση αυτή και θα βουτήξει μέσα στην οικονομική κρίση που θα σκάσει με πάταγο μετά τα Χριστούγεννα.
Το θέμα όμως δεν είναι αυτό. Το θέμα είναι ότι η οικονομική κρίση σε συνδυασμό με την πολιτική κατάρρευση των κομμάτων εξουσίας και αντίδρασης προσφέρει ένα momentum εκατονταετίας χωρίς τα βάρη ενός πολέμου, και στην Ελλάδα είναι η στιγμή που η ιστορία κυοφορεί. Και φυσικά πολύ λίγοι από το σημερινό πολιτικό κατεστημένο αντιλαμβάνονται τι σημαίνει αυτό και πως θα μιλήσουν στην φαντασία του κόσμου με απλά λόγια και όχι στο θυμικό του με τεχνικές «ελέου και φόβου» για εικονική κάθαρση. Η πολιτική είναι τέχνη και δεν χρειάζεται επανίδρυση, απλά εφαρμογή…
