(το είχα γράψει το καλοκαίρι του 2007 αλλά μου φαίνεται ότι είναι ακόμα επίκαιρο)
Είμαστε σαν μηχανήματα, αυτό που αποκαλούμε σκεπτόμενα όντα, τόσο ατελείς όσο οι πράξεις μας στην πάροδο της ιστορίας αναδεικνύουν; Δημιουργούμε την πλάνη αναγκών που ικανοποιούμε ανακαλύπτοντας χερούλια στον ουρανό; Ψάχνουμε να βρούμε το τέλος σε ένα λαβύρινθο που οι κοινωνίες μας διαρκώς χτίζουν;
Ότι και να συμβαίνει είναι γεγονός ότι οι ομάδες, που αρχικά αποτέλεσαν για λόγους επιβίωσης τις πρώτες κοινότητες, έχουν εξελιχθεί σήμερα σε ένα οικοσύστημα που διαρκώς αναζητά την ισορροπία του τείνοντας πάντα προς το έγκλημα. Ίσως επειδή τα αρχέγονα ένστικτα μας υπερισχύουν από κάθε εκλογίκευση και πατρονάρισμα των αναγκών μας. Και για είναι σαφές το νόημα της πρότασης αυτής η αναφορά στα ένστικτα περιλαμβάνει τα τρία βασικά: α. της επιβίωσης, β. της αναπαραγωγής και γ. της κυριαρχίας.
Με μια απλή άσκηση του μυαλού μπορούμε να αναγνωρίσουμε το ρόλο των μοχλών αυτών που υποκινούν την συνειδητή και υποσυνείδητη επιβίωση μας. Δηλαδή, ξυπνάμε, τρώμε ή πίνουμε (επιβίωση), κινούμαστε, δρούμε με στόχο να κυριαρχήσουμε (γνωστικά, συμβολικά, σημειολογικά, φυσικά, οικονομικά και επαγγελματικά) και κυνηγάμε την σαρκική απόλαυση (να απελευθερώσουμε τις ουσίες που συνδέονται με την δράση αυτή στο μυαλό μας που ελέγχει τον συντονισμό διαβίωσης).
Εδώ βέβαια υπάρχει ένα στοιχείο πάνω στο οποίο βασίστηκαν πολλές «νόμιμες» αγριότητες. Τα αρχέγονα ένστικτα βλέπετε δεν είναι κανόνες τύπου Μωυσή (ου κάνεις οτιδήποτε) που καθορίζουν ομαλή ή ανώμαλη την λειτουργία τους (και για να προλάβω τους προκατειλημμένους ο υπογράφων δεν είναι ούτε εγκληματίας ούτε ομοφυλόφιλος, χαρακτηρισμοί κυριαρχικής επιβολής σε αντίθετες με τις δικές μας επιλογές). Έτσι η άσκηση του κάθε ενστίκτου απλώς καθορίζεται από ένα εργαλείο την απόλαυση που προσφέρει.
Το εργαλείο αυτό λοιπόν βοηθά στην διαυγέστερη κατά τα ένστικτα μας λειτουργία τους, όσο μεγαλύτερη είναι η απόλαυση τόσο περισσότερο νομιμοποιούμαστε να ασκούμε τα ένστικτα αυτά βάση του βαθμού ικανοποίησης και με τον τρόπο που επιλέγουμε. Η απόλαυση λοιπόν είναι ο δείκτης επιτυχημένης άσκησης και ικανοποίησης των ενστίκτων του ατόμου, αλλά τι γίνεται με τις κοινότητες, διότι τα ένστικτα συνδυαζόμενα εμπεριέχουν και δημιουργούν μια «οδηγία» διαμόρφωσης κοινοτήτων. Εκεί τα πράγματα είναι απλούστερα, οι κοινότητες γίνονται Βαβέλ διότι το ένστικτο της προσωπικής κυριαρχίας δεν παραχωρείται παρόλο που θολώνεται. Και αυτή ακριβώς η περιγραφή είναι που αποτυπώνει ξεκάθαρα την ποιότητα και την υφή των κοινοτήτων. Κοροϊδεύουμε τα μέλη της κοινότητας ότι εγκληματιζόμαστε με αυτή και την έχουμε στημένη να ικανοποιήσουμε τα ένστικτα μας κρυφά.
Φυσικά γράφοντας τα παραπάνω και τα παρακάτω έχω πλήρη συνείδηση ότι «κομίζω γλαύκας εν Αθήναις» δεδομένου ότι όλα έχουν λεχθεί και όλα έχουν πραγματοποιηθεί, με κάποιο τρόπο και σε κάποιο βαθμό, στην πάροδο της ανθρώπινης κυριαρχίας. Έχω διαμορφώσει λοιπόν μια άποψη, στην παρούσα φάση της δικής μου κυριαρχίας, ότι δεν πρέπει να περιμένουμε εκπλήξεις στο μέλλον, τουλάχιστον εξωπραγματικές, που να αποκαλύπτουν κάτι που δεν γνωρίζουμε ήδη. Μπορεί να ανακαλύψουμε μια νέα διάσταση, σε κάτι που ήδη ξέρουμε, ή να ξανά-αποκαλύψουμε κάτι που ήδη γνωρίζαμε, και θάψαμε γιατί οι εξουσίες της στιγμής εκείνης δεν επιθυμούσαν να ανατραπεί ο συσχετισμός που τους προσέφερε την απόλυτη δύναμη του ελέγχου. Αλλά σε γενικές γραμμές αυτό που κάνουμε είναι να τελειοποιούμε τις σκέψεις μας οι οποίες είναι απλώς πεπερασμένες χωρίς εμείς να το γνωρίζουμε. Έτσι κάθε φορά που απλώνεται μπροστά μας ένα χιλιοστό εξέλιξης και αποκωδικοποίησης της φυσικής νομοτέλειας εντυπωσιαζόμαστε για το «μεγαλείο» της.
Βέβαια όλα αυτά έχουν περιγραφεί πιο επιστημονικά και σύνθετα από γιατρούς, φιλόσοφους, ψυχολόγους κ.α. που εντρυφούν σε κάποιες ειδικεύσεις προς όφελος της μακροβιότητας του είδους. Και όλες οι μελέτες συνεισφέρουν στο ίδιο σύστημα χαλιναγώγησης των ενστίκτων αυτών συνθέτοντας την έννοια της σύγχρονης κοινότητας. Δεν διαφέρουμε πολύ από την Βαβέλ, ούτε ποτέ είχαμε ξεφύγει από αυτή την κατάσταση. Το μόνο που κάναμε ήταν, στις εποχές της χαμηλής ταχύτητας επικοινωνίας, να κρύβουμε μέχρι και να εξαφανίζουμε την πραγματικότητα. Έτσι αυτοί που κατείχαν την δύναμη, να καθορίζουν το περιεχόμενο και την ταχύτητα διανομής της επικοινωνίας, νέμονταν και την εξουσία πάνω στην κοινότητα να αποφασίζουν την αντίληψη του μεγέθους της Βαβέλ. Συμβολικά πέρασε σαν ένα μήνυμα ότι οι νικητές γράφουν την ιστορία και αυτό ακριβώς είναι το νόημα της κυριαρχίας. Έτσι γνώσεις που παρακρατήθηκαν από νικητές κυρίαρχους παρουσιάστηκαν ως ανακαλύψεις και αποτέλεσαν θεϊκή αποκάλυψη.
Και έτσι πάνω στην αναζήτηση απόλυτης κυριαρχίας προέκυψε και το θέμα της θρησκείας. Πρόσφατα ένα φίλος μου εξιστόρησε μια απλοϊκή σκέψη για τις θρησκείες που μου φάνηκε χρήσιμη για την προσωπική μου κατανόηση. Η ιστορία αυτή λοιπόν έχει ως εξής:
Μια φορά και έναν καιρό… ήταν ένας προϊστορικός ανθρωπάκος που εκεί που καθότανε του γυάλισε μια πέτρα… και τότε το παλικάρι άστραψε και είπε «αφού αυτή η πέτρα είναι τόσο γυαλιστερή τότε είναι τέλεια και έχει δυνατότητες μαγικές» την βάζει λοιπόν σε ένα βάθρο και αρχίζει να τη λατρεύει… βέβαια επειδή η βλαχιά ανακαλύφθηκε από τα προϊστορικά χρόνια, λέει ο βλάχος στην πέτρα μια μέρα ότι την επόμενη μέρα πρέπει να βρέξει γιατί αυτό θα κάνει καλό στην σοδειά του… έλα όμως που δε βρέχει και έτσι ο βλάχος ρίχνει μια κλωτσιά στην πέτρα και την στέλνει στον αγύριστο διότι ήταν τόσο κακή που δεν τον βοήθησε να επιβιώσει με μια καλή σοδειά…
…η ιστορία επαναλαμβάνεται με κάθε τι που του γυαλίζει του βλάχου και έτσι κάποια στιγμή νομοτελειακά το θαύμα γίνεται… αυτόματα το αντικείμενο που έφερε τη βροχή γίνεται ο θεός του βλάχου…
…έλα όμως που ο θεός δεν του κάνει πάντα τα χατίρια… έτσι ο βλάχος προϊστορικός ανθρωπάκος ξανά-αστράφτει και πιστεύει ότι ο θεός του τον τιμωρεί γιατί δεν τον ικανοποίησε (η απόλαυση που λέγαμε)… έτσι αρχίζει να του προσφέρει ανταλλάγματα για να του αυξήσει την απόλαυση και αυτός να του κάνει τα χατίρια (κάπως έτσι πρέπει να ξεκίνησε και η πρώτη εμπορική πράξη)… νομοτελειακά και πάλι το θαύμα κάποτε ξαναγίνεται και έτσι ο βλάχος αποκτά προνομιακή σχέση με το θεό του… (είναι ο μόνος που γνωρίζει πότε ο θεός του θα του προσφέρει το θαύμα) ο οποίος θεός παρεμπίπτοντος και εντελώς τυχαία έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με αυτόν, είναι καθ εικόνα και ομοίωση και θέλει να επιβιώσει αυξάνοντας την απόλαυση του… δέχεται δώρα και προσφέρει την νομοτέλεια της επιβίωσης στον βλάχο… (έτσι πρέπει να εγκαθιδρύθηκε και η σχέση αφέντη – δούλου)… ο βλάχος μόλις αντιλαμβάνεται την δύναμη του θεού του αποφασίζει να δοκιμάσει να την εξασκήσει στους γύρω του…
…περνάνε τα χρόνια όμως και τα παιδιά του βλάχου πλέον έχουν μάθει ότι το αντικείμενο αυτό είναι θεός και το διαλαλούν σε όλους … ο βλάχος στο μεταξύ για να αυξήσει την απόλαυση του (επιβίωσης, κυριαρχίας και σεξουαλικής ικανοποίησης) είχε καθορίσει μια προνομιακή σχέση επικοινωνίας με το θεό την οποία μάλιστα την κληρονόμησε στο πρώτο του γιο… μαζί με την υποχρεώση οι άλλοι της κοινότητας να πιστεύουν στο θεό και να προσκυνούν το γιό του… γιατί διαφορετικά ο θεός θα ξαναγίνει κακός…
…μετά από 10 γενεές η διαδικασία της πέτρας και των άλλων αντικειμένων είχαν ξεχαστεί και έτσι το αντικείμενο θεός ήταν πλέον αδιαμφισβήτητα ο κυρίαρχος της πλάσης… οι πρωτότοκοι γιοί ήταν οι αδιαμφισβήτητοι άρχοντες και αφού οι ίδιοι ήξεραν ότι δεν μιλούν με το αντικείμενο αυτό καθόρισαν την ύπαρξη και άλλων θεών με τους οποίους είχαν προνομιακή σχέση…
Η ιστορία αυτή πέραν της αμφισβήτησης όλων των ειδών των θρησκειών, που είναι και το προφανές, καταδεικνύει ότι την δύναμη της εμφύσησης ψυχής την έχει μόνο ο άνθρωπος και όχι αυτά που λέει το παραμύθι για τον πυλό και το θεό. Ο άνθρωπος είναι ο θεός και ο ίδιος μπορεί να εμπνεύσει την λατρεία σε ότι θέλει… Τώρα γιατί το περιβάλλον γύρω μας φέρεται με τον τρόπο που φέρεται, μάλλον μια καλή εξήγηση δίνει ο Ιεροεξεταστής του Ντοστογιέφσκι. Μια ακόμη ιστορία στην οποία τα ανθρώπινα ένστικτα παίζουν τον καθοριστικό ρόλο.
Τώρα γιατί τα λέω όλα αυτά πέραν των 42 βαθμών θερμοκρασίας που μου ταλαιπωρούν τη σάρκα;
Αρχικά διότι χθες είχα μια συζήτηση που μου αποκάλυψε με απλοϊκό τρόπο ότι δεν υπάρχει περιθώριο αλλαγής των ισορροπιών αυτών που καθορίζουν τα αρχέγονα ένστικτα μας. Η συζήτηση αφορούσε την Ελληνική κυβέρνηση και την Ευρωπαϊκή Ένωση (τώρα θα μου πείτε τι δουλειά έχουν αυτά με τα προηγούμενα) και την αξιολόγηση ότι οι θεσμοί αυτοί δεν είναι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από μια Βαβέλ χωρίς δυνατότητες ανατροπής της ισορροπίας.
Μπορεί να αλλάξουν τα σύμβολα το resume όμως θα είναι το ίδιο, είτε θεοκρατούμενο ή κοσμικό το αλαλούμ θα είναι το ίδιο, είμαστε εγκληματικοί στην φύση μας και αντίστοιχοι μας εξουσιάζουν. Ο τρόπος που επιλέγεται είναι αυτός που μειώνει και υπνωτίζει το εγκληματικό μας ένστικτό που σε συνδυασμό με την σεξουαλική μας ικανοποίηση γίνονται φονικά όπλα μαζικής ισχύος.
