Συγκλονισμένη η παγκόσμια κοινότητα, οι θεωρητικοί της οικονομίας, οι κινδυνολόγοι τιμητές, οι πολιτικοί (με και άνευ ιδεολογία) και ένα σωρό ψώνια, δημοσιογράφοι, δημοσιολόγοι κλπ. ανακαλύπτουν κάθε μέρα το βάθος της κρίσης κυρίως μέσω του φόβου τους μήπως και χάσουν οι ίδιοι τα κεκτημένα τους. Έτσι κινδυνολογούν αενάως εκτιμώντας ότι το αόρατο χέρι της θεωρίας του καπιταλισμού (Ανταμ Σμιθ) θα τους κάνει τη χάρη να μην χειριστούν αυτοί, στο προσδόκιμο επιβίωσης τους, την κατάρρευση του συστήματος.
Στην ψωροκώσταινα βέβαια άλλα λέει η τηλεοπτική δημοκρατία, άλλα βιώνουν οι πολίτες, για άλλα μάχονται οι πολιτικοί και όλοι όσοι είχαν τα χέρια τους βαθιά μέσα στο μέλι της εξουσίας και της ανέξοδης χλιδής σε βάρος των άλλων. Ωραία τσιτάτα θα μου πείτε, αν και κοινός νους. Και μια που έκανα λόγο για το σημείο αναφοράς του κοινού νου, τι άλλο μπορεί να εννοούν οι πλανητάρχες, δείχνοντας σε όλους τους άλλους ηγέτες το δρόμο προς τον κρατικό προστατευτισμό, διαφορετικό από το να δανείσουν οι επερχόμενες γενιές των πολιτών σε όλο τον κόσμο τους αποτυχημένους γραφειοκράτες των ομοσπονδιακών συστημάτων δημόσιας διοίκησης σε Ευρώπη και Αμερική. Τι άλλο μπορεί να σημαίνουν αυτά τα δις που εκσφενδονίζονται δεξιά και αριστερά χωρίς κανένα στρατηγικό ή άλλο σχεδιασμό.
Ο μόνος σκοπός και στόχος αυτών των σπασμωδικών κινήσεων είναι η συντήρηση του status quo (κοινός νους). Έχετε ποτέ παίξει Monopoly; Θυμάστε ότι γυρνώντας το παιχνίδι κάποια κρίσιμη στιγμή το κεφάλαιο (χρήματα παιχνιδιού) και τα πάγια (τα ακίνητα ξενοδοχεία του παιχνιδιού) συγκεντρώνονται από έναν παίκτη; Επίσης θυμάστε ότι λίγο πριν γίνει αυτό όλοι προσπαθούν να φέρουν στην κατοχή τους τα καλά ακίνητα που εξασφαλίζουν την ταχύτατη (φούσκα) συγκέντρωση του κεφαλαίου. Και στην πορεία αυτή όλοι οι παίκτες δανείζονται, πουλούν, και κάνουν ότι είναι δυνατό για να νικήσουν. Έχετε αναρωτηθεί τι σημαίνει νικάω στην Monopoly; Νικάω λοιπόν στο παιχνίδι αυτό σημαίνει καταστρέφω το σύστημα (τελειώνει το παιχνίδι) διότι τι αξία έχει το χρήμα μου εάν το έχω μόνο εγώ και κανένας δεν μπορεί να μου πληρώσει ενοίκιο; Και έχετε αναρωτηθεί ποιος είναι ο παίκτης στην πραγματική οικονομία που έχει συγκεντρώσει τα πάντα; (Κίνα; Ρωσία; Ινδία;)
Οι βιομηχανίες λοιπόν σε όλο τον πλανήτη, όπως και αυτή των τραπεζών, δραστηριοποιούνται στην αγορά αναζητώντας το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα που θα τις οδηγήσει στην μεγιστοποίηση της αρχικής τους επένδυσης. Οι διεθνοποιημένες τραπεζικές αγορές μάλιστα αποτελούνται σχηματικά από μερικές αλληλοεξαρτώμενες λειτουργίες που συνθέτουν ένα δυναμικό σύστημα. Το ανταγωνιστικό πλεονέκτημα που αναζητούν οι τράπεζες υπό αυτό το πρίσμα είναι να φέρουν σε πέρας τις λειτουργίες αυτές με χαμηλότερο κόστος, καλύτερη ποιότητα και ύψιστο συντονισμό. Για να το κάνουν αυτό υπάρχουν τρείς μόνο στρατηγικές: να αποκτήσουν ηγετική θέση κόστους, να διαφοροποιηθούν ή να εστιάσουν σε συγκεκριμένες αγορές.
Με την απλοϊκή λοιπόν αρχή του παιχνιδιού της Monopoly και κυνηγώντας για 50 μεταπολεμικά χρόνια την επίτευξη την ηγετικής θέσης κόστους (να κατέχουν όλα τα σπίτια της και τα πάγια), την διαφοροποίηση (τοξικά χρηματοοικονομικά προϊόντα) και την εστίαση σε συγκεκριμένες αγορές (στους μη έχοντες) οι βιομηχανίες του χρήματος υποθήκευσαν το απώτατο μέλλον των επερχόμενων γενεών διαλύοντας κυριολεκτικά το σύστημα.
Το παιχνίδι παιδιά τελείωσε. Χάσατε.
Και δυστυχώς αυτό ακριβώς είναι και το πρόβλημα, ότι οι νικητές της Γιάλτας δεν μπορούν να δεχτούν ότι χάσανε, ότι το παιχνίδι πρέπει να ξεκινήσει από την αρχή, χωρίς σημαδεμένα φύλα.
