Δεν μασάμε. Αυτή και μόνο η φράση περιγράφει το κοινό συναίσθημα μετά το καραγκιόζ μπερντέ των τελευταίων ημερών.
Δεν μασάμε. Ούτε με τον Γιώργο Παπανδρέου που έφερε την χώρα στο χείλος της καταστροφής, ούτε και με το θέατρο των υπόλοιπων πολιτικών που είτε αποχωρούν με κραυγές για να κερδίσουν τις εντυπώσεις (Καρατζαφέρης) ή λοιδορούν στο κοινό τους, άλλους πολιτικούς (Παπαρήγα) για να επιβάλουν τις ιδεοληψίες τους στη πλάτη των πολιτών.
Είναι όλοι τους λίγοι και κακοί στο ρόλο που τους έταξε η ιστορία.
Δεν μασάμε.
Ο τέως πλέον πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου βυθισμένος σε αυτό που αποκαλούν Bunker Mentality, θεωρεί ότι η διάσωση της δυναστείας του είναι υπεράνω της διάσωσης της χώρας. Στην ψευδαίσθηση του αυτή μάλιστα, που θέλει να μετατρέψει σε αυταπάτη των πολιτών, προχωρά μέσα από μια παρωδία πολιτικής μεγαλοπρέπειας λόγων και έργων, στην κωμικοτραγωδία που παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες.
Μεγάλα λόγια, ιστορικές αναφορές και αυταρέσκεια, πολλές και επανειλημμένες επισκέψεις στον πρόεδρο της δημοκρατίας και μια τυχοδιωκτική πολιτική κίνηση με το δημοψήφισμα, χτίζουν τα τείχη της αυταπάτης του Bunker Mentality που τον καθοδηγεί. Παριστάνει τον πρωθυπουργό για να ικανοποιεί τον τυχοδιωκτισμό του και την ανάγκη του για μεγαλοπρέπεια, χωρίς να έχει ούτε αντίληψη ούτε και διάθεση να διοικήσει, αναμένοντας τις δυνάμεις του χάους που ο ίδιος δημιουργεί ως αόρατο χέρι να διασώσουν τον ίδιο και την δυναστεία του.
Παραιτείται από πρωθυπουργός χωρίς να αναφέρει την συμβολική φράση και προσφέρει το δαχτυλίδι της διαδοχής (!!!) της πρωθυπουργίας, στον προστατευόμενο της μητέρας του, Φίλιππο Πετσάλνικο, ρόλος του οποίου ήταν όλα τα χρόνια της πολιτικής του καριέρας, αυτός της γκουβερνάντας του πρίγκιπα της Δυναστείας Παπανδρέου.
Δεν μασάμε.
Αυτό του είπαν και οι βουλευτές του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι όμως έχουν δεσμούς συνενοχής και δίψα για εξουσία. Μια δίψα που δεν τους επιτρέπει να ξεπεράσουν το έλλειμμα πολιτικού κεφαλαίου τους, με αποτέλεσμα να του παράσχουν ψήφο εμπιστοσύνης ξέροντας ότι θα τους ‘πουλήσει’ με την πρώτη ευκαιρία. Και το έκανε και πριν την ψήφο, και μετά ξεφτιλίζοντας το σύνταγμα, τις διαδικασίες, τους συναδέλφους τους αρχηγούς και τους πολίτες που γεμάτοι προσδοκίες περιμένουν πλέον αντί για λύση μια εξευτελιστική έξοδο του πρίγκιπα που δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα. Και αυτό θα το βρει μπροστά του γιατί το Σύνταγμα εκδικείται, αυτούς που το αγνοούν και το λειτουργούν ως νταβατζήδες του.
Δεν μασάμε
Στην προπαγάνδα και την προσβολή της ευφυΐας μας με τις απανωτές διαρροές και αποκλειστικότητες, ονομάτων, διαβεβαιώσεων και ‘έγκυρων’ αναφορών για τις επιλογές του πρίγκιπα, που ήθελε να γίνει αιώνιος ηγεμόνας παρασυρμένος από το Bunker Mentality που τον διακατέχει. Ούτε και από τον ανταγωνισμό ‘μειοδοσίας’ των παραδοσιακών καναλιών ενημέρωσης, που αγκομαχούν να ακολουθήσουν την ταχύτητα της επικοινωνίας των νέων μέσων, η οποία αυξάνει την ζύμωση της κοινωνίας χωρίς να μπορούν να χειραγωγήσουν τους δέκτες των μηνυμάτων, πολίτες.
Δεν μασάμε.
Ούτε και στον ευφυή αλλά προβλέψιμο Καρατζαφέρη που όταν πληροφορήθηκε την ρελάνς Σαμαρά να διαρρεύσει την συναίνεση του στην επιλογή ενός τεχνοκράτη για να απορυθμίσει την επιλογή Παπανδρέου, αποφάσισε να παίξει τον παρεξηγημένο για να θωρακίσει τα δικαιώματα του στην πολυκατοικία. Το ίδιο ακριβώς δεν μασάμε και με την πονηριά της Παπαρήγα που με εξευτελιστικές μεθόδους λοιδορεί για να θωρακίσει την στρέβλωση της δημοκρατίας των μειοψηφιών στην οποία διαφεντεύει ο πολιτικός της χώρος, μετά το τέλος του εμφυλίου, απαιτώντας (έως πότε άραγε) να εξαντλήσει τα ενοχικά σύνδρομα των (ποιών πλέον) νικητών.
Οι ώρες είναι κρίσιμες και δεν μασάμε στην ψευδαίσθηση ότι αυτό αφορά μόνο την οικονομία και την δεινή θέση της χώρας σε σχέση με το χρέος της. Οι ώρες είναι κρίσιμες γιατί ένας ηγέτης αποφάσισε να ξεφτιλίσει τους πολίτες και την αξιοπρέπεια τους στο βωμό της αριστοκρατικής του αυταπάτης. Είναι κρίσιμες επειδή οι θεσμοί και οι κυβερνήσεις που είναι προϊόν της φυλής μας έχουν ευτελιστεί σε σημείο που δημιουργεί απελπισία στις κοινωνίες μας. Είναι κρίσιμες επειδή ανακαινίζοντας τους κώδικες και τους θεσμούς δεν αλλάζουμε τις ιδέες, τα συναισθήματα και τα έθιμα της κοινωνίας μας. Επειδή πλέον με το επίπεδο των πολιτικών μας δεν δημιουργούμε μια νέα εποχή αλλά είμαστε δημιουργήματα της.
Οι ώρες είναι κρίσιμες γιατί η δημοκρατία μας με αυτά και αυτά φυτοζωεί στην πιο αξιοθρήνητη αναρχία των συντεχνιών, των μειοψηφιών και των ηγεμόνων μιας τριτοκοσμικού τύπου παραίσθησης.
Posted on 9 Νοεμβρίου , 2011
0