Δεν σας εντυπωσιάζει η ταχύτητα με την οποία ο Παπανδρέου κατάρρευσε, αφού πρώτα έλαβε ψήφο εμπιστοσύνης; Ο Σαμαράς άλλαξε πολιτική παρακαταθήκη δύο ετών που του προσέφερε την πρωτοκαθεδρία στις δημοσκοπήσεις, με την συμμετοχή του στην κυβέρνηση, αφού όμως ξεκαθάρισε ότι δεν συμφωνεί με την πολιτική που θα εφαρμοστεί; Το κοινοβούλιο δέχτηκε συντεταγμένα μια… εκτός συντάγματος διαδικασία αλλαγής πρωθυπουργού που προηγήθηκε της συνταγματικής επιταγής, χωρίς να ανοίξει ρουθούνι; Βάση δε των πρόσφατων δημο(σ)κοπήσεων δεν σας εντυπωσιάζει το ότι οι πολίτες σε χρόνο dt δέχθηκαν το νέο πρωθυπουργό, ως ένα μεσσία θαυμάτων στα προβλήματα τους;
Αλήθεια δεν έγιναν όλα αυτά πάρα πολύ γρήγορα; Και δεν σας θυμίζει λίγο τον ανταγωνισμό που δύο κοκκόρια έχουν στο ίδιο κοτέτσι για να αποκτήσουν το γόητρο που θα υποτάξει τις κότες;
Τώρα βέβαια αν κοιτάξετε τον μισθό σας τίποτα δεν άλλαξε προς το καλύτερο. Το τέλος ακινήτων είναι καθ’ οδό. Τα τέλη κυκλοφορίας και αυτά φουσκωμένα καθ ‘οδό. Το χαράτσι αλληλεγγύης θα κρατηθεί και πάλι από το μηνιάτικο, και η έκτακτη (μόνιμη) εισφορά ταχυδρομείται στους τελευταίους φορολογούμενους, οι οποίοι πρέπει να βρουν πόρους να τα πληρώσουν όλα αυτά, χωρίς την πολυτέλεια του 13ου μισθού ο οποίος έχει και αυτός κοπεί η πετσοκοπεί. Και όλα αυτά με 7 βαθμούς κελσίου στην ατμόσφαιρα, να επιβάλουν οικονομικό στράγγισμα μέσω του πετρελαίου θέρμανσης, που δεν εναρμόνισε το κράτος με αυτή του κίνησης για να προστατέψει τους πολίτες, προσφέροντας όμως πεδίο αισχροκέρδειας στους βενζινάδες που με θράσος πλέον βρίσκουν τρόπους να πλουτίζουν απροκάλυπτα οι ίδιοι, αυξάνοντας όμως και τα έσοδα του ΦΠΑ. Αλήθεια ο κος Σπινέλης που είχε αναλάβει να βρει πως λειτουργεί το σύστημα κλοπής μέσω των βενζινάδικων που είναι, αυτός και το πόρισμα του;
Όλοι οι μεσάζοντες δηλαδή κερδισμένοι σε βάρος του πολίτη με επικεφαλής διαχειριστή της ‘μπάζας’ το κράτος. Και όλα αυτά βασανιστικά αργά και επώδυνα. Και με τους ίδιους διαχειριστές να υπόσχονατι ότι αυτή τη φορά θα προστατέψουν τον οβολόμας.
Πως όμως η πρώτη εικόνα της απαξίας και της φτώχιας δένει με την δεύτερη των δημοσκοπήσεων είναι αδιανόητο. Ακόμα περισσότερο αδιανόητο μοιάζει, το πως είναι δυνατό να υπάρχει αυτό το δείγμα Ελλήνων που συμφωνεί με την εικονική πραγματικότητα στην οποία βασίστηκε όλο το παραμύθι που ζήσαμε από την 26 Οκτωβρίου μέχρι και σήμερα και να καταγράφεται τόσο γρήγορα στην κοινωνική συνείδηση που αποτυπώνουν οι δημοσκοπήσεις. Αυτό όμως που δεν μοιάζει αδιανόητο είναι η ισχύς χειραγώγησης που έχουν οι ‘παίκτες’ της εξουσίας στη χώρα μας που έστησαν με συνοπτικές διαδικασίες το παιχνίδι, στο οποίο εμείς είμαστε πάντα οι χειροκροτητές και τα θύματα.
Βλέπετε όλα τα παραπάνω είναι απλά μια συνεπής εφαρμογή χειραγώγησης, με δημαγωγικούς όρους, της ψυχολογίας της Ελληνικής κοινωνίας, η οποία με γρήγορες υποβολές δια των ΜΜΕ και των ευρωπαϊκών ‘θεσμών’ επηρεάστηκε να μην αντιδράσει. Τα εργαλεία ορατά δια γυμνού οφθαλμού, αλλά αδύνατο να τα κατανοήσουν οι μάζες των Ελλήνων των οποίων η συλλογική ικανότητα λογικών συνειρμών, ασχέτως του επιπέδου παιδείας, κρίσης ή λογικής, πιέζεται στο χαμηλότερο επίπεδο.
Τα μέσα δράσης των δημαγωγών: η διαβεβαίωση, η επανάληψη και η μετάδοση συναισθημάτων στην κοινωνική συλλογικότητα, προσομοιάζουν με αυτό που βιώνουμε αργά αλλά σταθερά τα τελευταία 20 χρόνια ως ενημέρωση μέσω των ΜΜΕ και ως πολιτικό λόγο των ‘δημοκρατικών’ κομμάτων που δεν δέχονται ‘ελεύθερες’ απόψεις από τους βουλευτές τους. Η εφαρμογή των μεθόδων αυτών βέβαια είναι αργή αλλά τα αποτελέσματα είναι διαρκείας.
Το ίδιο διαρκείας είναι και η ανάγκη των κοινωνιών να τοποθετούνται από ένστικτο υπό την εξουσία ενός αρχηγού ή ενός δημαγωγού. Έχουμε φτάσει στο σημείο αυτό που η λακωνική επανάληψη θέσεων (τεχνοκράτες, εθνική σωτηρία, συνεννόηση, λαός, πατρίδα, πλουτοκρατία κλπ) φυτεύονται στην συλλογική μνήμη και γίνονται συλλογική απαίτηση. Λέξεις και σημασίες που δεν έχουν κανένα νόημα και υπόβαθρο στην κοινωνική συλλογικότητα, και που κανένας δεν μπορεί να απαντήσει με σαφήνεια τι ακριβώς σημαίνουν και που οδηγούν. Και όλα αυτά με στόχο να προσδώσουν γόητρο στον δημαγωγό ηγέτη κάτοχο τους που στοχεύει στην καταστολή της κοινωνικής συλλογικότητας, υπό των όρων της χειραγώγησης που αυτός καθορίζει.
Ζούμε το τέλος ενός πολιτισμού, του πολιτισμού της δημοκρατίας των δημαγωγών, με μια συγκυβέρνηση όπου η επόμενη μέρα φαντάζει να είναι το χάος.
Posted on 16 Νοεμβρίου , 2011
0