Ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες και η συμφωνία των Μερκοζί που θα τεθεί στην σύνοδο κορυφή την επόμενη Πέμπτη θα αποτελέσει ένα κρίσιμο διακύβευα πολιτικής αντιπαράθεσης, ενώ θα κρίνει την ταχύτητα της καταστροφής ή της αδράνειας αλλαγής των συνθηκών, πριν το τέλος μιας 50χρονης πορείας με τους όρους μιας οικονομικής ένωσης χωρίς πολιτική συνεκτικότητα.
Απόστολος Τσοράκης
Οι Μερκοζί που αντιπροσωπεύουν το 50% της πιο πετυχημένης πρωτοβουλίας της ΕΕ, το Ευρώ, θα προσπαθήσουν να ενεργοποιήσουν ένα trade off οικονομικών δεσμεύσεων για να εμβολίσουν μέσω της δημοσιονομικής πειθαρχίας και των αυτόματων ποινών την πολιτική αδυναμία σύγκλισης. Και όλα αυτά εν μέσω θέσεων που λαμβάνουν όλοι οι παίκτες της παγκοσμιοποίησης, οι αγορές, οι μεγάλες οικονομίες, οι ευρωσκεπτικιστές, οι κερδοσκόποι, οι συντηρητικοί, οι προοδευτικοί και κάθε λογής συμφέροντα που με κάθε τρόπο έχουν γραμμές επιρροής στις αποφάσεις.
Η Ευρώπη αντιμετωπίζει όμως κάτι σαν το πολιτικό πρόβλημα της Ελλάδας, όλοι γνωρίζουν ότι το πρόβλημα είναι βαθιά πολιτικό, κανένας όμως δεν γνωρίζει τον τρόπο να παράγει και να ασκεί τέτοια οραματική πολιτική που θα λειτουργήσει ως μια νέα αναγέννηση από τις στάχτες της οικονομίστικου τύπου διακυβέρνησης. Έχει πέσει και η Ευρώπη στην ίδια παγίδα που έχει εγκλωβιστεί η Ελλάδα, στην μακιαβελικού τύπου γραφειοκρατία των υπηρεσιών που με κανόνες οικονομικού τύπου αναζητούν πόρους πολιτικής έμπνευσης για την έξοδο από την δίνη της κατάρρευσης του οικονομικού αλγόριθμού στον οποίο βασίστηκε το Ευρώ και η Ευρωπαϊκή Ένωση.
Στην Ελλάδα οι πολιτικοί αυτάρεσκα και ξεδιάντροπα δηλώνουν ότι πρέπει να βάλουμε το εθνικό συμφέρον πάνω από το κομματικό, εμπεδώνοντας στην κοινωνική συνείδηση την πολιτική της ομερτάς μιας εγκληματικής συμμορίας, που λέει κατάμουτρα στους πολίτες ότι οι δεσμοί της ανομίας του κομματικού μαντριού ήταν πάντα πάνω από το εθνικό συμφέρον. Στην Ευρώπη αντίστοιχα το έλλειμμα πολιτικού προσανατολισμού που σέρνεται από τα εθνικά συμφέροντα λαών με σοβινιστικές μεθόδους, προάγει το συμβολισμό της πολιτικής προοπτικής με όρους επιβολής που δεν απέχουν πολύ από την εποχή των διλλημάτων που οδήγησαν στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.
Το πρόβλημα είναι βαθιά πολιτικό και η λύση του δεν βρίσκεται σε καμία τεχνοκρατικού τύπου αντιμετώπιση, σύνοδο κορυφής, πανηγυρικές ομηγύρεις, ή κοσμοπολίτικες φανφάρες. Η Ευρώπη για να αποφύγει ένα νέο Φύρερ (Führer) έχει ανάγκη από ένα νέο ηγέτη με πολιτικούς όρους και δημοκρατικό DNA και αυτό δυστυχώς δεν φαίνεται στον ορίζοντα να είναι εφικτό.
Η δημιουργική καταστροφή φαντάζει ως την μόνη διέξοδο από το παράθυρο με θέα στο πουθενά που ατενίζει η Ευρώπη.
Posted on 7 Δεκεμβρίου , 2011
0