Κανένας οργανισμός, καμία επιχείρηση δεν λειτουργεί στον αυτόματο πιλότο ούτε σταματά ποτέ να αλλάζει. Το Ελληνικό Δημόσιο βέβαια πέτυχε, με την Σοβιετικού τύπου κουλτούρα που διακατέχει τον σχεδιασμό του, να ‘καινοτομήσει’ σε αυτό τον τομέα και να δημιουργήσει όλες αυτές τις αδράνειες που επέβαλαν για πολλές δεκαετίες την ακύρωση κάθε δυναμικής αλλαγής προς το καλύτερο.
Ένας οργανισμός βλέπετε δεν λαμβάνει αποφάσεις, η βασική λειτουργία του είναι να διαμορφώνει το πλαίσιο στο οποίο θα λαμβάνονται αποφάσεις με αποτελεσματικό και αποδοτικό τρόπο, από τους επικεφαλής που ηγούνται και οι οποίοι έχουν την πλήρη ευθύνη. Και μόνο η σημασία της έννοιας της ευθύνης αλλά και η ισχύς που μπορεί να προσδώσει στον επικεφαλής, ουσιαστικά αποτέλεσαν το αντικείμενο της στρέβλωσης στο Ελληνικό Δημόσιο που κατάφερε να μεταφέρει την βαρύτητα της λήψης των αποφάσεων από το στρατηγικό επίπεδο Διοίκησης, στο υπηρεσιακό επίπεδο, δημιουργώντας δεσμούς ανομίας σε όλο τον οργανισμό, οριζόντια και κάθετα, διαμοιράζοντας την εξουσία μέσα από μια συμφωνία της σιωπής.
Η αλλαγή και το change theory σε ένα τέτοιο περιβάλλον αποτέλεσε στο δημόσιο ένα πεδίο στο οποίο η ισχύς αυτή λειτουργούσε ως μηχανισμός τρομοκρατίας στην καινοτομία που θα μπορούσε να δημιουργήσει οποιαδήποτε πρόοδο δεν ελέγχονταν από τον κανόνα της σιωπής και μπορούσε να αλλάξει κατεστημένες ισορροπίες και συμφέροντα.
Οι θεωρίες του change management διακυβέρνησης περιλαμβάνουν εμπειρικές, κανονιστικές, εκπαιδευτικές και εξουσιαστικές μεθοδολογίες που σε μια perfect market condition θα οδηγούσαν στο επιθυμητό αποτέλεσμα, εάν κάποιος μπορούσε να εκπονήσει την φωτογραφία του συστήματος αυτού που θα ήταν τόσο τέλειο όσο και ο σχεδιασμός του. Και ακριβώς αυτή πρακτική η οποία εκπονείται από τους ίδιους πόρους συστήματος με τις αδράνειες που περιγράφονται παραπάνω είναι αυτή που παρουσιάζεται διαχρονικά σε διοικητικό αλλά και σε πολιτικό επίπεδο. Με λίγα λόγια το σύστημα αναπαράγει τον κακό του εαυτό και σε επίπεδο λειτουργίας και σε επίπεδο επιλογών.
Το έλλειμμα λοιπόν μιας ήπιας αέναης διαδικασίας αλλαγής που θα προσέφερε το συγκριτικό πλεονέκτημα στη λειτουργία και στην αποτελεσματικότητα του, οδηγεί στην επιλογή μιας μεθοδολογίας αλλαγής τύπου big bang. Η αναγκαιότητα αυτή γίνεται επιτακτική δεδομένης της βαθύτατης δομικής, θεσμικής και ηθικής κρίσης του δημόσιου τομέα, αλλά και της αναγκαιότητας για ταχύτατα αποτελέσματα. Η ολιστική κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα επεκτείνεται σε μια ολιστική αντίληψη και αποδοχή της αναγκαιότητας αλλαγής κουλτούρας και νοοτροπίας, που σε άλλες περιόδους θα χρειαζόταν γενεές σε μια πορεία ήπιας αλλαγής. Σε μια τέτοια προσέγγιση ο μετασχηματισμός χρειάζεται μια επανάσταση ενεργειών και μια λογική σχεδιασμού ανοικοδόμησης του συστήματος με bird eye view νοοτροπία και early wins για την αποδοχή του.
Δεκεμβρίου 10th, 2011 → 12:26 πμ
[...] [...]