Φιλοκαλούμεν τε γάρ μετ’ ευτελείας και φιλοσοφούμεν άνευ μαλακίας…
Μια απλή θεώρηση της επιστολής Νίκου Παπανδρέου, μια που δεν περιέχει τίποτα παραπάνω από την ευτέλεια των κινήτρων και τα ελατήρια κομπορρημοσύνης μιας παραπαίουσας κάστας.
Η έννοια της πολιτικής, η σημασία της δημοκρατίας και πάνω από όλα η αντίληψη της παιδείας που παράγει ο δημόσιος βίος και το έργο των πολιτικών, είναι τα θεμελιώδη στοιχεία που έχουν χαθεί από την κοινωνική μας συλλογικότητα μεταπολιτευτικά, και τα οποία δίνουν βήμα σε τέτοιες εξευτελιστικές για την κοινωνία κομπορρημοσύνες.
Το μεγάλο θέμα όμως δεν ξεκινά από τους φορείς αυτής της πρακτικής, ξεκινά από τους συνήθεις Έλληνες που αποδέχονταν για δεκαετίες την παρωχημένη αυτή ελίτ, η οποία έθεσε τον ετεροπροσδιορισμό ως το χαρακτηριστικό αξιοσύνης. Υπάρχουν πολιτισμοί και χώρες όπου η εξουσία βασίζεται στην συναίνεση και υπάρχουν δεσποτικές χώρες σαν την Ελλάδα στις οποίες ισχύει ο νόμος της κατάχρησης όπου και δεν χρειάζεται να πείσεις κανέναν.
Ο αδερφός Νίκος στην επιστολή απάντηση που ξεχειλίζει από ‘αγανάκτηση’ αναζητά ‘δίκιο’ για την πολιτική πορεία του αδερφού Γιώργου, στην αρχή του επιχειρήματος ‘τρώτε σκατά, τόσες μύγες δεν μπορεί να κάνουν λάθος’.
Στο ίδιο επίπεδο επιχειρημάτων άλλωστε η ελίτ της νεοφεουδαρχίας στην χώρα μας έχει αναδείξει τα αστεία πονήματα του, σε συγγραφικά έπη. Και με το ίδιο επίπεδο επιχειρημάτων αναζητά την συνομωσία που πολεμά την ‘προσφορά’ της κάστας τους στον τόπο. Σε μια εποχή που η ελληνική κοινωνία διώκεται από τους φοροεισπράκτορες, καταφρονείται από τους πολιτικούς, και νομιμοποιεί την εισβολή της Τρόικας και των Μεσσιών για την διάσωση της, ο αδερφός Νίκος φυτεύει σπόρους συνομωσίας στον πρόθυμο κομματικό στρατό στην αρχή ‘μετά από εμένα το χάος’ που καθόρισε την πορεία του ΠΑΣΟΚ στην ιστορία.
Δυστυχώς η ιστορία της μεταπολίτευσης στην χώρα μας δεν είναι άλλο από μια μακροσκελής πιστή και λεπτομερής μίμηση αυτού του προτύπου, κατάχρησης και προσπάθειας πειθούς μέσω ενός δημόσιου λόγου χωρίς αύριο.
Posted on 2 Ιανουαρίου , 2012
0