Καλοκαιρινές αναζητήσεις… με 44 βαθμούς Celcius

(το είχα γράψει το καλοκαίρι του 2007 αλλά μου φαίνεται ότι είναι ακόμα επίκαιρο)

Είμαστε σαν μηχανήματα, αυτό που αποκαλούμε σκεπτόμενα όντα, τόσο ατελείς όσο οι πράξεις μας στην πάροδο της ιστορίας αναδεικνύουν; Δημιουργούμε την πλάνη αναγκών που ικανοποιούμε ανακαλύπτοντας χερούλια στον ουρανό; Ψάχνουμε να βρούμε το τέλος σε ένα λαβύρινθο που οι κοινωνίες μας διαρκώς χτίζουν;

Ότι και να συμβαίνει είναι γεγονός ότι οι ομάδες, που αρχικά αποτέλεσαν για λόγους επιβίωσης τις πρώτες κοινότητες, έχουν εξελιχθεί σήμερα σε ένα οικοσύστημα που διαρκώς αναζητά την ισορροπία του τείνοντας πάντα προς το έγκλημα. Ίσως επειδή τα αρχέγονα ένστικτα μας υπερισχύουν από κάθε εκλογίκευση και πατρονάρισμα των αναγκών μας. Και για είναι σαφές το νόημα της πρότασης αυτής η αναφορά στα ένστικτα περιλαμβάνει τα τρία βασικά: α. της επιβίωσης, β. της αναπαραγωγής και γ. της κυριαρχίας.

Με μια απλή άσκηση του μυαλού μπορούμε να αναγνωρίσουμε το ρόλο των μοχλών αυτών που υποκινούν την συνειδητή και υποσυνείδητη επιβίωση μας. Δηλαδή, ξυπνάμε, τρώμε ή πίνουμε (επιβίωση), κινούμαστε, δρούμε με στόχο να κυριαρχήσουμε (γνωστικά, συμβολικά, σημειολογικά, φυσικά, οικονομικά και επαγγελματικά) και κυνηγάμε την σαρκική απόλαυση (να απελευθερώσουμε τις ουσίες που συνδέονται με την δράση αυτή στο μυαλό μας που ελέγχει τον συντονισμό διαβίωσης).

Εδώ βέβαια υπάρχει ένα στοιχείο πάνω στο οποίο βασίστηκαν πολλές «νόμιμες» αγριότητες. Τα αρχέγονα ένστικτα βλέπετε δεν είναι κανόνες τύπου Μωυσή (ου κάνεις οτιδήποτε) που καθορίζουν ομαλή ή ανώμαλη την λειτουργία τους (και για να προλάβω τους προκατειλημμένους ο υπογράφων δεν είναι ούτε εγκληματίας ούτε ομοφυλόφιλος, χαρακτηρισμοί κυριαρχικής επιβολής σε αντίθετες με τις δικές μας επιλογές). Έτσι η άσκηση του κάθε ενστίκτου απλώς καθορίζεται από ένα εργαλείο την απόλαυση που προσφέρει.

Το εργαλείο αυτό λοιπόν βοηθά στην διαυγέστερη κατά τα ένστικτα μας λειτουργία τους, όσο μεγαλύτερη είναι η απόλαυση τόσο περισσότερο νομιμοποιούμαστε να ασκούμε τα ένστικτα αυτά βάση του βαθμού ικανοποίησης και με τον τρόπο που επιλέγουμε. Η απόλαυση λοιπόν είναι ο δείκτης επιτυχημένης άσκησης και ικανοποίησης των ενστίκτων του ατόμου, αλλά τι γίνεται με τις κοινότητες, διότι τα ένστικτα συνδυαζόμενα εμπεριέχουν και δημιουργούν μια «οδηγία» διαμόρφωσης κοινοτήτων. Εκεί τα πράγματα είναι απλούστερα, οι κοινότητες γίνονται Βαβέλ διότι το ένστικτο της προσωπικής κυριαρχίας δεν παραχωρείται παρόλο που θολώνεται. Και αυτή ακριβώς η περιγραφή είναι που αποτυπώνει ξεκάθαρα την ποιότητα και την υφή των κοινοτήτων. Κοροϊδεύουμε τα μέλη της κοινότητας ότι εγκληματιζόμαστε με αυτή και την έχουμε στημένη να ικανοποιήσουμε τα ένστικτα μας κρυφά.

Φυσικά γράφοντας τα παραπάνω και τα παρακάτω έχω πλήρη συνείδηση ότι «κομίζω γλαύκας εν Αθήναις» δεδομένου ότι όλα έχουν λεχθεί και όλα έχουν πραγματοποιηθεί, με κάποιο τρόπο και σε κάποιο βαθμό, στην πάροδο της ανθρώπινης κυριαρχίας. Έχω διαμορφώσει λοιπόν μια άποψη, στην παρούσα φάση της δικής μου κυριαρχίας, ότι δεν πρέπει να περιμένουμε εκπλήξεις στο μέλλον, τουλάχιστον εξωπραγματικές, που να αποκαλύπτουν κάτι που δεν γνωρίζουμε ήδη. Μπορεί να ανακαλύψουμε μια νέα διάσταση, σε κάτι που ήδη ξέρουμε, ή να ξανά-αποκαλύψουμε κάτι που ήδη γνωρίζαμε, και θάψαμε γιατί οι εξουσίες της στιγμής εκείνης δεν επιθυμούσαν να ανατραπεί ο συσχετισμός που τους προσέφερε την απόλυτη δύναμη του ελέγχου. Αλλά σε γενικές γραμμές αυτό που κάνουμε είναι να τελειοποιούμε τις σκέψεις μας οι οποίες είναι απλώς πεπερασμένες χωρίς εμείς να το γνωρίζουμε. Έτσι κάθε φορά που απλώνεται μπροστά μας ένα χιλιοστό εξέλιξης και αποκωδικοποίησης της φυσικής νομοτέλειας εντυπωσιαζόμαστε για το «μεγαλείο» της.

Βέβαια όλα αυτά έχουν περιγραφεί πιο επιστημονικά και σύνθετα από γιατρούς, φιλόσοφους, ψυχολόγους κ.α. που εντρυφούν σε κάποιες ειδικεύσεις προς όφελος της μακροβιότητας του είδους. Και όλες οι μελέτες συνεισφέρουν στο ίδιο σύστημα χαλιναγώγησης των ενστίκτων αυτών συνθέτοντας την έννοια της σύγχρονης κοινότητας. Δεν διαφέρουμε πολύ από την Βαβέλ, ούτε ποτέ είχαμε ξεφύγει από αυτή την κατάσταση. Το μόνο που κάναμε ήταν, στις εποχές της χαμηλής ταχύτητας επικοινωνίας, να κρύβουμε μέχρι και να εξαφανίζουμε την πραγματικότητα. Έτσι αυτοί που κατείχαν την δύναμη, να καθορίζουν το περιεχόμενο και την ταχύτητα διανομής της επικοινωνίας, νέμονταν και την εξουσία πάνω στην κοινότητα να αποφασίζουν την αντίληψη του μεγέθους της Βαβέλ. Συμβολικά πέρασε σαν ένα μήνυμα ότι οι νικητές γράφουν την ιστορία και αυτό ακριβώς είναι το νόημα της κυριαρχίας. Έτσι γνώσεις που παρακρατήθηκαν από νικητές κυρίαρχους παρουσιάστηκαν ως ανακαλύψεις και αποτέλεσαν θεϊκή αποκάλυψη.

Και έτσι πάνω στην αναζήτηση απόλυτης κυριαρχίας προέκυψε και το θέμα της θρησκείας. Πρόσφατα ένα φίλος μου εξιστόρησε μια απλοϊκή σκέψη για τις θρησκείες που μου φάνηκε χρήσιμη για την προσωπική μου κατανόηση. Η ιστορία αυτή λοιπόν έχει ως εξής:

Μια φορά και έναν καιρό… ήταν ένας προϊστορικός ανθρωπάκος που εκεί που καθότανε του γυάλισε μια πέτρα… και τότε το παλικάρι άστραψε και είπε «αφού αυτή η πέτρα είναι τόσο γυαλιστερή τότε είναι τέλεια και έχει δυνατότητες μαγικές» την βάζει λοιπόν σε ένα βάθρο και αρχίζει να τη λατρεύει… βέβαια επειδή η βλαχιά ανακαλύφθηκε από τα προϊστορικά χρόνια, λέει ο βλάχος στην πέτρα μια μέρα ότι την επόμενη μέρα πρέπει να βρέξει γιατί αυτό θα κάνει καλό στην σοδειά του… έλα όμως που δε βρέχει και έτσι ο βλάχος ρίχνει μια κλωτσιά στην πέτρα και την στέλνει στον αγύριστο διότι ήταν τόσο κακή που δεν τον βοήθησε να επιβιώσει με μια καλή σοδειά…

…η ιστορία επαναλαμβάνεται με κάθε τι που του γυαλίζει του βλάχου και έτσι κάποια στιγμή νομοτελειακά το θαύμα γίνεται… αυτόματα το αντικείμενο που έφερε τη βροχή γίνεται ο θεός του βλάχου…

…έλα όμως που ο θεός δεν του κάνει πάντα τα χατίρια… έτσι ο βλάχος προϊστορικός ανθρωπάκος ξανά-αστράφτει και πιστεύει ότι ο θεός του τον τιμωρεί γιατί δεν τον ικανοποίησε (η απόλαυση που λέγαμε)… έτσι αρχίζει να του προσφέρει ανταλλάγματα για να του αυξήσει την απόλαυση και αυτός να του κάνει τα χατίρια (κάπως έτσι πρέπει να ξεκίνησε και η πρώτη εμπορική πράξη)… νομοτελειακά και πάλι το θαύμα κάποτε ξαναγίνεται και έτσι ο βλάχος αποκτά προνομιακή σχέση με το θεό του… (είναι ο μόνος που γνωρίζει πότε ο θεός του θα του προσφέρει το θαύμα) ο οποίος θεός παρεμπίπτοντος και εντελώς τυχαία έχει τα ίδια χαρακτηριστικά με αυτόν, είναι καθ εικόνα και ομοίωση και θέλει να επιβιώσει αυξάνοντας την απόλαυση του… δέχεται δώρα και προσφέρει την νομοτέλεια της επιβίωσης στον βλάχο… (έτσι πρέπει να εγκαθιδρύθηκε και η σχέση αφέντη – δούλου)… ο βλάχος μόλις αντιλαμβάνεται την δύναμη του θεού του αποφασίζει να δοκιμάσει να την εξασκήσει στους γύρω του…

…περνάνε τα χρόνια όμως και τα παιδιά του βλάχου πλέον έχουν μάθει ότι το αντικείμενο αυτό είναι θεός και το διαλαλούν σε όλους … ο βλάχος στο μεταξύ για να αυξήσει την απόλαυση του (επιβίωσης, κυριαρχίας και σεξουαλικής ικανοποίησης) είχε καθορίσει μια προνομιακή σχέση επικοινωνίας με το θεό την οποία μάλιστα την κληρονόμησε στο πρώτο του γιο… μαζί με την υποχρεώση οι άλλοι της κοινότητας να πιστεύουν στο θεό και να προσκυνούν το γιό του… γιατί διαφορετικά ο θεός θα ξαναγίνει κακός…

…μετά από 10 γενεές η διαδικασία της πέτρας και των άλλων αντικειμένων είχαν ξεχαστεί και έτσι το αντικείμενο θεός ήταν πλέον αδιαμφισβήτητα ο κυρίαρχος της πλάσης… οι πρωτότοκοι γιοί ήταν οι αδιαμφισβήτητοι άρχοντες και αφού οι ίδιοι ήξεραν ότι δεν μιλούν με το αντικείμενο αυτό καθόρισαν την ύπαρξη και άλλων θεών με τους οποίους είχαν προνομιακή σχέση…

Η ιστορία αυτή πέραν της αμφισβήτησης όλων των ειδών των θρησκειών, που είναι και το προφανές, καταδεικνύει ότι την δύναμη της εμφύσησης ψυχής την έχει μόνο ο άνθρωπος και όχι αυτά που λέει το παραμύθι για τον πυλό και το θεό. Ο άνθρωπος είναι ο θεός και ο ίδιος μπορεί να εμπνεύσει την λατρεία σε ότι θέλει… Τώρα γιατί το περιβάλλον γύρω μας φέρεται με τον τρόπο που φέρεται, μάλλον μια καλή εξήγηση δίνει ο Ιεροεξεταστής του Ντοστογιέφσκι. Μια ακόμη ιστορία στην οποία τα ανθρώπινα ένστικτα παίζουν τον καθοριστικό ρόλο.

Τώρα γιατί τα λέω όλα αυτά πέραν των 42 βαθμών θερμοκρασίας που μου ταλαιπωρούν τη σάρκα;

Αρχικά διότι χθες είχα μια συζήτηση που μου αποκάλυψε με απλοϊκό τρόπο ότι δεν υπάρχει περιθώριο αλλαγής των ισορροπιών αυτών που καθορίζουν τα αρχέγονα ένστικτα μας. Η συζήτηση αφορούσε την Ελληνική κυβέρνηση και την Ευρωπαϊκή Ένωση (τώρα θα μου πείτε τι δουλειά έχουν αυτά με τα προηγούμενα) και την αξιολόγηση ότι οι θεσμοί αυτοί δεν είναι τίποτα περισσότερο ή λιγότερο από μια Βαβέλ χωρίς δυνατότητες ανατροπής της ισορροπίας.

Μπορεί να αλλάξουν τα σύμβολα το resume όμως θα είναι το ίδιο, είτε θεοκρατούμενο ή κοσμικό το αλαλούμ θα είναι το ίδιο, είμαστε εγκληματικοί στην φύση μας και αντίστοιχοι μας εξουσιάζουν. Ο τρόπος που επιλέγεται είναι αυτός που μειώνει και υπνωτίζει το εγκληματικό μας ένστικτό που σε συνδυασμό με την σεξουαλική μας ικανοποίηση γίνονται φονικά όπλα μαζικής ισχύος.

Τη φωτιά στην Πάρνηθα την βάλαμε εμείς… όλοι…

Μήπως ήρθε επιτέλους η ώρα να σταματήσουμε τα κροκοδείλια δάκρυα, τις κορώνες για το πράσινο και τα καμένα δάση και να δούμε ότι απλώς μας συμβαίνει αυτό ακριβώς που επιθυμούμε να γίνει και οι ενέργειες μας με μαθηματική ακρίβεια οδηγούν;

Κατά’ αρχάς θα περιγράψω την προσωπική εμπειρία για την φωτιά της Πάρνηθας αλλά και για μια άλλη φωτιά στην ανατολική αττική, πριν επιχειρηματολογήσω γιατί πιστεύω ότι όλοι φωνάζουν για το θεαθήναι.

Την προηγούμενη λοιπόν εβδομάδα βρισκόμουν με την οικογένεια μου και πολλές άλλες οικογένειες, ζευγάρια, μπάκουρους, καμάκια και λοιπά πλάσματα των παραλιών σε μια ακτή με προνομιακή θέα στον καπνό που σκίαζε την Πάρνηθα και σχεδόν όλη την Αθήνα. Επί δύο ώρες που κράτησε το μπάνιο της οικογένειας αλλά και μετά, ουδείς κουνήθηκε από την παραλία να ασχοληθεί με το εμφανώς τραγικό γεγονός, και αν όχι να βουτήξει στη φωτιά να τη σβήσει, να σκεφτεί λογικά και ψύχραιμα τρόπους να βοηθήσει. (πολλοί βέβαια μετακινήθηκαν λίγο διότι η κάπνα τους χάλαγε την ηλιοθεραπεία, αλλά νομίζω ότι αυτό δεν μετρά)

Τώρα θα μου πείτε πώς να το κάνει ο φτωχός έλληνας που εκείνη τη στιγμή απολαμβάνει την υπεραξία του κόπου του, δίπλα στο αυθαίρετο του, σε μια παραλία καταπατημένη από τους κάθε λογής businessmen, που πλουτίζουν εκμεταλλευόμενοι την περιούσια μας. Έλα ντε, πως; Φταίει το κράτος (δηλαδή εμείς, οι μισοί άνθρωποι της παραλίας που είναι δημόσιοι υπάλληλοι και λειτουργούν το κράτος) που δεν έχουμε σχεδιασμό για τέτοιες έκτακτες καταστάσεις.

Έκτακτες; Ανωτέρα βία;

Παραμύθια της Χαλιμάς! Ουδέν γεγονός πιο συνεπές στο ραντεβού του από την φωτιά. Κάθε καλοκαίρι, με την πρώτη άνοδο του θερμόμετρου, τσούπ νάτο πετιέται. Όσοι μένουν κοντά ή μέσα σε δάση έχουν ετήσιο ραντεβού τους με τους εμπρηστές, το ξέρουν ότι θα γίνουν εμπρησμοί, τους περιμένουν και ενίοτε τους προλαβαίνουν. Και το να μένεις σε δάσος δεν είναι καθόλου κακό, όχι γιατί εγώ μένω σε δάσος αλλά γιατί είναι κουτό και ολοκληρωτικό σαν νοητική σύλληψη να απαγορεύεται να χτίσω και να ζήσω νόμιμα μέσα σε ένα δάσος, ενώ μου επιτρέπεται να μείνω σε ένα αγρό, η σε μια ποντικότρυπα στην πόλη.

Μια μέρα πρίν την φωτία στην Πάρνηθα μια μικρότερης εμβέλειας, 1000 μέτρα από το σπίτι του πρωθυπουργού αφού έκαιγε για μια ώρα, μόλις ήρθε το ελικόπτερο σε 5 λεπτά έσβησε. Το γεγονός ότι είναι κοντά στο σπίτι του πρωθυπουργού δεν αποτελεί μομφή απλώς χρησιμοποιείται για να δοθεί η τοποθεσία, άλλωστε σε ένα ευνομούμενο κράτος το σπίτι του πρωθυπουργού και του αρχηγού της αξιωματικής αντιπολίτευσης είναι δίπλα στο σπίτι και το δάσος κάθε πολίτη…

Αυτό βέβαια δεν αποδεικνύει τίποτα παραπάνω από το προφανές ότι με συντονισμό ενεργειών οι φωτιές σβήνουν και δεν τις αφήνουμε να κάψουν ότι μπορούν. Στην Ιαπωνία λοιπόν που έχουν το πρόβλημα των σεισμών, το σύνολο του πληθυσμού, συμμετέχει σε παλλαϊκή συνεργασία για την περίπτωση της ανωτέρας βίας που νομοτελειακά θα τους χτυπήσει, και ο κάθε ένας γνωρίζει από πριν μεθοδικά τι πρέπει να κάνει.

Εδώ απλώς κάνουμε το μπάνιο μας (και εγώ μεταξύ αυτών) σχολιάζοντας με υψηλού επιπέδου πολιτική εμβάθυνση ότι 20 χρόνια ο ένας βαρούσε τα περιστέρια και 4 χρόνια ο άλλος διέλυσε το σύμπαν, ενώ ταυτόχρονα ψάχνουμε προνομιακές θέσεις για να παρατηρήσουμε τη δύναμη της φύσης που ταυτόχρονα είναι μήνυμα του θεού… κλπ κλπ

Για να δούμε τώρα τι σημαίνει μια φωτιά πέραν των προφανών κακών:

· Μια φωτιά λοιπόν σε ένα χώρο 30 χιλιάδων στρεμμάτων, με περίπου 100 δέντρα ανά στρέμμα, ήτοι 3.000.000 δέντρα, 200 κιλά κατά μέσο όρο, δηλαδή 600.000.000 κιλά, με 100 ευρώ τον τόνο, 60 εκ ευρώ, νομίζω… τζίρος πώλησης των ξύλων πλέον ΦΠΑ 19% ήτοι ακόμα 11,4 εκ ευρώ έμμεσα για τα τζάκια όλων αυτών που μεθαύριο θα πάνε έξω από την Βουλή να διεκδικήσουν άραγε τι;

· Για να αναδασωθεί ένα καμένο βουνό είναι χρήσιμο, λένε οι γεωπόνοι να περάσει ένας χρόνος, βάλε και 8 μήνες ακόμα για να φτάσει ο Μάρτης που γίνονται οι αναδασώσεις, σύνολο 20 μήνες. Τόσο χρόνο έχουν τα λαμόγια να κόψουν και να διαθέσουν τα δέντρα στην αγορά. Δηλαδή θέλουν κάθε μήνα κατά μέσο όρο να κόβουν 250.000 δέντρα, δηλαδή 8,500 δέντρα την ημέρα, 833 δέντρα την ώρα για ένα δεκάωρο δουλειάς. Ας πούμε ότι ένας εργάτης κόβει τεμαχίζει και φορτώνει 3 δέντρα την ώρα (σούπερμαν) χρειάζονται λοιπόν 278 άτομα να δουλεύουν ασταμάτητα για 20 μήνες, 10 ώρες κάθε μέρα. Σύνολο κόστους με μέσο όρο αμοιβής 800 ευρώ το 8άωρο περίπου 4.400.000 ευρώ ο τζίρος μόνο για το κόψιμο.

· Οι δήμοι το κράτος τα κόμματα και λοιποί νταβατζήδες δίνουν εργολαβικά το κόψιμο των δέντρων σε δικούς τους, που προσλαμβάνουν δικούς τους κλπ κλπ και εισπράττουν: άμεσα από τις πωλήσεις νόμιμες μίζες, έμμεσα από το ΦΠΑ έσοδα, πέραν του ότι πολιτικά κερδίζουν γιατί μοιράζουν δουλειές (έρχονται και εκλογές)

· Αν μέσα στα παραπάνω προσθέσουμε αποζημιώσεις, κατεστραμμένους δρόμους, δίκτυα, αναδασώσεις κλπ ο τζίρος ανέρχεται σε περισσότερα από 300 εκ Ευρώ (100 δις παλιές δραχμές) που θα αλλάξουν χέρια τους επόμενους 18 μήνες, χώρια που μέχρι να αρχίσει η αναδάσωση πάνω από 1000 οικοδομές θα φυτρώσουν εν μια νυκτί

Γιατί λοιπόν κλαίμε και χτυπιόμαστε, αφού είμαστε το έμβιο είδος που λειτουργούμε ως μύκητας, καταλαμβάνοντας και καταστρέφοντας όσο χώρο βρίσκουμε γύρω μας, αφαιρώντας το δικαίωμα της ζωής σε κάθε άλλο έμβιο ον, προκαλώντας νομοτελειακά τον αφανισμό μας.

Πριν κλείσω να αναφέρω και τη δεύτερη εμπειρία μου που αφορά την φωτιά στην Καλλιτεχνούπολη πριν από δύο χρόνια. Αφού λοιπόν συνέβησαν όλα τα προηγούμενα ένα χρόνο μετά αποφασίστηκε να γίνει αναδάσωση και το ρόλο του μάγου της φυλής που θα ηγούνταν της αναδάσωσης αυτής ανέλαβε ο νόμιμος εκπρόσωπος του παντοδύναμου στην Αθηναϊκή γη Αρχιεπίσκοπος Χριστόδουλος.

Μια χρήσιμη λεπτομέρεια αφορά το γεγονός ότι τα καμένα δάση του Πεντελικού ανήκουν στην εκκλησία της Ελλάδος η οποία μετά την απελευθέρωση το 1867 ανέλαβε να τα αγοράσει από τους Τούρκους, διότι άσχετα με τους πολέμους και τις σφαγές ή τα στριμωξίδια, οι διεθνείς νόμοι είναι πάνω από τις τοπικές συγκρούσεις και ασχέτως της απελευθέρωσης τα εδάφη νομικά ανήκαν σε πασάδες και σουλτάνες. Έτσι με την υποστήριξη και τις πλάτες του κράτους η εκκλησία της Ελλάδος, και μερικοί πλούσιοι έλληνες, που σήμερα είναι πλατείες, δρόμοι και νοσοκομεία (Συγγρός, Ζάππας, Μπενάκης κλπ) αγόρασαν τους τίτλους από τους υποχωρούντες Τούρκους δια ένα πινάκιο φακής. (και φυσικά μετά ξέχασαν να επιστρέψουν στο κράτος αυτά που τους παραχωρήθηκαν)

Έγινε λοιπόν η φιέστα, ευλόγησε ο Αρχιεπίσκοπος τα δέντρα, μαζεύτηκε λαουτζίκος, δοξάσανε το θεό, γέμισαν τηλεοπτικό χρόνο τα δελτία, είπαμε και μερικά ανέκδοτα και το δάσος άρχισε από την επόμενη μέρα να μεγαλώνει και από μικρά δεντράκια να ξαναγίνεται… στάχτη… διότι οι τοπικοί λαμόγιοι παράγοντες είχαν άλλα σχέδια και είχαν υπενοικιάσει, τη γη που δεν τους ανήκει, σε τσοπαναραίους να βοσκούν τα πρόβατα τους με φρέσκο χόρτο… και έτσι το θαύμα έγινε έπιασε φωτιά δύο μέρες μετά και η αναδάσωση πήγε στον αγύριστο…

Γιατί λοιπόν κλαιγόμαστε και στέλνουμε SMS, πέραν του ότι έτσι πλουτίζουν τα λαμόγια των κινητών, και μαζευόμαστε στη βουλή, για να ταλαιπωρήσουμε τους εργαζόμενους και να προκαλέσουμε έτσι και άλλο κόστος, αφού στο τέλος της ιστορίας εμείς είμαστε οι εμπρηστές.

Όλοι!!!

Ο κατήφορος της εφαρμοσμένης πολιτικής και τα φαντάσματα του παρελθόντος.

Λοιπόν εν μέσω καύσωνα, φωτιάς, λοιμού και καταποντισμού, και παρά το γεγονός ότι αύριο θα αποδράσω για ΣΚ και το μυαλό μου θα έπρεπε να φαντασιώνεται ρεπορτάζ παραλίας (if you know what I mean), με προβλημάτισε έντονα η πολιτική κατάσταση όπως αυτή διαμορφώνεται από τους συμβολισμούς των πράξεων και των λεγομένων των ανθρώπων που έχουν αναλάβει την πολιτική εκπροσώπηση μας.

Πριν μπω στο ζουμί θα ήθελα να περιγράψω πως αντιλαμβάνομαι στην κοινωνική και πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα σήμερα, αποκωδικοποιώντας τους συμβολισμούς γύρω μου. Η δημόσια διοίκηση λοιπόν, αν μπορεί κάποιος να κάνει μια διαχρονική θεώρηση της λειτουργίας της, προσομοιάζει σε μεγάλο βαθμό με τους μηχανισμούς της εν Τουρκοκρατίας αντίστοιχης κρατικής λειτουργίας την οποία και τότε υπηρετούσαν Έλληνες, δεδομένης της μόρφωσης και ιδιαίτερης ικανότητας τους στην διαχείριση (αστείο δεν είναι) συγκριτικά τουλάχιστον με τους Τούρκους.

Έχοντας λοιπόν κατά νου εκείνη την ένδοξη εποχή και αποκωδικοποιώντας ανεξάρτητες,  με την εθνική ή αντεθνική κουλτούρα, πηγές προσπάθησα να αντιληφθώ τις ισορροπίες των εξουσιών, πέραν των σουλτάνων που είχαν την απόλυτη εξουσία ζωής η θανάτου.

Η θρησκευτική ηγεσία λοιπόν της ορθόδοξης εκκλησίας , που με την κατάρρευση του Βυζαντίου κατέλαβε στη συνείδηση του υπόδουλου Ελληνισμού τον μανδύα της εν υπνώσει αυτοκρατορίας, λειτουργούσε με ικανοποιητικά αποτελέσματα, υπέρ της Οθωμανικής αυτοκρατορίας, αδρανοποιώντας για εκατοντάδες  χρόνια την επιθυμία ενός λαού για ελευθερία (ότι αυτό μπορεί να σήμαινε τότε).

Αντιμετωπίστε ένα απλό σημερινό γεγονός που αφορά στο δοξαστικό μεταξύ δεσποτάδων στην εκκλησία και προέρχεται από την βυζαντινή αυτοκρατορία. Tο σύνολο του συμβολισμού και του πλούτου που αυτός αντιπροσωπεύει ήταν μέρος του τελετουργικού προς τον αυτοκράτορα του Βυζαντίου (το πάω κάπου δεν είναι άσχετα αυτά που λέω με το νοητικό σκοπό μου). Προσέφερε δηλαδή η θρησκεία μια συμβολική συνέχεια και μια κάθαρση στην κοινωνική συνείδηση των υπόδουλων ελλήνων, υποσχόμενη ταυτόχρονα μετά θάνατον ζωή στους αναμάρτητους.

Εν ολίγοις, κατά την ταπεινή μου γνώμη, προάσπιζε τα βασικά συστατικά του ραγιαδισμού επιβάλλοντας μια κοσμική ισορροπία στην οποία οι πάντες ήταν ευχαριστημένοι. (οι σουλτάνοι με τις σουλτάνες τους, οι έλληνες ως διοικητικοί και διπλωματικοί σύμβουλοι – κοτζαμπάσηδες, οι παπάδες ως κυβερνήτες, οι προύχοντες ανέγγιχτοι, και ο λαουτζίκος να πληρώνει κεφαλικό φόρο και χαράτσια)

Σήμερα ο δημόσιος τομέας, το κράτος και η συν αυτώ πορευόμενοι (τα οικονομικά συμφέροντα) λειτουργούν ένα αντίστοιχο φέουδο, επιβάλλοντας άμεσα κεφαλικούς φόρους και έμμεσα χαράτσια, συνεπικουρούμενοι από τους θρησκευτικούς ταγούς του πίστευε και μη ερεύνα, με στόχο να συντηριτικοποιήσουν τον λαό και να διαιωνίσουν την εξουσία τους για ζωή ή θάνατο (δυστυχώς όχι με σπαθί αλλά με μακροχρόνιο αφανισμό – μαφιόζικη μέθοδος)

Μέσα σε όλα αυτά πριν από ένα μήνα ο πρωθυπουργός της χώρας, κατονόμασε από το βήμα της βουλής ως υπεύθυνο για την κατάντια ενός κόμματος έναν ιδιώτη. Έναν υπάλληλο του κόμματος, που ήταν υπάλληλος της δημόσιας διοίκησης που περιέγραψα προηγουμένως, την οποία δημόσια διοίκηση παρέλαβε το κόμμα που είναι τώρα στην εξουσία και μετά από μια απογραφή (συμβολική κάθαρση) επανέφερε στην προτεραία κατάσταση.

Ο πρωθυπουργός, ένα σύμβολο, κατονόμασε έναν ιδιώτη για να κατηγορήσει ένα κόμμα, δεν ακούγεται λίγο οξύμωρο; Νομίζω ότι είναι και στον κοινοβουλευτικό πολιτισμό της ψωροκώσταινας πρωτοφανές. Είναι ακόμα και ετεροβαρές, ο απόλυτα ισχυρός απέναντι στον απόλυτα υπάλληλο. Είναι ακόμα και συμψηφιστικό, αφού το κάνατε εσείς μόκο να το κάνουμε και εμείς. Είναι ακόμα και απειλητικό, σας έχουμε στο χέρι και ξέρουμε τα πάντα που κάνατε, και επειδή τα ξέρετε και εσείς μόκο γιατί θα γίνεται μια στο καρφί και μια στο πέταλο. Είναι ακόμα μη πολιτικό, δεν παράγει πολιτική, δεν παιδεύει πολιτική και το χειρότερο προκαλεί ανάκλαση.

Και ποια είναι η ανάκλαση;

Όταν ένα κόμμα πάσχει στο κεφάλι τότε τα πόδια και άλλα περισσότερο βρόμικα σημεία αποκτούν άποψη, και μια που ο κάθε έλληνας έχει από μια… τότε η πολιτική γίνεται αντικείμενο της… άποψης. Το ΠΑΣΟΚ λοιπόν σε αυτή την περίεργη κίνηση του πρωθυπουργού απάντησε με την επάνοδο. του θείου βρέφους. Αυτόν που εάν γκρεμιστεί η Ακρόπολη μπορεί να του χρεώσουν τη δολιοφθορά, σε αυτόν που κολλά η λάσπη πριν καν την σκεφτεί κάποιος γκεμπελίσκος. Και ο συμβολισμός σαφής, ευθύς και αντίστοιχα απειλητικός: μέχρι τις εκλογές θα γίνει της … άποψης το κάγκελο.

Τώρα μέσα σε όλα αυτά διακρίνει κανένας πολιτική, δράσεις και ιδεολογίες για να πάει μπροστά ο τόπος, αλλαγή της παιδείας και της νοοτροπίας, προτάσεις, ζύμωση, κοινωνική ανάταση κλπ κλπ.

Πάμε λοιπόν σε εκλογές με ένα άρρωστο πολιτικό σύστημα, με ληγμένα προϊόντα, γεμάτο από δελφίνους περισσότερο βρόμικους από αυτούς που θέλουν να αντικαταστήσουν, περισσότερο διαπλεκόμενους και λιγότερο ελπιδοφόρους. Και φυσικά ψάχνουμε για συνομωσίες: στους Αμερικανούς, στον Μπαρόζο, στον φονταμενταλισμό, στους πράκτορες, και σε αυτούς που θέλουν μια νέα αποστασία ή ακόμα χειρότερα μια νέα ανατροπή του πολιτεύματος. (με αυτό το πλευρό να κοιμούνται)

Η κοινωνία κόντρα με όλα αυτά ζυμώνεται, χώροι σαν και αυτόν εδώ, απελευθερωμένοι από λογοκρισία, παραγοντισμό και αυθεντία των ημιμαθών υπαλλήλων προσφέρουν βήμα για σοβαρές συζητήσεις και ισχυρή αναζήτηση. Το social computing προσφέρει μια νέα διάσταση δημοκρατίας, που είναι καιρός να αντιμετωπίσει τις αδυναμίες της και να εξορθολογιστεί. Αυτό ίσως να είναι και το μήνυμα για μια σωστή δημοκρατία, ο εξορθολογισμός και όχι η αποτυχημένη αλλαγή, η καταρρακωμένη κάθαρση, ο πονηρός εκσυγχρονισμός και η μη μεταρρύθμιση.   

Την φωτιά στον Υμηττό την άναψαν οι πράκτορες… εμείς!!!

Την φωτιά στον Υμηττό την άναψαν οι πράκτορες…

Αστικός μύθος ή αλήθεια, είναι γεγονός ότι οι φωτιές φέτος προκαλούν εντύπωση και ναι όλοι στα πλαίσια αυτού του μύθου πιστεύουν ότι τις ανάβουν κάποιοι πράκτορες. Στην συνωμοσιολογική συνείδηση των Ελλήνων που έχουν περάσει από ένα εμφύλιο, ένα συμμοριτοπόλεμο, μια αποτυχημένη βασιλεία, μια αποτυχημένη δημοκρατία, μια περισσότερο αποτυχημένη χούντα, μια εγκληματικά αποτυχημένη αλλαγή, ένα «βρόμικο 89»  και μια πονηρή Ευρωπαϊκή εξομάλυνση, οι πράκτορες φαντάζουν ως οι περισσότερο πιθανοί υπεύθυνοι για τις φωτιές αυτές.

Τώρα με τον όρο αυτό στην Ελλάδα, αναλόγως από ποια πλευρά το βλέπεις, ο πράκτορας έχει και διαφορετική προβιά, όπως αυτή των  μυστικών υπηρεσιών (για γέλια και για κλάματα), ή του παρακράτους (των κομμάτων με καθεστωτική αντίληψη), ή ακόμα και των μπράβων (που εκτελούν συμβόλαια θανάτου), των αντί-εξουσιαστών (που καίνε την Αθήνα για ψήλου πήδημα), των καλογέρων (που θεωρούν την επίκτητη εξουσία ως ίδια κληρονομιά και φέρονται ως ιδιοκτήτες τσιφλικάδες) κλπ κλπ.   

Η είδηση λοιπόν με τη φωτιά στον Υμηττό δεν είναι εάν έσβησε, αυτό θα γίνει όταν αυτοί που την άναψαν φέρουν σε πέρας την αποστολή τους (τον ΑΝΣΚ – αντικειμενικό σκοπό που λένε στο στρατό), η είδηση βρίσκεται στο περιθώριο της φωτιάς και των συμφερόντων πίσω από αυτή.

1.    Μάθαμε λοιπόν ότι στην περιοχή έχουν συμφέροντα οι εκκλησιαστικοί ταγοί, μια που σε αυτό το χώρο οραματίζονται κάποιοι να χτιστεί ένα σύγχρονο μνημείο υποταγής εφάμιλλο της Βυζαντινής κληρονομιάς , η νέα μητρόπολη Αθηνών και η εκκλησιαστική σχολή.

2.    Μάθαμε ακόμα ότι βρίσκονται στα δικαστήρια εκατοντάδες προσφυγές που δεν έχουν εκδικαστεί ακόμα και αφορούν τον αποχαρακτηρισμό δασικών εκτάσεων προς εκμετάλλευση.

3.    Μάθαμε μια γκρίζα είδηση, ότι δηλαδή βρέθηκε ένα καλάσνικοφ καμένο (βολικά) το οποίο εν τάχει χαρακτηρίστηκε ως υπόθεση που ανήκει σε αυτές του κοινού ποινικού δικαίου (μας πήρε δηλαδή μήνες για να αποκωδικοποιήσουμε το οπλοστάσιο της 17Ν και δευτερόλεπτα για να αποκλείσουμε την περίπτωση τρομοκρατίας μετά την φωτιά)

4.    Μάθαμε ότι βρέθηκαν πολλοί εμπρηστικοί μηχανισμοί που απλά τους αποκαλούμε γκαζάκια και φωτοβολίδες (και αυτό βολικό, θυμίζει κάτι από Εξάρχεια)

5.     Μάθαμε ότι έσβησε η φωτιά αλλά μάθαμε ακόμα και ότι ξανάναψε την επόμενη μέρα. (καλά πυρασφάλεια δεν υπήρχε;)  

6.    Μάθαμε ότι το 2003 είχε ξαναπιάσει πυρκαγιά στην οδό Γρανικού στον Βύρωνα, πολύ κοντά στο σημείο που εκδηλώθηκε χθες η φωτιά.

Ποιος λοιπόν από όλους αυτούς που έχουν συμφέροντα είναι ο πράκτορας που άναψε τη φωτιά;

Ε! λοιπόν εγώ τον ξέρω.

Πιστεύω ότι ξέρω και το ονοματεπώνυμο του. Είναι πράγματι πράκτορας, υπηρεσιών (δημόσιος ή ιδιωτικός υπάλληλος), που έχει εκπαιδευτεί στην σκληρότερη γιάφκα (το ελληνικό ραγιάδικο σχολείο), έχει μετεκπαιδευτεί στην ψυχολογική βία και στην προπαγάνδα στα καλύτερα έδρανα (των εκκλησιαστικών κατηχητικών – το περίφημο και κρυφό σχολειό – για να τηρούνται και οι κανόνες της συνωμοτικότητας), συμμετέχει σε ληστείες (40% του ΑΕΠ μαύρο χρήμα – όχι των μεγαλοεπιχειρηματιών αλλά του φούρναρη που δεν κόβει απόδειξη ποτέ, του ηλεκτρολόγου, του μπογιατζή, του ταξιτζή, όλων) σκοτώνει (2.000 νεκροί στους δρόμους κάθε χρόνο και 23.000 τραυματίες από υπερβολική ταχύτητα, μέθη και ανικανότητα των μηχανισμών ελέγχου) και συμμετέχει στην συγγραφή προκηρύξεων (συμβόλαια με το λαό και επανιδρύσεις κρατών) με την ψήφο του.

Κοίτα στο καθρέπτη αγαπητέ αναγνώστη, εσύ είσαι ο πράκτορας που βάζει τις φωτιές. Εσύ και εγώ που ξέρουμε και αδιαφορούμε.

Γιατί σήμερα φίλε έφυγες για διακοπές (και δεν σε νοιάζει τίποτα), γιατί δεν κάηκε το δικό σου δάσος (και καλά να πάθουν οι πλούσιοι), γιατί κάηκε το δικό σου δάσος (και επιτέλους θα χτίσεις), γιατί πάς στην εκκλησία και δεν γιαουρτώνεις τους παπάδες επιχειρηματίες της συμφοράς (δικής σου και των παιδιών σου), γιατί βλέπεις του πολιτικούς να παπαρολογούν και τους ψηφίζεις ξανά, γιατί δέχεσαι να σε κλέβουν (οι φίλοι σου, οι γείτονες σου) με μοναδικό στόχο να το κάνεις και εσύ, γιατί ζεις σε ένα φέουδο που με κεφαλικό φόρο 40% σε κλέβουν άμεσα και με χαράτσι έμμεσο σε ξανά-κλέβουν 20%, γιατί δέχεσαι προβληματικούς αντιπρόσωπους που έχουν ολοκληρώσει τον κύκλο τους (κόμματα, συνδικαλιστές, κομματάρχες, πολιτικούς, πολιτικάντηδες, λαμόγια και άλλα ερπετά της παραοικονομίας και παραπολιτικής) να παίρνουν αποφάσεις για σένα, γιατί ενώ πληρώνεις οι φωτιές δεν σβήνουν από τα μέσα που αγοράζουν στο όνομα σου άλλοι για να δοξαστεί ο αρχηγός η ο αρχηγότερος, γιατί ενώ τα ξέρεις όλα αυτά δεν ασκείς τα δικαιώματα σου.   

Αυτοί είμαστε και αυτά μας αξίζουν, εμείς βάζουμε τις φωτιές και το γουστάρουμε πολύ. Κάντε μια νοητική άσκηση ότι έχετε ένα κεφάλαιο 50.000 Ευρώ και κάποιος σας πουλά με αυτά τα λεφτά ένα ημιπαράνομο ακίνητο σε ημιδασική περιοχή που σε 5 χρόνια θα έχει είτε ημιπαράνομα ή νόμιμα την 50πλάσια αξία, τσιμπάτε ναι ή όχι…

Πεινασμένος και ανώριμος λαός είμαστε που δεν είχε την τύχη να περάσει από την διαδικασία μιας πεφωτισμένης δεσποτείας (όχι δεν είμαι νοσταλγός φαντασμάτων, κοινό νου με απλοϊκή αντίληψη στην παγκόσμια ιστορία έχω) και αντί να ωριμάζουμε απλώς κανιβαλίζουμε τις σάρκες μας. Λύση δυστυχώς δεν είναι ορατή, με τα ίδια σάπια υλικά, εμάς, δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα.

Μπορούμε μόνο να ρίξουμε την μπίλια στην τυχαιότητα των δυνάμεων του χάους και να προσπαθήσουμε να δώσουμε διαφορετικές αρχές στα παιδιά μας.  

Γιατί σκοτώνονται τόσοι λίγοι στους δρόμους… έπρεπε να σκοτώνονται περισσότεροι…

 

Μια βόλτα 400 χιλιομέτρων, από Αθήνα, Κόρινθο, Ρίο & Ναύπακτο και από εκεί μέσω Δεσφίνας, Λειβαδιάς, Κάστρου επιστροφή στην Αθήνα, ήταν αρκετή για να τα δω όλα… Μου έκανε πραγματικά εντύπωση, οδηγώντας αυτή τη διαδρομή, γιατί είναι τόσο λίγοι οι νεκροί από αυτοκινητιστικά δυστυχήματα. Πιστεύω ότι έπρεπε να είναι περισσότεροι οι νεκροί, ίσως με περισσότερους νεκρούς και τραυματίες να έμεναν λιγότεροι οδηγοί και να λυνόταν έτσι το πρόβλημα της οδήγησης στη χώρα μας.

Στο σύντομο αυτό ταξίδι, που έκανα αυθημερόν, αντιμετώπισα των Ελληνικό πολιτισμό των οδηγών, σε πλήρη ανάπτυξη, και κατάλαβα ότι δεν διαφέρει πολύ από το συνολικό πολιτισμό των ραγιάδων που αποτελούν τους ιθαγενείς της Ελλάδας. Δεν πρόκειται να περιγράψω καθόλου το ταξίδι, τα ατυχήματα, τους γκαυλόγκαζους, τους δολοφόνους αργούς οδηγούς, το καρτέρι που στήνει η τροχαία για εισπρακτικούς λόγους κλπ. Απλώς θέλω να μάθω γιατί δεν κάνουμε σαν έθνος μια ομαδική αυτοκτονία. Αφού έτσι και αλλιώς με μαθηματική ακρίβεια σε λίγα χρόνια θα είμαστε κράτος αναπήρων και νεκρών.

Ο ίδιος οδηγός που αδιαφορεί για την δυστυχία που σπέρνει κάνοντας χρήση του όπλου «αυτοκίνητο» είναι ο πολίτης που προχθές αδιαφορούσε για την φωτιά που έβλεπε να εξελίσσεται στην Πάρνηθα, κατηγορούσε την επόμενη ημέρα το κράτος, έβριζε την ΝΔ για την αδιαφορία, ανακάλυπτε ότι το ΠΑΣΟΚ είχε και αυτό την ευθύνη του και τελικά… δε βαριέσαι αδερφέ, εγώ μεθαύριο φεύγω διακοπές…  

Αν όμως ήταν νεκρός ή τραυματίας από την χρήση του δολοφονικού όπλου του, δεν θα ένιωθε την δύναμη που ασκεί στους άλλους όταν αδιαφορεί για τη φωτιά που νομοτελειακά του μειώνει το οξυγόνο και τον στέλνει με μαθηματική ακρίβεια στα νοσοκομεία με καρκίνο του πνεύμονα, η δεν θα ένιωθε τη ευθύνη που δεν διδάχθηκε σε όλη του ζωή.

Και αυτό ακριβώς είναι το στοιχείο που ο Ελληνικός πολιτισμός δεν έχει, ευθύνη. Εκπαιδευόμαστε με όλα τα μέσα και με κάθε κοινωνική διαδικασία και μαθαίνουμε ότι η ευθύνη σαν έννοια είναι υποχρέωση των άλλων, χωρίς να καθορίζουμε ποιών άλλων. Έτσι ο οδηγός δεν έχει ευθύνη για τον τρόπο που οδηγά, το κράτος δεν έχει ευθύνη για τους δρόμους, κανείς δεν έχει ευθύνη για τη φωτιά στην Πάρνηθα και το Πήλιο, η αστυνομία δεν έχει ευθύνη για την αλλοπρόσαλλη πρακτική της. Γενικά η ευθύνη είναι κάτι που δεν μας αφορά.

Ζούμε σε μια πολιτεία με καπιταλιστικές συνήθειες στην τσέπη και στα έσοδα μας (μαύρο κατάμαυρο χρήμα) και κουμουνιστικές απαιτήσεις χωρίς ευθύνη, πρέπει κάποιος άλλος να φταίει για κάθε μας πράξη και ως εκ τούτου σκοτώστε όποιος βρείτε στο δρόμο, κάντε προσπέραση τρείς μαζί, έτσι και αλλιώς οι άλλοι έχουν ευθύνη να μας διασώσουν… κάψτε τα δάση, έτσι και αλλιώς δεν έχουμε εμείς ευθύνη και συνέπειες, τα παιδιά μας δεν θα έχουν οξυγόνο… Αυτοί είμαστε και έτσι φερόμαστε… Γιατί λοιπόν τόσοι λίγοι ανεύθυνοι νεκροί, θα έπρεπε να είναι περισσότεροι…

Η αυλή του Αρχιεπισκόπου… ο προθάλαμος της κόλασης εν ζωή…

 

Τέντα Ωνασείου δεν πρόκειται να στηθεί έξω από το Αρεταίειο όχι γιατί δεν θέλουν τα κανάλια και οι εφημερίδες, η τα εξαπτέρυγα του αρχιεπισκόπου αλλά γιατί δεν έχει το ίδιο ενδιαφέρον ο κόσμος για το θέμα αυτό όσο για την original version Αντρέας-Μιμή. Ο αρχιεπίσκοπος παρά την προνομιακή του σχέση με τον παντοδύναμο, σαν εκπρόσωπος του στην Αθηναϊκή γη, φαίνεται ότι έχει πάρει την άγουσα για κατάταξη στις λεγεώνες του άγιου Πέτρου, ο οποίος μάλλον τον έχει μεταθέσει στο προθάλαμο της κόλασης, προσφέροντας του μια δοκιμή εν ζωή.

Όπως δείχνουν ιατρικώς τουλάχιστον τα πράγματα η επιδείνωση της υγείας του είναι μη αναστρέψιμη, κάτι που οι συν αυτώ παροικούντες της αρχιεπισκοπικής εξουσίας μάλλον δεν θέλουν να αποδεχτούν πριν προλάβουν τουλάχιστον να εξασφαλίσουν ασυλία από τους διαδόχους. (τρέμουν όλοι την μήνιν του Χρυσόστομου και των Πατριαρχικών)  Και από αυτό το σημείο ξεκινά η κόλαση του ανθρώπου που βρίσκεται στα τελευταία του αλλά τα εξαπτέρυγα του θα τον κρατήσουν ζωντανό έστω και σε εικονική πραγματικότητα για να ασκούν την εξουσία που απομυζούν από αυτόν.

Συνοπτικά να αναφερθεί ότι ο Αρχιεπίσκοπος έχει: καρκίνο στο έντερο, που έγινε προσπάθεια να αφαιρεθεί δημιουργώντας νέα σοβαρότερα προβλήματα που οι ασθενείς ιστοί του δεν μπορούν να αποκαταστήσουν, καρκίνο στο ήπαρ που θα μπορούσε να ήταν αντιμετωπίσιμος για 2 χρόνια εάν γινόταν άμεσα μεταμόσχευση, αποδεχόταν ο οργανισμός το μόσχευμα που έπρεπε να είναι από συμβατό δότη και άντεχαν οι γερασμένοι ιστοί στην επέμβαση, την αποκατάσταση και την αφομοίωση του μοσχεύματος από τον οργανισμό. Οπότε ξεχνάμε τον παντοδύναμο και σκεφτόμαστε την θεωρία του χάους και τις στατιστικές πιθανότητες όλοι οι παράγοντες να κάτσουν ταυτόχρονα με θετική φορά.

Αυτή λίγο πολύ είναι η αντικειμενική πραγματικότητα, αυτά που μπορούμε να δούμε και να αντιληφθούμε κάνοντας χρήση της λογικής χωρίς πνευματιστικές, θρησκευτικές ή άλλες εξουσιαστικού τύπου επιρροές. Τώρα βέβαια τα εξαπτέρυγα του ανδρός στον αγώνα που έχουν ξεκινήσει για επιβίωση και μετάλλαξη θα μας πείσουν, έχοντας προνομιακή σχέση επικοινωνίας μεταξύ του ανθρώπου και των ιατρών του (στους οποίους συμπεριλαμβάνονται και τα ΜΜΕ) μεταφέροντας το «ψυχικό σθένος» για ζωή που θα έχει ο μακαριώτατος, ότι η πίστη του με την βοήθεια του Θεού θα τον βοηθήσουν να νικήσει τον θάνατο.

Το έργο βέβαια το έχουμε ξαναδεί, πρωταγωνιστές στην original version ο Ανδρέας και η Μιμή, σκηνοθέτες και παραγωγοί τα κανάλια και οι εφημερίδες. Το κίνητρο ένα, άρνηση απαγκίστρωσης από την εξουσία. Οι διαφορές, πολλές. Εκείνος πρωθυπουργός με τυπική και ουσιαστική εξουσία σε ένα κράτος και στο λαό του με μια σύζυγο στα ντουζένια της και ένα κόμμα κυβέρνηση να λειτουργεί σύσσωμο στην εξασφάλιση του κινήτρου.

Ο Χριστόδουλος, από την άλλη πλευρά, αρχιεπίσκοπος εν μέσω μόνιμης αμφισβήτησης με πολλαπλές σκιές στην προσωπική του ζωή (με αρνητικό αντίκτυπο στην κοινωνία σε αντίθεση με την μαγκιά του γερασμένου αλλά γυναικά πρωθυπουργού που ενσωμάτωνε όλα τα ραγιάδικα ένστικτα του λαού) διαχειρίζεται πνευματικά το λαό ο οποίος εν μέσω καύσωνα, πυρκαγιών και καλοκαιρινών διακοπών αδιαφορεί παγερά για πνευματιστικές κορώνες διαπιστώνοντας ότι προτιμά ο Θεός να σώσει τα υπάρχοντα του παρά τον πλούσιο και διεφθαρμένο άρχοντα.

Τώρα από πού προκύπτει αυτό, ότι δηλαδή είναι διεφθαρμένος; (γιατί πλούσιος είναι περιφανώς) Κάντε μια βόλτα στις ενορίες, που ενίοτε λειτουργούν και ως τοπικές οργανώσεις και ακούστε τους κληρικούς στα κηρύγματα τους, που σαφώς με ένστικτο επιβίωσης, αποστασιοποιούνται από τον Χριστόδουλο (χωρίς να τον ονομάζουν απλώς περιγράφοντας το βίο του) και μεταφέρουν στο ποίμνιο τους μια περισσότερο συντηρητική διάθεση κατακρίνοντας φαινόμενα που συνδέθηκαν και με τη ζωή του.

Τώρα βέβαια όταν το μοιραίο θα συμβεί τα ανακλαστικά της συνήθειας θα οδηγήσουν σε λαοσυνάξεις και μετά θα αρχίσει η σαπουνόπερα πως το τρίβουν το πιπέρι για να βγει ο νέος μάγος της φυλής που θα αναλάβει την σωτήρια διακυβέρνηση των ενστίκτων της.  Αλλά τι να κάνουμε ζούμε στην τελευταία κουμουνιστική χώρα του πλανήτη με ολοκληρωτικό καθεστώς που κυριαρχείται από πνευματιστικές και θρησκευτικές εξουσίες και κοινωνικές αδράνειες (παράλογο… δεν ακούει).  

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας…»(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ’ αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου – μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι “για την Αμαλία”).

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ

Dedicated to those who were given birth before 1980!!!

https://www.openbc.com/hp/Apostolos_Tsorakis/  

The truth is that I do not know how we managed to survive all these years. We are the pending generation, we lived our childhood waiting for: two hours after eating to swim, two hours midday sleep to get rest, and during Sundays we should wait foodless until we were given the Eucharist. Even when we were in pain, waiting was the suggested cure.

Recollecting the past, it is difficult to believe that we are still alive. We used to travel in cars without seat belts and airbags!!! We were travelling for 10 and 12 hours, five individuals in a small Fiat and we never suffered from any kind of syndrome!!! We never had special doors, windows, cupboards and safety bottles for children!!! We were riding the bicycles without helmets and protective bandages; we were hitch-hiking, riding motorcycles without license!!! Swings were made from metal and they had edgy corners!!!

Even our games were violent; we used to stay for hours building self-made cars to compete each other rolling down from hills discovering that we forgot to install brakes in our cars!!! We were playing leap frog and nobody had any kind of orthopaedic problems (amazing)!!! We were running out of our house playing all day long and we never returned back home before we get exhausted!!! No one could find us and we never get lost or kidnapped (wow)!!! We were breaking our bones and teeth in the absence of custody laws and nobody ever got charged for it!!! We were playing war games with wooden guns, stones and mud and we used to hit our heads several times per day!!! The magic medicine of those days was the iodine tinctures some stitches and a newspaper on top!!! Nobody was blaming anybody else apart himself!!! We had strong fights and we were jeering each other forgetting everything with a magic way!!! We were eating candies and we were drinking refreshments but we were not obese or fat!!! Some of us might be a bit over weighted but nobody cared. We were using the same bottles, we were drinking the same water, and refreshments and nobody had problems of catching a virus (a nightmare)!!! We used to share our crab louses in the school and our mother confronted this problem by just washing our heads with vinegar…

We never had playstation, or Nintendo 64, or 99 TV channels, video tapes, DVD, Dolby surround audio, pc, laptops and internet (a real hell)!!! We just had friends (f-r-i-e-n-d-s)!!! We were talking to each other and we were wandering around to solve the universal problems (and we did)!!! Sometime we just met each other in the roads hiding, running or just flirting(you know a girl and a boy…)!!! We had lost thousands of footballs, we were drinking water form the faucets –some of us literary touching our tongues to the faucet- and not a bottled one from a spring in Alps(how inappropriate)!!! We were chasing lizards and birds with our air-guns, and we were never accused as criminals. We were alone in the country and although we were under aged no adults were supervising us… oh God!!!  
We were communicating shouting each other or just ridding our bicycles to our friends’ houses. Imagine we never had mobil phones and we were never asking our parents permission to play around, all alone out there… in this cruel world… without any adult to be responsible for our actions… how we ever made it!!!

In school everybody was participating in the games we were playing and those of us who were cut off, we just had to live with it and not visit the first pedo-psychiatrist!!! Some of us were not so good students and had to repeat the course, there were no special tests to force them pass the course… how horrible!!!

We were on vacations for three months every summer spending 16 hours in the beach without sun care cream with protection index of 70 we were not taking lessons of sailing, tennis or golf. We were building imaginary castles in the sand and we were fishing using hooks… and fishing lines… We were flirting and groping girls, physically without being accused for sexual harassment, and not by chatting in a chat room using idiot signs like J, , : D : P, lol, gg

We were free to fail, to succeed, to be responsible or irresponsible and through this process we learned and grew up. No wonder why nowadays children are so immature spoiled and slap happy. If you are though one of the “old fashioned” and you grew up in similar ways… congratulations… you had the opportunity to grow up as a human being… a child…

Porters model of international strategy

https://www.openbc.com/hp/Apostolos_Tsorakis/  

Author: Apostolos Tsorakis 

1. Porter’s Basic Concepts

The concept of “industry”, as it has been recorded in all of Porters writings, is the field where different factors, forces and dimensions influence and shape competition. Porter strongly believes and supports that the structures of industry and the forces of competition drive the wins or losses of the firm. Defining hence the firm’s goals in the industry environment he is equally committed to the concept of “strategy” with a firm’s strategy based on the creation of competitive advantage. As his aim is to devise company strategies and as the ways in which firms create and sustain competitive advantages provide the necessary foundation for the role of the home nation, his understanding of the concept of a firm is critical. Porter does not discuss explicitly the objective of the firm rather he assumes that this is the maximization of long-term return on investments where the exact profit does not represent the firm’s goals in a micro economic manner. His main concern though, is how does the company create and sustain competitive advantage. His understanding of the goal of a firm is that of “profit orientation”.

According to Porter the organization of the firm is viewed as nine generic activities comprising the “value chain” where those activities form an interdependent system with linkages among them. The performance of one activity influences the performance of the others in a dynamic situation. A major managerial task aroused by this situation is that the connected activities have to be coordinated in content, over time and space. Competitive advantage thus is gained by carrying out the activities at lower cost, better value and superior coordination.

Porter identified the “value chain” as a means of analyzing an organization’s strategically relevant activities in order to understand the behaviour of costs. Competitive advantage comes from carrying out those activities in a more cost-effective way than ones competitors, an achievement which becomes a challenging managerial task where innovation takes the place of the key concept. Porter defines innovation in a way to include both product and process innovations and innovations in relation to all nine generic activities. According to Porter, competition is determined by five competitive forces making up the structure of the industry where the profit potential and the strategy of the firm are determined by them. Five forces looks at five key areas namely the threat of entry, the power of buyers, the power of suppliers, the threat of substitutes, and competitive rivalry. 

Following the overall determination of the competitiveness of an industry, Porter has developed a tool to analyze the rivalry among the firms of the industry. By means of the concept “strategic group”, the firms within the industry are sub-divided into groups pursuing the same strategy. A competitive strategy furthermore, according to Porter, is seen as a broad formula for how a business is going to compete which is defined by “three generic strategies” for achieving above average performance in an industry. Those strategies are: cost leadership, differentiation, and focus.Following the overall determination of the competitiveness of an industry, Porter has developed a tool to analyze the rivalry among the firms of the industry. By means of the concept “strategic group”, the firms within the industry are sub-divided into groups pursuing the same strategy. A competitive strategy furthermore, according to Porter, is seen as a broad formula for how a business is going to compete which is defined by “three generic strategies” for achieving above average performance in an industry. Those strategies are: cost leadership, differentiation, and focus.

2. Porter’s International Strategy model

The central point in Porter’s International Strategy is the value chain: the nine generic activities and their manipulation from a company, country, or person to thrive in the international and domestic economies. Competition for Porter is the key to excellence. The major question thus is what happens to the nine activities in the course of internationalization and how these provide the necessary competitive advantage? Conceptualizing international competition Porter provides a useful two dimensional framework (Figure 3) in which he categorizes internationalization as involving:

• configuration: where and at what scale are primary activities (Inbound logistics, Operations, Outbound logistics, Marketing and Sales and Services) conducted, and
• coordination: to what extent and how are activities coordinated

Configuration issues concern where in the world each activity in the value chain is performed, and in how many places each activity is performed. Coordination issues concern the coordination of each activity when it is done in more than one place. For example, if the company has three plants: in the US, Finland and Taiwan, how do the activity at each plant relate to each other? Thinking in Porter’s terms of configuration and coordination, companies will try to configure and coordinate their operations in a way that is most efficient cost-wise and quality-wise. For example, they may centralize large-scale production of products to achieve economies of scale. The use of this configuration/ coordination matrix identifies both geographic positioning and the integration of value activities as determinants of competitive advantage in global industries.

According to the figure, there could be many different kinds of global strategies, depending on a firm’s choice about these dimensions throughout the value added chain. Porter identifies four broad combinations of configuration and coordination and hence four variations in international strategy:

• The “export-based” strategy revolves around a geographically concentrated configuration with low coordination of activities. Under this perspective a company is attempting to gain benefits in the upstream activities (Inbound logistics, Operations, Outbound logistics) by focusing them on a single or limited number of sites and also a significant part of value creation takes place in the downstream  (Marketing & Sales and Services) section of the value chain (usually decentralised marketing).

• The “country-centred” strategy has few coordinated activities and geographically dispersed configuration. In this case a reduced size replica of the parent company operates as though it was a local firm, but without the necessary autonomy. Significant diversity is possible within the miniature facsimile class, so it is further subdivided into adopters, adapters and innovators. 

• Combining high levels of co-ordination with geographically dispersed activities results in a strategy that Porter terms “high foreign investment” with extensive co-ordination among subsidiaries. High levels of coordination between different sites are expensive. 

• Geographically concentrated activities combined with high co-ordination of activities describes the “purest global” strategy. This term refers to a range rather than a single strategy, it characterises a company seeking to gain competitive advantage from its international presence both by concentrating its configuration and having a high level of co-ordination of international activities. Such a strategy is likely to involve a chain where most of the value is created in upstream activities, with downstream operations being co-ordinated for cost effectiveness.

3. Real cases in relation to Porter’s model

The Carrefour case

Founded in France in 1960, Carrefour is the largest retail company in France and seventh in the world. Carrefour operates in a variety of retail formats such as mini-markets, automotive centres, supermarkets, and warehouse stores. However, its main emphasis is hypermarkets which sell various goods including food, clothing, consumer goods and household appliances. These stores have a large open marketplace atmosphere and provide excellent prices. This formula has proved to be a successful format; however, Carrefour’s domestic expansion was restricted by French legislature. The limitation on hypermarket development led to Carrefour’s international expansion through profitable joint ventures.

Carrefour has strong experience and capabilities in operating on a global level as a high degree of profits are internationally generated. Also, they have the ability to operate on low profit margins. Historically, they have differentiated themselves in the hypermarket sector by focusing on cost leadership, multi-specialisation and private labels. Carrefour has 119 stores in France, 96 stores across the world and a number of regional distribution centres (physical resources). The company’s philosophy has been one of decentralisation, while the human resources department has acquired a vast amount of knowledge, experience and skills in operating within international markets, in strategic alliances and operating on low profits. Carrefour has a number of intangible resources including a good corporate image and a strong private label. The value chain analysis (Figure 4) assesses Carrefour’s competencies through the examination of its primary and support activities.

This analysis concentrates on inbound and outbound logistics, the marketing and sales of the company. In terms of procurement or inbound logistics, Carrefour concentrates on host country purchasing. This can benefit the company as purchases will be made in the same currency as sales allowing the company to meet local government regulations or standards. However, it may prove to be a disadvantage to the company if raw materials may be acquired at a cheaper price from outside the country. Regional distribution centres facilitate the gathering and distribution of merchandise to the stores. The centres facilitate inbound and outbound logistics. As it pertains to marketing and sales, Carrefour operates and is experienced using heavy promotion in international markets. This indicates experience with marketing products within different countries and cultures. 

The MLN case MLN is a privately owned Indonesian garment manufacturer that produces various styles of ladies wear, from fairly plain casual wear to high fashion dresses with a lot of accessories (embroidery and sequins). Their customers range from independent shops or boutiques in Germany, Japan or USA to Italian fashion houses such as Gucci or La Ricci. As is common practice in this type of industry, MLN starts its operations every year by generating ideas and making samples of products for the next summer season. The whole design process is conducted by the company. When samples of product are ready, wholesaler then screen the samples and organize an exhibition where potential customers (agents for boutiques, shops or fashion houses) can see the company’s latest creation. As soon as the potential customers see the samples, MLN starts to forecast the amount of materials needed for the production.

The company’s principal material is cloth or fabric, which they buy in the grey state from their suppliers in China. Following the sample and exhibition period customers will usually place firm orders, which start the production process. The production stages, which include cutting, sewing, putting on accessories and finishing, are labour intensive. In each stage of production a quality check is conducted. However, in most cases the customer will do another quality check. Finished garments (unlabelled) from MLN are shipped by the wholesaler’s logistics company and after putting on their own labels wholesaler sell them to end customers via shops and boutiques. For the MLN supply chain, the other members in the chain are wholesalers that act as their direct customers, and agents – which distribute the products to the end customers. Sometimes, agents can deal directly with MLN without the presence of wholesaler.

Assessing MLN from the perspective of Porters model of internationalization, it seems that the advantage to be gained by doing international business is low labour cost. None of the company’s products are targeted principally at the local market and the labour content in its operations is relatively high.  MLN appears to deal directly with the planning, procurement, and production stages in the supply chain, while the intensity of coordination increases greatly. The supply chain of MLN, coordination between the company and their customers take place only in the sampling process. In addition, customers may also order certain types of materials and therefore co-ordination is necessary in procuring the right materials.

When an order has been placed and material is agreed, the customer does not tend to get involved in production. The customer however will do a second quality check on the finished garments.  Considering the above two cases it seems that the coordination, no matter on the geographic dispersion, also is the distinctive feature of global strategy. If a firm is to sell in Mexico, it must be close to buyers, and have downstream activities (offices, showrooms, stock, sales and repair teams) in Mexico; while it may also have production facilities in Mexico. Downstream activities create country-specific advantages, like the firm’s reputation (Carrefour good corporate image and a strong private label), brand name (KFC), trademark (Sheffield silver) or service network (IBM). Upstream activities can be decoupled from buyers or wholesalers (MLN), and they create competitive advantages which can be utilized in many different countries.

References – Bibliography

ER, M., MACCARTHY, B., Configuration and coordination in international supply chains: Preliminary Findings from International Manufacturing Companies in Indonesia University of Nottingham NG7 2RD UK

MORRISON, A., ROTH, K., 1993, “Relating Porter’s configuration/coordination framework to competitive strategy and structural mechanisms: analysis and implications”, Journal of Management, Winter1993; 19: 797-818

PORTER, M.E., 1986, “Changing patterns of international competition”, California Management Review, Vol. 28 No. 2, 1986, pp. 9-40.

PORTER, M.E., 1986, Competition in Global Industries (1986). Boston, Mass.: Harvard BusinessSchool Press.

PORTER, M.E., 1990, The Competitive Advantaqe of Nations (1990). London : The MacMillan Press.

ROTH, K.,. (1992), International Configuration and Co-ordination Archetypes for Medium-Sized Firms in Global Industries, Journal of International Business Studies, Third Quarter, 1992, pp. 533-549

SYLVERBERG, T, 2004 The internationalization process of the firm – a case study, Linköping, 2004, http://www.ep.liu.se/exjobb/eki/2004/iep/026/, accessed 10^th June 2005

Sørensen, O, 1994 The Porter Approach, Aalborg Univeristy Centre for International Studies January 1994, http://www.business.aau.dk/ivo/publications/study/sms6.pdf , 10^th June 2005

Bekkhus, R., 1993, Carrefour: Opportunities in Mexico, http://www.business.no/artikkel_final_strategic.htm, 10^th June 2005

Imagine a network imperceptible connecting thoughts…

https://www.openbc.com/hp/Apostolos_Tsorakis/ 

“Do you have any idea how many lives we must have gone through before we even got the first idea that there is more to life than eating, or fighting, or power… And then another hundred lives until we began to learn that there is such a thing as perfection, and another hundred again to get the idea that our purpose for living is to find that perfection and show it forth. The same rule holds for us now, of course: we choose our next world through what we learn in this one. Learn nothing, and the next world is the same as this one, all the same limitations and lead weights to overcome… To fly as fast as thought, to anywhere that is, you must begin by knowing that you have already arrived…”

So, I am here, and I was here since like ever… because I envisioned it, like millions of other people when I was young, along with all the ideas of the network thing… the cyberspace, the infinite network of knowledge exchange, of free information without rights… living for ever out of my body (don’t start laughing already at me… you will have plenty of time… to reconsider…)

All this good and bad things that the new century brought in the name of the network, in the name of the liberation from the chains; a bloodless revolution that overcame the scarce of knowledge and redistributed the power of  knowing. We knew that we had already arrived by the time we envisioning this future, and that is exactly the reason why it happened…

And more are to come… not as miracles… but as prediction of what is already written in the genes, not only that of the humans but from all living creatures… imagine a network imperceptible connecting thoughts… sharing unspeakable knowledge…

We are searching the past to determine our future… in the world of tomorrow… ignoring that the real information is situated in the genes… not the books… not the bits and bytes… but in the only carrier that continue its existence regardless the historical events… regardless devastations… the knowledge is written there and waits to be discovered…

And it’s about time for this to happen again… because we know what we do know when we decrypted portion of the knowledge sometime in the past… with some kind of a knowledge network exchange… with some kind of cyberspace notion… this is why we live… and this is why we die… we carry the information… batteries included… and we return these batteries in a recycled way to the next carriers…

But what we are loosing today… is the enjoyment of unification… the pleasure of the knowledge network… under a thoughts interconnection system… forming the infinite brain storming literally…

To be there, to anywhere that is, we know that we are already there… we know how to do it… but it may take 100 lives to achieve it… and another 1000 lives to form it… after all that is why there is a balance in the nature… a way to make bad things to work for the good… and today we have the enjoyment to live a second of the future… a second of what will be the optimum network… what will be the answer to the first and last question… why we live…