New Albania και όχι New Macedonia τα Σκόπια

Με την χρήση ενός όρου που παραπέμπει στην παγκοσμιοποίηση (cohesiveness), η ελληνική κυβέρνηση έχει θέσει τα όρια της λύσης για το όνομα των Σκοπίων που είναι έτοιμη να αποδεχτεί. Ολοένα και περισσότερο ο πρωθυπουργός, η υπουργός εξωτερικών, ο εκπρόσωπος του υπουργείου και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος δημοσίως κάνουν λόγο για μια λύση που θα είναι συνεκτική (cohesive), λειτουργική (operational) και εφαρμόσιμη (applicable).

Ο όρος συνεκτική (cohesive) είναι καινούργιος στην διαπραγμάτευση και ενσωματώθηκε στην δημόσια συζήτηση μετά την δεύτερη πρόταση Νιμιτς που απέρριψε η Ελληνική κυβέρνηση. Είναι χρήσιμο να δούμε τι συμβολίζει αυτός ο όρος όταν τον ακούνε οι συνομιλητές μας πέραν της ελληνικής του ετοιμολογίας.

Το Συμβούλιο της Ευρώπης λοιπόν θεωρεί ότι η κοινωνική συνεκτικότητα (social cohesiveness) είναι θεμελιώδης προϋπόθεση ενός δημοκρατικού πολιτεύματος, μια που διχασμένες και άνισες κοινωνίες όχι μόνο είναι άδικες, υποδαυλίζουν ταυτόχρονα και την αστάθεια. Το όνομα μιας χώρας συμβολίζει αυτή την κοινωνική ταυτότητα του δημοκρατικού πολιτεύματος που χαρακτηρίζει.
Κοινωνική συνεκτικότητα με λίγα λόγια μπορεί να οριστεί η συνεχής διαδικασία ανάπτυξης μια κοινωνίας που μοιράζεται κοινές αξίες, κοινές προκλήσεις, και ίσες ευκαιρίες, βασισμένες σε εμπιστοσύνη, ελπίδα και αμοιβαιότητα μεταξύ των πολιτών της.

Με λίγα κατανοητά λόγια η ελληνική πρόταση είναι ντυμένη με καλές προθέσεις, που όμως οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια στην διάλυση των Σκοπίων, προσφέροντας στους Αλβανόφωνους Σκοπιανούς το όραμα της ισονομίας και ισότητας με τους Σλαβόφωνους «Μακεδόνες».

Αυτός είναι και ο λόγος που οι Αμερικανοτραφείς Μαστεράδες που κυβερνούν τα Σκόπια σήμερα, μετά την απόφαση του ΝΑΤΟ, που βασίστηκε ακριβώς σε αυτό το επιχείρημα της κοινωνικής συνεκτικότητας που θα προσδιορίζει το όνομα, ξεκίνησαν μια καμπάνια στο Στρασβούργο (έδρα του Συμβουλίου της Ευρώπης) για τις μειονότητες υπό καθεστώς αδιαφορίας στην Ελλάδα και για την εθνική καθαρότητα που προωθεί η Ελλάδα στην κοινωνική της συνεκτικότητα.

Αυτός είναι και ο λόγος που ο πανικόβλητος αμερικανός αξιωματούχος Φριντ βγήκε και έκανε λόγο για Μακεδονική γλώσσα και εθνότητα, για να τα μαζέψει μετά το state department, και ο αμερικανός πρέσβης στην Ελλάδα να κάνει λόγο για βόρειο γείτονα αποφεύγοντας να κατονομάσει τα Σκόπια είτε σαν FYROM ή σαν «Μακεδονία» και να μιλήσει για μια πολυεθνική κοινότητα που θα εγγυάται την σταθερότητα.(δεν τους βγαίνει με τίποτα)

Στα Σκόπια πάνε για εκλογές με το φόβο της Αλβανικής μειονότητας που μπορεί να ανατρέψει πλήρως το τοπίο εάν καταφέρει να συγκεντρώσει μια κοινωνική πλειοψηφία απέναντι στους Σλαβόφωνους Φιρομιανούς. Οι εκλογές λοιπόν στα Σκόπια δεν είναι η λύση είναι μάλλον η διάλυση και αυτό ακριβώς πανικοβάλει τους πάντες και τρέχουν να συμβάλουν στην επίτευξη λύσης.

Το όνομα των Σκοπίων πλέον είναι δευτερεύουσας σημασίας μια που το ορατό μέλλον δεν περιλαμβάνει αντίστοιχο κράτος με παρόμοια συνοχή που το FYROM προσφέρει σε όλες τις μειονότητες και εθνότητες που σήμερα συνθέτουν τη δημοκρατία αυτή. Ένα θερμό λοιπόν καλοκαίρι προμηνύεται με τα Σκόπια όπου θα ακούσουμε πολλά, θα δούμε πολλά και θα πρέπει να σταθούμε ψύχραιμοι στο νέο κύμα μεταναστών που θα προκαλέσει η υπερίσχυση μιας εκ των δύο συνεκτικών κοινοτήτων (cohesive communities) που θα επικρατήσει και θα παίξει το χαρτί του ονόματος

Στην κολυμπήθρα του ΣΥΝ(Λ)ΟΑΜ

Άντε και σ’ ανώτερα στον κύριο Τσίπρα που κατάφερε να γίνει πρόεδρος του ΣΥΝ, υπό προστασία, μέχρι να ωριμάσει και να παραδοθεί καθαρός στην πολιτική αρένα. Δεν σας φαίνεται πολύ καλό για να είναι αληθινό το σκηνικό, πρόεδρος εξωκοινοβουλευτικός χωρίς τις τριβές του περιστυλίου, που αντιπροσωπεύεται από τον τέως πρόεδρο, ο οποίος παρεμπίπτοντος καταγράφει τα μεγαλύτερα ποσοστά δημοτικότητας και ταυτόχρονα προκαλεί ρίγη συγκινήσεως σε ΠΑΣΟΚους Ρευματικούς και κουμουνιστές ΠΑΜίτες;

Η διαδικασία πάντως αλλαγής προέδρου στον ΣΥΝ είναι σαν να έχει βγει από ακαδημαϊκό περιοδικό χάραξης, διαχείρισης και εκπόνησης στρατηγικής διαδοχής. Ο Αλέκος Αλαβάνος γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας με έντονη σοσιαλιστική δράση προ χουντικά, μετά χουντικά και μεταπολιτευτικά, αναλαμβάνει ένα κόμμα και μεθοδεύει την αλλαγή του ακολουθώντας την Ακαδημαϊκή μεθοδολογία της σχολή του Kotter (δεν είναι η μόνη απλά άσκηση εργασίας κάνω): «δημιουργία αίσθησης επείγοντος για την αναγκαιότητα της αλλαγής, με ταυτόχρονη διαμόρφωση ομάδας που έχει τις ικανότητες να ηγηθεί της υλοποίησης της». Επιλέγει τον κύριο Τσίπρα που συμβολικά είναι γεννημένος το 1974, γόνος μεγαλοαστικής οικογένειας και αυτός, με σοσιαλιστική πορεία, καθαρή από εμμονές και βαρίδια του παρελθόντος.

Για να έχει ελπίδες να πετύχει αυτή η αλλαγή (διαδοχή) οι κύριοι Engleman και Ven (άλλοι ακαδημαϊκοί μάγοι) υποστηρίζουν ότι όχι μόνο πρέπει οι ψηφοφόροι να αντιληφθούν την ανάγκη της, είναι ταυτόχρονα αναγκαίο να αποκτήσουν και «δυνατότητα παρέμβασης» σε αυτή. Τα εργαλεία παρέμβασης που είναι χρήσιμο να έχουν οι ψηφοφόροι περιλαμβάνουν: αρχές, αξίες και όραμα, συνεργασία και εμπιστοσύνη, αποτελεσματική ηγεσία και τέλος επιβράβευση και αναγνώριση. Τώρα όλα αυτά είναι λίγο θολά αλλά για σκεφτείτε λίγο, τι έχει κάνει ο κύριος Αλαβάνος από τότε που ανέλαβε πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ.

Εξ αρχής λοιπόν ο κύριος Αλαβάνος εφάρμοσε την πρακτική της Δομικής Αντιπολίτευσης (διατριβή του πρώην πρωθυπουργού Κ Σημίτη για αντιπολίτευση στις δομές) και παρέδωσε στα στελέχη του ΣΥΝ και τους ψηφοφόρους του ένα όραμα εκλογίκευσης της πολιτικής πραγματικότητας και συγχρονισμού με τις κοινωνικές ανάγκες. Προερχόμενος ο ίδιος από μεγαλοαστική οικογένεια έχει αντίληψη σαφή για την σημερινή μίξη οικονομικής και κοινωνικής ισορροπίας.

Χωρίς να εγκαταλείπει την αμφισβήτηση, με την βοήθεια της κυβέρνησης που προσπαθούσε να σταματήσει τις διαρροές προς το ΛΑΟΣ με τον Βύρωνα Πολύδωρα, απέκτησε στιβαρότητα στην αριστερή του πτέρυγα και ενοχικά απελευθερωμένος έριξε μηνύματα στην κολυμπήθρα του ΠΑΣΟΚ (αρχές, αξίες) Στην πορεία αυτή η κατάρτιση ενός οράματος απέκτησε δυναμική χωρίς όμως οστά. Τα στελέχη και οι ψηφοφόροι του κόμματος, όπως ο κάθε ιδιώτης και πιθανός ψηφοφόρος, απέναντι στην οποιαδήποτε αλλαγή εκφράζουν την έμφυτη αδράνεια και αντίθεση τους.

Παρόλα αυτά και όπως λεει ο κύριος Kerley η αλλαγή έχει σαφή και διακριτά στάδια: Άρνηση, η τυπική πρώτη αντίδραση, Ανυπακοή και Απόρριψη – η μορφή της απόρριψης που βασίζεται στον σκεπτικισμό, Αποδοχή – βαθμιαία αποδοχή, Διαδικασία Προσαρμογής – κατανόηση της αλλαγής και Προσαρμογή – προοδευτική αποδοχή της αλλαγής σαν βέλτιστη επιλογή.

Αλαμπουρνέζικα δεν ακούγονται; Έλα όμως που έτσι γίνεται η δουλειά στις συνειδήσεις μας και δεν παίρνουμε χαμπάρι. Με αυτό τον τρόπο σχεδιάζονται και εφαρμόζονται οι αλλαγές.

Έτσι κάπως δημιουργήθηκαν οι αρχές και αξίες του νέου ΣΥΝ, έτσι δομήθηκε το όραμα και έτσι αρχικά τέθηκε η διαδικασία της αλλαγής, με άρνηση, ανυπακοή, αποδοχή και προσαρμογή, σε μια πορεία που όλο και περισσότερο ο κύριος Τσίπρας αποκτούσε εμπιστοσύνη από τους πολίτες ανεξαρτήτου πολιτικής επιλογής. Στην πορεία του αυτή μεσολάβησε και η κάθοδος του στην διεκδίκηση του δημαρχιακού θώκου, κατά την οποία άρχισε την συνεργασία του με τους πολίτες. Και χθες αναδείχθηκε η ηγετική του φυσιογνωμία μέσα από μια επιβράβευση των κόπων του, που ήταν διαφανείς προωθώντας την συμμετοχικότητα. Η επιβράβευση έτσι έγινε δύτη, μοιράστηκε στον ηγέτη και στην βάση του. Το αποτέλεσμα προφανές ένας αδιαμφισβήτητος αρχηγός με λαϊκό έρεισμα απευθείας από τη βάση του κόμματος και όχι μόνο.

Και εδώ ερχόμαστε στην θεωρία της εξουσίας και των μεθόδων διανομής της, όπως αναφέρει ένας άλλος Ακαδημαϊκός ο Pheby. Η έννοια κοινωνία και οργάνωση της εμπεριέχουν την έννοια της εξουσίας με μια ευρύτητα ερμηνειών. Η Εξουσία λοιπόν αφορά την δυνατότητα προσέλκυσης, τη δυνατότητα επηρεασμού, την ικανότητα άσκησης επηρεασμού, την δυνατότητα υποκίνησης, την δυνατότητα εφαρμογής ποινών κλπ

Δεν ξέρω αν σας λένε τίποτα όλα αυτά η απλώς ακούγονται θεωρητικά, μια που είναι, θα πρέπει όμως να είναι δυνατό να τα συνδέετε με πραγματικά συμβάντα. Προσπαθήστε να φέρετε στο μυαλό σας τον κύριο Τσίπρα, και σκεφτείτε εάν μπορεί να προσελκύσει κοινό (70% των εκλεκτόρων), κάντε την ίδια άσκηση για τον κύριο Αλαβάνο και σκεφτείτε εάν μπορεί να ασκήσει εξουσία (αποφάσισε την παραίτηση του αφού είχε δημιουργήσει το διάδοχο του), τώρα για να έχετε μια πιο σαφή εικόνα φανταστείτε και τον κύριο Παπανδρέου (το Γιώργο) και προσπαθήστε να βρείτε με ποιο τρόπο υποκινεί (κανέναν διακριτό), και έχετε μια γκάμα από συμβολικές περιπτώσεις άσκησης εξουσίας βάση των θεωρητικών βημάτων παραπάνω.

Μια από τις βασικές αρχές λοιπόν της ισχύος της εξουσίας είναι η θεωρία της ανταλλαγής, που έχει σαν βασική της πηγή την αντίστοιχη οικονομική θεωρία που στην αγορά ονομάζεται catallaxy. Η κατάσταση αυτή περιγράφει μια αγορά χωρίς σαφή όρια, που χαρακτηρίζεται από μια τυχαιότητα που προκαλεί η τυχοδιωκτική αναζήτηση στόχων από τους πολίτες μέσα σε ένα πλαίσιο που καθορίζεται από κανόνες και εθιμικές ισορροπίες. (Hayek)

Δεν σας θυμίζει η θεωρητική αυτή περιγραφή ένα από τα στιγμιότυπα της πολιτικής κατάστασης στην χώρα; Δεν αντιλαμβάνεστε μια πολιτική ρευστότητα όπου οι πάντες έχουν ανοιχτή ατζέντα; Για να το προχωρήσουμε λίγο ακόμα ας δούμε ποια χαρακτηριστικά είναι αναγκαία για να υπάρχει η περίπτωση του catallaxy: επίτευξη συμφωνιών για την αποφυγή εγωιστικών φαινομένων και αποφυγή των μονοπωλιακών επιλογών για να υπάρχει ανταγωνισμός. (Hayek) Και τα δύο τα έχουμε δει πρόσφατα είτε με ορθή εφαρμογή (εκλογή Τσίπρα) ή με λάθος (εκλογή Παπανδρέου). Το σημαντικό πάντως είναι ότι με την παρουσία αυτών των χαρακτηριστικών σε μια τέτοια πολιτική ισορροπία παρατηρείται μια ελεύθερη διαδικασία ανταλλαγής της εξουσίας.

Και εδώ ερχόμαστε να δούμε τι γίνεται με τον πρόεδρο Τσίπρα και τον Κοινοβουλευτικό ηγέτη Αλαβάνο. Η συμφωνία σε αυτή την περίπτωση είναι σαφής και προφανώς είναι σαφής και η ανταλλαγή της εξουσίας, αυτό όμως που υποκινεί την ανταλλαγή εξουσίας δεν αφορά μόνο τους δύο άνδρες και το ΣΥΝ μόνο, το μοντέλο που έχει εφαρμοστεί έχει δυναμική στους όμορους χώρους του ΠΑΣΟΚ και είναι απόλυτα αναμενόμενο να προκαλέσει έντονους τριγμούς αντιστοίχους με το μέγεθος της αντίδρασης των στελεχών της αξιωματικής αντιπολίτευσης.

Ο Βαγγέλης κέρδισε τον Γιώργο στις επόμενες βουλευτικές εκλογές με τη λέγκα του βορά

Το θέμα πλέον είναι όχι το εάν διασπαστεί το ΠΑΣΟΚ διότι αυτό έγινε χθες, το θέμα είναι ποιος επιχειρηματίας θα επωμιστεί το κόστος στήριξης του νέου πολιτικού σχηματισμού που θα προκύψει για την περίοδο μέχρι τις επόμενες εκλογές όποτε γίνουν.

Διότι και πάλι το δημοκρατικό μας πολίτευμα είναι έτσι δομημένο ώστε να συντηρεί τις ισορροπίες του παρελθόντος και να μη χρηματοδοτεί νέα κόμματα ωθώντας τα να γίνονται υπάλληλοι των επιχειρηματιών. Ο νόμος Σκανδαλίδη ας πούμε δεν επιτρέπει την χρηματοδότηση ενός κόμματος εάν αυτό δεν έχει κατέβει αυτόνομα στις εκλογές και δεν έχει συγκεντρώσει κάποια προβλεπόμενα όρια.

Έτσι το σενάριο που έχει στηθεί οδεύει καλά στην εκτέλεση του και η ΝΔ είναι ήδη το κόμμα που νίκησε από σήμερα τις επόμενες εκλογές, όποτε αυτές γίνουν για τελευταία φορά με το νόμο Σκανδαλίδη. Και φυσικά θα χάσει εκ νέου ο Γιώργος Παπανδρέου και το ΠΑΣΟΚ και επιτέλους ο κ. Β. Βενιζέλος θα πετύχει την ικανοποίηση ενός οράματος εκδικητικού θριάμβου αλλά και την οριστική θεσμοθέτηση του κόμματος του με τους πληγωμένους ΠΑΣΟΚους που σήμερα δεν τον ψήφισαν.

Το θέατρο του παραλόγου που έχει στηθεί μετά τις προηγούμενες εκλογές και την πορεία αμφισβήτησης στο ΠΑΣΟΚ σε συνδυασμό με τον εκλογικό νόμο και τις προθέσεις του Κ. Καραμανλή προμηνύει ένα πολύ ενδιαφέρον και πολιτικό σκηνικό. Το ΠΑΣΟΚ πλέον περιλαμβάνει shop in a shop ένα κόμμα που αναλύοντας τα χθεσινά στοιχεία περιχαρακώνεται στο βορά. Το εθνικό πρόβλημα που είναι και το βασικό πρόβλημα της κυβέρνησης αφορά την βόρεια Ελλάδα η οποία πλέον καταγράφει μια ιδιαίτερα ισχυρή παρουσία σε δύο αντιφατικούς πολιτικούς χώρους (ΛΕΓΚΑ και ΛΑΟΣ), ταυτόχρονα επικίνδυνους διότι φέρνουν λίγο σε συμβολισμούς Εθνικό-Σοσιαλισμού.

Έτσι το σενάριο που έχω αναπτύξει σε προηγούμενο post επιβεβαιώνεται και ενισχύεται. Ο Κ. Καραμανλής έχει ισχυρά συμφέροντα και επιλογές για δύο εκλογικές αναμετρήσεις μέσα στους επόμενους 18 μήνες, λόγος για τον οποίο όλοι παίρνουν θέσεις. Τελικά ο Βενιζέλος έχασε από τον Ανδρέα Παπανδρέου, όπως πάλι αναφέρω σε προηγούμενο post, αλλά όπως όλα δείχνουν θα κερδίσει τον Γ. Παπανδρέου στις πρώτες γενικές βουλευτικές εκλογές που θα βρεθούν αντιμέτωποι και θα είναι οι επόμενες.

Ζούμε ιστορικές στιγμές, όχι γιατί έγιναν οι εκλογές αυτές στο ΠΑΣΟΚ αλλά διότι όπως είναι προφανές από τις ενδείξεις η ιστορία κοιλοπονά νέες ενδιαφέρουσες εξελίξεις. Η λίστα με την οποία θα γίνουν οι επόμενες εκλογές θα προσφέρει στον αρχηγό του ΠΑΣΟΚ αλλά και στον πρόεδρο της ΝΔ την δυνατότητα να αναδιανείμουν την πολιτική τράπουλα με νέα στελέχη. Το ίδιο θα συμβεί και στα υπόλοιπα κόμματα που θα καταφέρουν να μπουν στη Βουλή και θα καθορίσουν με την σύνθεση τους το μέλλον του τόπου.

Η κεντροαριστερά κέρδισε το πρώτο γύρο από τα δύο κόμματα της κεντροδεξιάς ΝΔ και ΠΑΣΟΚ…

Ένα πολιτικό σύστημα διαφορετικό από αυτό που είχαμε συνηθίσει να ονομάζουμε ως μεταπολίτευση από το 1975 και μετά, θα βγάλει η κάλπη σήμερα. Οι προσδοκίες πολλές, τα μηνύματα πολλά αλλά οι ελπίδες για κάτι καλύτερο μετατίθενται στο απώτερο μέλλον δυστυχώς.

Βέβαια αν και τα τελευταία χρόνια έχουμε δει την εφαρμογή κάποιων τακτικών που προσομοιάζουν με πολιτική υπολείπονται δυστυχώς από όραμα και σχέδιο. Ο τακτικισμός της ΝΔ με τον Καρατζαφέρη μπορεί να δούλεψε ως ανάχωμα σε διαρροές προς ακραίες επιλογές των ψηφοφόρων που ανήκουν στην πατριωτική δεξιά, αλλά όπως φαίνεται κινδύνεψε να γίνει μπούμερανγκ σε αυτές τις εκλογές.

Ταυτόχρονα ο τακτικισμός αυτός οδήγησε πολιτικά ποιο κοντά στο κέντρο την ΝΔ και ποιο δεξιά το ΠΑΣΟΚ. Ωραίος κόσμος αγγελικά πλασμένος, αλλά με δύο κεντροδεξιά κόμματα πόλωση δεν υπάρχει. Έτσι η κεντροαριστερά, όπως δείχνουν όλα τα μηνύματα αυτής της σύντομης προεκλογικής περιόδου, συσπειρώνεται αριστερότερα προς τον ΣΥΡΙΖΑ ο οποίος θα πανηγυρίσει μια ιστορική νίκη απέναντι στο ΠΑΣΟΚ, που το 1981 είχε διαμελίσει πλήρως τον πολιτικό αυτό χώρο.

Δυστυχώς όπως προαναφέρθηκε με δύο κεντροδεξιά κόμματα πόλωση δεν υπάρχει, επίσης δεν υπάρχει και έλεγχος διότι τα συμφέροντα είναι ίδια. Οπότε μικρές λεπτομέρειες καθορίζουν τον νικητή και η ΝΔ με δεδομένη την ύπαρξη ΛΑΟΣ έπαιξε το παιχνίδι ΔΗΑΝΑ (κάτι άλλο μου θυμίζει αυτό βέβαια) για να αποδυναμώσει τον κύριο Καρατζαφέρη ο οποίος βάσισε όλη τη στρατηγική του στην προσέλκυση της πατριωτικής δεξιάς.

Δυστυχώς το δις εξαμαρτείν, εκτός του ότι δεν είναι σοφό, είναι και αποτυχημένο έτσι ο πρωθυπουργός αποτυχών να διεμβολίσει το ΛΑΟΣ δια μέσου της ΔΗ.ΑΝΑ του Παπαθεμελή, έπεσε στη λούμπα της πολιτικής των βέτο απειλώντας τα Σκόπια στην προεκλογική του συγκέντρωσης στη Θεσσαλονίκη. Η δημόσια αυτή δέσμευση του πρωθυπουργού να γυρίσει η χώρα 30 χρόνια πίσω, στην διπλωματία του βέτο και τις αντίστοιχες αδράνειες στην πολιτική πρόοδο της χώρας, αλλά και της διεθνούς πορείας της είναι δυστυχώς ακόμα ένα σημάδι ότι οι ελπίδες για κάτι καλύτερο μετατίθενται στις καλένδες.

Βέβαια ο τακτικισμός πέτυχε τον στόχο του και αυτό θα το δούμε απόψε που μάλλον θα ψυχορραγήσει το ΛΑΟΣ να μπει στη Βουλή. (ελπίζω τουλάχιστον εάν μπει να δούμε και την μεγάλη αυτή πολιτικό του «σταυρώστε με, στα χέρια σας σηκώστε με» να γίνετε μεγάλη κυρία της Βουλής)

Ο ΣΥΡΙΖΑ λοιπόν ο μεγάλος νικητής των αποψινών εκλογών, έχει μια τεράστια ευκαιρία να προκαλέσει μια καταλυτική ζύμωση κεντροαριστεράς και κεντροδεξιάς για μια ανακατανομή της πολιτικής και του πολιτικού συστήματος στη χώρα μας. Τέλος οι Γιωργάκηδες, οι Κωστάκηδες, οι Ντορούλες και οι Βαγγέληδες, ο τόπος χρειάζεται νέους ανθρώπους άφθαρτους και όχι κομματόσκυλα υπαλλήλους συμφερόντων. Αυτό είναι το αποτέλεσμα των εκλογών, αυτό είναι το μήνυμα αλλά δεν είναι σαφές ότι αυτό θα καθορίσει και το μέλλον.

Τα αποκαΐδια της κάλπης: Κυβέρνηση ΝΔ με 151 βουλευτές, πεντακομματική Βουλή και το ΠΑΣΟΚ κάτω από 38,1%

Ο εφιάλτης της πύρινης κάλπης κατευθύνεται απειλητικά προς τα κόμματα εξουσίας και απειλεί τον δικομματισμό με την κλασική του έννοια, ο εκλογικός νόμος του ΠΑΣΟΚ βλέπετε οδηγεί με μαθηματική ακρίβεια σε πεντακομματική βουλή, εάν υπάρξει αδιαφορία και δυσφορία ψήφου. Έτσι λένε τουλάχιστον τα τζιμάνια οι εκλογομάγειρες.

Τώρα βέβαια μου είναι λίγο δύσκολο να καταλάβω την δυσφορία, όχι γιατί είμαι πολιτικό ζωντόβολο αλλά επειδή με 3.000 στην τσέπη και το κράτος να μου κατασκευάζει το σπίτι θα το σκεφτόμουνα να ψηφίσω τον αντίπαλο που απειλεί τα τσεπάτα μου. Τώρα θα μου πείτε τους πιστεύεις; Με τρία χιλιάρικα τσεπάτα το σκέφτομαι, γιατί όπως λέει και το μότο «κι’ αν σου κάτσει!!!»

Βέβαια στη Χαριλάου Τρικούπη διατυμπανίζουν ότι έχουν πάρει κεφάλι 1,5% μετά τις φωτιές, είτε για να δημιουργήσουν κλίμα νοθείας, ή για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα. Ότι δηλαδή και με σημαδεμένη τράπουλα το παιχνίδι θα το χάσουν. Και τάζουν στον ΣΥΡΙΖΑ κυβερνήσεις συνασπισμού και άλλα τραγικά.

Ε! λοιπόν ο κόσμος και αδιάφορος είναι και δυσφορία αναπτύσσει γιατί είναι άφραγκος… μετά το καλοκαίρι τα διακοποδάνεια αλλά και την έναρξη των σχολείων. Ρέει το χρήμα προς τετράδια, τσάντες σχολεία ιδιωτικά και δημόσια, ρούχα κλπ. Γιατί η επιστροφή στις ρίζες για να ψηφίσουμε κοστίζει τον κούκο αηδόνι. Γιατί ουδείς έχει καταλάβει ή έχει ακούσει γιατί γίνονται εκλογές. Γιατί βαρεθήκαμε τα δακρύβρεχτα με τις φωτιές και του καραγκιόζηδες στα κανάλια.

Βέβαια στη ΝΔ πλέουν σε πελάγη ευτυχίας για τον τυχοδιωκτισμό να κάνουν εκλογές τώρα που εκτός της συμφοράς με τη φωτιά υπάρχουν πολλοί πολιτικοί λόγοι για τους οποίους ήταν ανώριμη η απόφαση.

Το φθινόπωρο βλέπετε έχει συνδεθεί στη συνείδηση του λαού συμβολικά με αποτελέσματα αλλαγής του πολιτικού χάρτη υπέρ του ΠΑΣΟΚ τις περισσότερες φορές. (17 Νοεμβρίου 1974 – Μεταπολίτευση, 20 Νοεμβρίου 1977 – Το ΠΑΣΟΚ ΑΞ.ΑΝ., 18 Οκτωβρίου 1981 – Νίκη ΠΑΣΟΚ , 5 Νοεμβρίου 1989 – Μη αυτοδυναμία ΝΔ, 10 Οκτωβρίου 1993 – Ξανά ΠΑΣΟΚ, 22 Σεπτεμβρίου 1996 Σημίτης)
Μόνο το ΠΑΣΟΚ στην μεταπολεμική πολιτική ιστορία έχει εξαντλήσει τετραετία, 1985-89, υποστηρίζοντας συμβολικά την προστασία των θεσμών (α ρε άρχοντα Σημίτη τι όνειρο έβλεπες τότε…)

Και επειδή αυτό ξυπνά μνήμες, θα ήταν αδόκιμο να πριμοδοτήσει ένας κραταιός πρωθυπουργός τον αδύναμο αντίπαλο σε τέτοιο βαθμό ακόμα και για λόγους μακροπρόθεσμης στρατηγικής διείσδυσης σε ποιο κεντρώους ψηφοφόρους δεδομένων των απωλειών από την άκρα δεξιά.Το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται χρόνο για να μπορέσει να σταθεί στις εκλογές και να μη καταρρεύσει, όσο και να προσπαθούν οι εφημερίδες που το στηρίζουν να δείξουν το αντίθετο. Μια παρατεταμένη εκλογολογία και αντιπαράθεση ουσιαστικά ωφελεί την πόλωση που αποκλείει το ενδεχόμενο πεντακομματικής βουλής.

Κυριακή κοντή γιορτή, άντε να δούμε ποιος θα πάει να ψηφίσει τώρα που ακόμα και ο Βεργής τους έχει πάρει χαμπάρι και δεν κατεβαίνει… ή κατεβαίνει… Γιατί σε κάθε περίπτωση το παλικάρι έχει μια καθαρή πρόταση και δεν κοροϊδεύει τον κόσμο…

Νέο-Συντηρητισμός και τα μικρά κόμματα

Η διαμάχη για τα πολιτικά συστήματα και τους εκλογικούς νόμους που τα υποστηρίζουν είναι παλαιά και έχει αγκαλιαστεί πολλές φορές από ιδεολογικές και οικονομικές θεωρίες. Στην σύντομη βιολογικά ζωή μας πολλοί από εμάς έχουμε παρακολουθήσει την κατάρρευση μιας τέτοιας θεωρίας ιδεολογικό-οικονομικό-κοινωνικής ,του υπαρκτού σοσιαλισμού καθώς και της διάδοχης κατάστασης.    

Είναι απλοϊκά προφανές, από αυτό το παράδειγμα, ότι τα πολιτικά συστήματα είναι ο μανδύας της σύγχρονης φεουδαρχίας, τίποτα δεν άλλαξε στην ουσία στην πρώην ΕΣΣΔ, ή σχεδόν τίποτα. Απλώς έγινε τσακωμός στην μοιρασιά μιας παγκοσμιοποιημένης φεουδαρχίας η οποία ισορροπεί σε ένα ισοζύγιο τρόμου.

Τώρα θα μου πείτε τι δουλειά έχει η ψωροκώσταινα με αυτά τα μεγαλειώδη. Καμία σας διαβεβαιώνω, διότι στην ψωροκώσταινα τα πολιτικά συστήματα και οι εκλογικοί νόμοι ανήκουν στους φεουδάρχες και έτσι απλώς δια της διαδοχής κυβερνούν το χωράφι τους, τηρουμένων των αναλογιών συγκριτικά με τον πλανήτη.

Και τώρα ερχόμαστε στην χαμένη ψήφο. Να το δούμε πρώτα στατιστικά το θέμα, η ψήφος που δεν καταμετράται λόγω αποχής, άκυρου ή λευκού σύμφωνα με το εκλογομαγειρείο μειώνει το δείγμα από το οποίο παίρνονται τα ποσοστά των κομμάτων και έτσι λειτουργεί ευεργετικά για τους κατέχοντες μεγάλα ποσοστά. Να το δούμε συμβολικά, θυμάται κανένας ποιο ήταν αυτό το ποσοστό σε οποιαδήποτε εκλογική μάχη, ουδείς άρα κανένας συμβολισμός. Να το δούμε ψυχιατρικά, δηλαδή είμαστε στην κάλπη ρίχνουμε το λευκό, ή το άκυρο και γλεντάμε που δεν θα βγουν οι πρίγκιπες με αυτοδυναμία;

Να το δούμε και πολιτικά. Εδώ πονάει το πράγμα. Διότι εάν θέλουμε να μιλήσουμε σοβαρά θα πρέπει να αξιολογήσουμε πολλούς παράγοντες. Και για να γίνει σύντομη η κουβέντα το ερώτημα είναι: Μήπως χαμένη ψήφος είναι αυτή που κατευθύνεται στα μικρά κόμματα;  

Για σκεφτείτε το νέο-συντηρητισμό της επόμενης μέρας, αλλά γιατί να περιμένετε την επόμενη ημέρα, ο αρχηγός του ΛΑΟΣ ήδη πρόσφερε μια γεύση από την κόλαση της πολιτικής τάσης αυτής, κυβέρνηση προσωπικοτήτων (έ ρε γλέντια). Σα να λέμε βγάλτε το λαό στα τηλεοπτικά πάνελ ώστε να έχουμε πολλούς Ευαγγελάτους, Κακαουνάκηδες κλπ. Νέο-συντηρητισμός που ξεκινά από την κοινωνία και τους πολίτες που κατευθύνονται στα μικρά κόμματα που δεν έχουν την δυναμική να ασκήσουν εξουσία.

Με λίγα λόγια σαν να λέμε υποστηρίζω τον κλέφτη για να φοβηθεί ο αστυνόμος για να ασκήσει την εξουσία του, μα δεν είναι προφανές ότι η γραφειοκρατική νομιμότητα θα βγάλει λάδι τον αστυνόμο και θα χώσει ως συνεργό και τον πολίτη.

Πεντακομματική βουλή δεν σημαίνει κατ’ ανάγκη και δημοκρατικότερη αντιπροσώπευση, μια που τα κόμματα αυτά φέρουν στο DNA τους την αντίρρηση, την άρνηση και τον τυχοδιωκτισμό της κοινωνίας και των αρχηγών τους. Το δίλλημα δικομματισμός ή αναλογικότητα είναι λίγο παρωχημένο και ανήκει στις εποχές που όλα τα έσκιαζε η φοβέρα και τα πλάκωνε η σκλαβιά, και το ξέρουν αυτό οι αριστεροί πολιτικοί και το κοινό τους που παλεύουν χρόνια τώρα για αναλογικότητα της ψήφου.  

Τώρα θα μου πείτε καλά τα κακαρίσματα αλλά που γεννούν οι κότες. Εκτιμώ ότι όλα γύρω μας αλλάζουν και αυτή τη φορά όλα δεν μένουν ίδια, και αυτό θα το δούμε είτε σε αυτές τις εκλογές ή στις επόμενες. Και ο λόγος απλός με ονοματεπώνυμο, social computing. Δεν έχουν πάρει είδηση τα κόμματα ότι ένα νέο κίνημα γεννιέται, ένα κίνημα που αδιαφορεί για την ψήφο του κομματάρχη και ζητά ενημέρωση και ζύμωση πολιτικής. Μπορεί να είναι νωρίς, έρχεται όμως και τότε φυσικά καμία δεν θα είναι χαμένη ψήφος, γιατί τα κομματόσκυλα θα δυσκολευτούν να επαναλάβουν την μανιέρα…

ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΜΑΛΙΑ

«Ο ασθενής έχει το δικαίωμα του σεβασμού του προσώπου του και της ανθρώπινης αξιοπρέπειάς του»(σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 47 του Ν. 2071/ 1992)«Να γίνουν εξαίρεση οι αλμπάνηδες ρε παιδια, όχι ο κανόνας…»(Αμαλία Καλυβίνου, 1977-2007)

Από την ηλικία των οκτώ ετών, η Αμαλία ξεκίνησε να πονάει. Παρά τις συνεχείς επισκέψεις της σε γιατρούς και νοσοκομεία, κανένας δεν κατάφερε να διαγνώσει εγκαίρως το καλόηθες νευρίνωμα στο πόδι της. Δεκαεπτά χρόνια αργότερα, η Αμαλία έμαθε ότι το νευρίνωμα είχε πια μεταλλαχθεί σε κακόηθες ινοσάρκωμα.

Για τα επόμενα πέντε χρόνια η Αμαλία είχε να παλέψει όχι μόνο με τον καρκίνο και τον ακρωτηριασμό, αλλά και με την παθογένεια ενός Εθνικού Συστήματος Υγείας που επιλέγει να κλείνει τα μάτια στα φακελάκια και επιμένει να κωλυσιεργεί με παράλογες γραφειοκρατικές διαδικασίες. Πέρα από τις ακτινοβολίες και τη χημειοθεραπεία, η Αμαλία είχε να αντιμετωπίσει την οικονομική εκμετάλλευση από γιατρούς που στάθηκαν απέναντί της και όχι δίπλα της. Πέρα από τον πόνο, είχε να υπομείνει την απληστία των ιδιωτικών κλινικών και την ταλαιπωρία στις ουρές των ασφαλιστικών ταμείων για μία σφραγίδα.

Η Αμαλία άφησε την τελευταία της πνοή την Παρασκευή 25 Μαϊου 2007. Ήταν μόλις 30 ετών.

Πριν φύγει, πρόλαβε να καταγράψει την εμπειρία της και να τη μοιραστεί μαζί μας μέσα από το διαδικτυακό της ημερολόγιο. Στην ηλεκτρονική διεύθυνση http://fakellaki.blogspot.com, η νεαρή φιλόλογος κατήγγειλε επώνυμα τους γιατρούς που αναγκάστηκε να δωροδοκήσει, επαινώντας παράλληλα εκείνους που επέλεξαν να τιμήσουν τον όρκο που έδωσαν στον Ιπποκράτη. Η μαρτυρία της συγκίνησε χιλιάδες ανθρώπους, που της στάθηκαν συμπαραστάτες στον άνισο αγώνα της μέχρι το τέλος.

«Ο στόχος της Αμαλίας ήταν να πει την ιστορία της, ώστε μέσα απ’ αυτήν να αφυπνίσει όσο το δυνατόν περισσότερους ανθρώπους και συνειδήσεις. Κυρίως ήθελε να δείξει ότι υπάρχουν τρόποι αντίστασης στην αυθαιρεσία και την εξουσία των ασυνείδητων και ανάλγητων γιατρών, αλλά και των γραφειοκρατών υπαλλήλων του συστήματος υγείας.»

(Δικαία Τσαβαρή και Γεωργία Καλυβίνου – μητέρα και αδελφή της Αμαλίας)

Σύμφωνα με τις διατάξεις του άρθρου 77 του Ν. 2071/1992, θεωρείται πειθαρχικό παράπτωμα για τους γιατρούς του Ε.Σ.Υ:

«Η δωροληψία και ιδίως η λήψη αμοιβής και η αποδοχή οποιασδήποτε άλλης περιουσιακής παροχής, για την προσφορά οποιασδήποτε ιατρικής υπηρεσίας»

Η Αμαλία Καλυβίνου αγωνίστηκε για πράγματα που θεωρούνται αυτονόητα σε ένα σύγχρονο ευρωπαϊκό κράτος. Δυστυχώς δεν είναι και τόσο αυτονόητα στην Ελλάδα. Συνεχίζοντας την προσπάθεια που ξεκίνησε η Αμαλία, διαμαρτυρόμαστε δημόσια και απαιτούμε:

* ΝΑ ΠΑΡΘΟΥΝ ΑΜΕΣΑ ΜΕΤΡΑ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΩΣΤΕ ΝΑ ΣΤΑΜΑΤΗΣΟΥΝ ΤΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ ΚΑΙ Η ΑΝΙΣΟΤΗΤΑ ΠΟΥ ΕΠΙΦΕΡΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΩΝ ΑΣΘΕΝΩΝ* ΝΑ ΓΙΝΕΙ ΠΙΟ ΕΥΕΛΙΚΤΟΣ Ο ΚΡΑΤΙΚΟΣ ΜΗΧΑΝΙΣΜΟΣ ΩΣΤΕ ΝΑ ΜΗ ΘΡΗΝΗΣΟΥΜΕ ΞΑΝΑ ΘΥΜΑΤΑ ΕΞΑΙΤΙΑΣ ΧΡΟΝΟΒΟΡΩΝ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΚΩΝ ΔΙΑΔΙΚΑΣΙΩΝ* ΝΑ ΕΠΙΒΛΗΘΕΙ ΑΥΣΤΗΡΟΤΕΡΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΠΛΟΚΗ ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΩΝ ΕΤΑΙΡΕΙΩΝ ΚΑΙ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΚΑΤΕΣΤΗΜΕΝΟΥ* ΝΑ ΑΞΙΟΠΟΙΗΘΟΥΝ ΟΙ ΑΝΕΚΜΕΤΑΛΛΕΥΤΕΣ ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΑΚΕΣ ΥΠΟΔΟΜΕΣ ΚΑΙ ΝΑ ΥΠΑΡΞΕΙ ΣΥΝΕΧΗΣ ΚΑΙ ΑΡΤΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΚΑΤΑΡΤΙΣΗ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑΤΡΟΥΣ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΝΟΣΗΛΕΥΤΕΣ ΤΟΥ Ε.Σ.Υ.

* ΝΑ ΚΑΘΙΕΡΩΘΕΙ Η ΨΗΦΙΟΠΟΙΗΣΗ ΤΟΥ ΙΑΤΡΙΚΟΥ ΦΑΚΕΛΟΥ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΟΥΣ ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΩΣ, ΩΣΤΕ ΝΑ ΕΠΙΣΠΕΥΔΕΤΑΙ Η ΣΩΣΤΗ ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΚΑΙ ΘΕΡΑΠΕΙΑ

ΑΣ ΠΑΨΕΙ ΠΛΕΟΝ Η ΥΠΟΚΡΙΣΙΑ ΤΩΝ ΚΥΒΕΡΝΩΝΤΩΝ, ΠΟΥ ΠΡΟΤΙΜΟΥΝ ΝΑ ΛΑΔΩΝΟΝΤΑΙ ΟΙ ΓΙΑΤΡΟΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ ΑΣΘΕΝΕΙΣ ΠΑΡΑ ΝΑ ΑΜΕΙΒΟΝΤΑΙ ΑΞΙΟΠΡΕΠΩΣ ΑΠΟ ΤΟ ΚΡΑΤΟΣ.

* ΟΧΙ ΑΛΛΑ ΦΑΚΕΛΑΚΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΗ ΓΡΑΦΕΙΟΚΡΑΤΙΑ

* ΟΧΙ ΑΛΛΟΣ ΕΜΠΑΙΓΜΟΣ

ΔΙΚΑΙΟΥΜΑΣΤΕ ΔΩΡΕΑΝ ΚΑΙ ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΗ ΠΕΡΙΘΑΛΨΗ. ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ.

Την επόμενη φορά που θα χρειαστεί να δώσετε φακελάκι, μην το κάνετε. Προτιμήστε καλύτερα να κάνετε μια δωρεά. Η τελευταία επιθυμία της Αμαλίας ήταν η ενίσχυση της υπό ανέγερση Ογκολογικής Μονάδας Παίδων.

(Σύλλογος Ελπίδα, τηλ: 210-7757153, e-mail: infο@elpida.org, λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας: 080/480898-36, λογαριασμός Alphabank: 152-002-002-000-515. Θυμηθείτε να αναφέρετε ότι η δωρεά σας είναι “για την Αμαλία”).

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΚΙΝΗΣΗ ΦΙΛΩΝ ΤΗΣ ΑΜΑΛΙΑΣ