Μια απλή θεώρηση της επιστολής Νίκου Παπανδρέου, μια που δεν περιέχει τίποτα παραπάνω από την ευτέλεια των κινήτρων και τα ελατήρια κομπορρημοσύνης μιας παραπαίουσας κάστας.

Η έννοια της πολιτικής, η σημασία της δημοκρατίας και πάνω από όλα η αντίληψη της παιδείας που παράγει ο δημόσιος βίος και το έργο των πολιτικών, είναι τα θεμελιώδη στοιχεία που έχουν χαθεί από την κοινωνική μας συλλογικότητα μεταπολιτευτικά, και τα οποία δίνουν βήμα σε τέτοιες εξευτελιστικές για την κοινωνία κομπορρημοσύνες.

Το μεγάλο θέμα όμως δεν ξεκινά από τους φορείς αυτής της πρακτικής, ξεκινά από τους συνήθεις Έλληνες που αποδέχονταν για δεκαετίες την παρωχημένη αυτή ελίτ, η οποία έθεσε τον ετεροπροσδιορισμό ως το χαρακτηριστικό αξιοσύνης. Υπάρχουν πολιτισμοί και χώρες όπου η εξουσία βασίζεται στην συναίνεση και υπάρχουν δεσποτικές χώρες σαν την Ελλάδα στις οποίες ισχύει ο νόμος της κατάχρησης όπου και δεν χρειάζεται να πείσεις κανέναν.

Ο αδερφός Νίκος στην επιστολή απάντηση που ξεχειλίζει από ‘αγανάκτηση’ αναζητά ‘δίκιο’ για την πολιτική πορεία του αδερφού Γιώργου, στην αρχή του επιχειρήματος ‘τρώτε σκατά, τόσες μύγες δεν μπορεί να κάνουν λάθος’.

Στο ίδιο επίπεδο επιχειρημάτων άλλωστε η ελίτ της νεοφεουδαρχίας στην χώρα μας έχει αναδείξει τα αστεία πονήματα του, σε συγγραφικά έπη. Και με το ίδιο επίπεδο επιχειρημάτων αναζητά την συνομωσία που πολεμά την ‘προσφορά’ της κάστας τους στον τόπο. Σε μια εποχή που η ελληνική κοινωνία διώκεται από τους φοροεισπράκτορες, καταφρονείται από τους πολιτικούς, και νομιμοποιεί την εισβολή της Τρόικας και των Μεσσιών για την διάσωση της, ο αδερφός Νίκος φυτεύει σπόρους συνομωσίας στον πρόθυμο κομματικό στρατό στην αρχή ‘μετά από εμένα το χάος’ που καθόρισε την πορεία του ΠΑΣΟΚ στην ιστορία.

Δυστυχώς η ιστορία της μεταπολίτευσης στην χώρα μας δεν είναι άλλο από μια μακροσκελής πιστή και λεπτομερής μίμηση αυτού του προτύπου, κατάχρησης και προσπάθειας πειθούς μέσω ενός δημόσιου λόγου χωρίς αύριο.

Φιλοσοφιών που αλλοιώθηκαν σε ιδεοληψίες και  που τροφοδοτούσαν την ανασφάλεια των αποθηκευμένων και ιδρυματισμένων ψυχών του Δημόσιου Τομέα.

Ψυχές οι οποίες παρκαρισμένες και ξεχασμένες στον αυτόματο πιλότο έχασαν προοδευτικά την αξία, την αποτελεσματικότητα, την ανταγωνιστικότητα μέχρι και την ύπαρξη τους.

Η νέα τρομοκρατία του πολιτικού συστήματος, που στήθηκε στις ισορροπίες των μετεμφυλιακών ενοχών, αφορά την αυτονόητη ‘καταδίκη σε θάνατο’ των ψυχών του Δημόσιου Τομέα που θα οδηγηθούν στην ανεργία. Το χαμηλό επίπεδο ποιότητας, η χρόνια απαξίωση δεξιοτήτων και η μετατροπή του ανθρώπινου δυναμικού σε μηχανισμό αντίδρασης στην πρόοδο και την ανάπτυξη, χαρτογραφούν την πορεία προς το κοινωνικό αδιέξοδο των δημοσίων υπαλλήλων που θα βρεθούν σε μια κατάσταση ανεργίας.

Μια τρομοκρατία που βασίζεται στην πολιτική προστατευτισμού του πατερούλη πολιτικού συστήματος, που προτιμά να κρατήσει το παιδί του ως υπηρέτη του, οδηγώντας το στον αυτισμό, από το να το οδηγήσει σε ένα ασφαλές μέλλον ‘πάλης’ για την επιβίωση, στον αντίποδα της ‘πάλης στους χώρους δουλειάς’ κόντρα στην ανάπτυξη. Αντί να οδηγήσει στην σύνθεση της διαφοροποίησης προς ένα νέο στόχο τις ορδές των υποψήφιων ανέργων του Δημοσίου, τους οδηγεί σε μια ουτοπική διεκδίκηση ενός κρατικοδίαιτου μοντέλου ανάπτυξης που δεν αποτυπώνετε, δεν προτείνει και η εφαρμογή του έχει οδηγήσει σε καταστροφή όπου υλοποιήθηκε.

Η στρέβλωση της κοινωνίας και του πολιτικού συστήματος ξεκινά από την ‘απαλλοτρίωση’ των εννοιών και των σημασιών για την υπηρέτηση των συμφερόντων μιας νεοφουδαρχίας του ολοκληρωτισμού. Περίπλοκες διαδρομές με κοινωνιολογικούς όρους, που η αριστερά στην Ελλάδα καλλιεργώντας ένα ιδεολογικό προβάδισμα έναντι των αντιπάλων της, εκμεταλλεύτηκε ως το εργαλείο διαμόρφωσης της συνεκτικότητας της κοινωνίας, έθεσαν την αποθήκη ψυχών του Δημοσίου ως το πεδίο χειραγώγησης και παραγωγής συνενοχών για την συντήρηση του.

Οι δανειστές της χώρας απροκάλυπτα καταγγέλλουν όλα όσα κρύβαμε κάτω από το χαλί των ‘δημοκρατικών δυνάμεων της προόδου και της ανάπτυξης’ μεταπολεμικά. Σπάνε την ομερτά και αποκαλύπτουν την στυγνή πραγματικότητα της ανομίας, της κλεψιάς και της εγκληματικής οργάνωσης που την χειραγωγεί, με την πολιτική προβιά της δημοκρατικής ευαισθησίας. Δεν είναι τυχαία η πολιτική απόγνωση του τέως πρωθυπουργού για απόδραση, η ακύρωση κάθε λαϊκισμού από τους δανειστές με συνοπτικές διαδικασίες πριν ενεργοποιηθούν κοινωνικές ζυμώσεις, ούτε όμως και η ανοχή των πολιτών που κατά κύριο λόγο περιμένουν την δικαίωση με την διάλυση του σοβιετικού τύπου μοντέλου του δημόσιου τομέα.

Εκατομμύρια έλληνες αναζητούν την επιβίωση με κανόνες ανταγωνισμού και μόχλευσης προσόντων, αξίας και παιδείας και το καταφέρνουν για πολλές δεκαετίες προσφέροντας ανάπτυξη και μέλλον στη χώρα, την ίδια ώρα που εκατομμύρια παρκαρισμένων ψυχών στο δημόσιο παλεύουν να διαλύσουν την ‘μηχανή’ αυτή με το φόβο της μοιραίας αντιπαράθεσης των δύο αυτών κόσμων.

Το μέλλον δείχνει ζοφερό, και η αντιπαράθεση αυτών των δύο κόσμων προμηνύει άσχημες προοπτικές. Αν το μέλλον αφεθεί στο ανώριμο και υποδεέστερο των περιστάσεων πολιτικό προσωπικό της αντίδρασης, η πορεία είναι νομοτελειακή, εμφύλιος με όρους αναχρονιστικούς και διακυβεύματα μεταπολεμικά.

Η αναγκαιότητα για ανανέωση της αποστολής μας ως χώρα, με ένα νέο κοινωνικό συμβόλαιο και ένα νέο τόπο άφιξης της Ελληνικής κοινωνίας είναι περισσότερο από κάθε άλλη φορά επιτακτική. Ο προορισμός της Ελληνικής Σοβιετίας απέτυχε, το “ανήκομεν στην Δύση” επικράτησε δια της τεθλασμένης. Η ανυποληψία της Σοβιετίας μεταβίβασε την λαϊκή εξουσίας στους δανειστές.  Χρειάζεται πλέον μια νέα πορεία που να περιλαμβάνεται στο συμβολισμό μιας απλής ‘Ιθάκη’, ώστε το ταξίδι να γίνει παραγωγικό για τις κοινωνίες και τις επόμενες γενεές.

Ένας οργανισμός βλέπετε δεν λαμβάνει αποφάσεις, η βασική λειτουργία του είναι να διαμορφώνει το πλαίσιο στο οποίο θα λαμβάνονται αποφάσεις με αποτελεσματικό και αποδοτικό τρόπο, από τους επικεφαλής που ηγούνται και οι οποίοι έχουν την πλήρη ευθύνη. Και μόνο η σημασία της έννοιας της ευθύνης αλλά και η ισχύς που μπορεί να προσδώσει στον επικεφαλής, ουσιαστικά αποτέλεσαν το αντικείμενο της στρέβλωσης στο Ελληνικό Δημόσιο που κατάφερε να μεταφέρει την βαρύτητα της λήψης των αποφάσεων από το στρατηγικό επίπεδο Διοίκησης, στο υπηρεσιακό επίπεδο, δημιουργώντας δεσμούς ανομίας σε όλο τον οργανισμό, οριζόντια και κάθετα, διαμοιράζοντας την εξουσία μέσα από μια συμφωνία της σιωπής.

Η αλλαγή και το change theory σε ένα τέτοιο περιβάλλον αποτέλεσε στο δημόσιο ένα πεδίο στο οποίο η ισχύς αυτή λειτουργούσε ως μηχανισμός τρομοκρατίας στην καινοτομία που θα μπορούσε να δημιουργήσει οποιαδήποτε πρόοδο δεν ελέγχονταν από τον κανόνα της σιωπής και μπορούσε να αλλάξει κατεστημένες ισορροπίες και συμφέροντα.

Οι θεωρίες του change management διακυβέρνησης περιλαμβάνουν εμπειρικές, κανονιστικές, εκπαιδευτικές και εξουσιαστικές μεθοδολογίες που σε μια perfect market condition θα οδηγούσαν στο επιθυμητό αποτέλεσμα, εάν κάποιος μπορούσε να εκπονήσει την φωτογραφία του συστήματος αυτού που θα ήταν τόσο τέλειο όσο και ο σχεδιασμός του. Και ακριβώς αυτή πρακτική η οποία εκπονείται από τους ίδιους πόρους συστήματος με τις αδράνειες που περιγράφονται παραπάνω είναι αυτή που παρουσιάζεται διαχρονικά σε διοικητικό αλλά και σε πολιτικό επίπεδο. Με λίγα λόγια το σύστημα αναπαράγει τον κακό του εαυτό και σε επίπεδο λειτουργίας και σε επίπεδο επιλογών.

Το έλλειμμα λοιπόν μιας ήπιας αέναης διαδικασίας αλλαγής που θα προσέφερε το συγκριτικό πλεονέκτημα στη λειτουργία και στην αποτελεσματικότητα του, οδηγεί στην επιλογή μιας μεθοδολογίας  αλλαγής τύπου big bang. Η αναγκαιότητα αυτή γίνεται επιτακτική δεδομένης της βαθύτατης δομικής, θεσμικής και ηθικής κρίσης του δημόσιου τομέα, αλλά και της αναγκαιότητας για ταχύτατα αποτελέσματα. Η ολιστική κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα επεκτείνεται σε μια ολιστική αντίληψη και αποδοχή της αναγκαιότητας αλλαγής κουλτούρας και νοοτροπίας, που σε άλλες περιόδους θα χρειαζόταν γενεές σε μια πορεία ήπιας αλλαγής. Σε μια τέτοια προσέγγιση ο μετασχηματισμός χρειάζεται μια επανάσταση ενεργειών και μια λογική σχεδιασμού ανοικοδόμησης του συστήματος με bird eye view νοοτροπία και early wins για την αποδοχή του.

Ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες και η συμφωνία των Μερκοζί που θα τεθεί στην σύνοδο κορυφή την επόμενη Πέμπτη θα αποτελέσει ένα κρίσιμο διακύβευα πολιτικής αντιπαράθεσης, ενώ θα κρίνει την ταχύτητα της καταστροφής ή της αδράνειας αλλαγής των συνθηκών, πριν το τέλος μιας 50χρονης πορείας με τους όρους μιας οικονομικής ένωσης χωρίς πολιτική συνεκτικότητα.

Απόστολος Τσοράκης

Οι Μερκοζί που αντιπροσωπεύουν το 50% της πιο πετυχημένης πρωτοβουλίας της ΕΕ, το Ευρώ, θα προσπαθήσουν να ενεργοποιήσουν ένα trade off οικονομικών δεσμεύσεων για να εμβολίσουν μέσω της δημοσιονομικής πειθαρχίας και των αυτόματων ποινών την πολιτική αδυναμία σύγκλισης. Και όλα αυτά εν μέσω θέσεων που λαμβάνουν όλοι οι παίκτες της παγκοσμιοποίησης,  οι αγορές,  οι μεγάλες οικονομίες, οι ευρωσκεπτικιστές, οι κερδοσκόποι, οι συντηρητικοί, οι προοδευτικοί και κάθε λογής συμφέροντα που με κάθε τρόπο έχουν γραμμές επιρροής στις αποφάσεις.

Η Ευρώπη αντιμετωπίζει όμως κάτι σαν το πολιτικό πρόβλημα της Ελλάδας, όλοι γνωρίζουν ότι το πρόβλημα είναι βαθιά πολιτικό, κανένας όμως δεν γνωρίζει τον τρόπο να παράγει και να ασκεί τέτοια οραματική  πολιτική που θα λειτουργήσει ως μια νέα αναγέννηση από τις στάχτες της οικονομίστικου τύπου διακυβέρνησης. Έχει πέσει και η Ευρώπη στην ίδια παγίδα που έχει εγκλωβιστεί η Ελλάδα, στην μακιαβελικού τύπου γραφειοκρατία των υπηρεσιών που με κανόνες οικονομικού τύπου αναζητούν πόρους πολιτικής έμπνευσης για την έξοδο από την δίνη της κατάρρευσης του οικονομικού αλγόριθμού στον οποίο βασίστηκε το Ευρώ και η Ευρωπαϊκή Ένωση.

Στην Ελλάδα οι πολιτικοί αυτάρεσκα και ξεδιάντροπα δηλώνουν ότι πρέπει να βάλουμε το εθνικό συμφέρον πάνω από το κομματικό, εμπεδώνοντας στην κοινωνική συνείδηση την πολιτική της ομερτάς μιας εγκληματικής συμμορίας, που λέει κατάμουτρα στους πολίτες ότι οι δεσμοί της ανομίας του κομματικού μαντριού ήταν πάντα πάνω από το εθνικό συμφέρον. Στην Ευρώπη αντίστοιχα το έλλειμμα πολιτικού προσανατολισμού που σέρνεται από τα εθνικά συμφέροντα λαών με σοβινιστικές μεθόδους, προάγει το συμβολισμό της πολιτικής προοπτικής με όρους επιβολής  που δεν απέχουν πολύ από την εποχή των διλλημάτων που οδήγησαν στον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

Το πρόβλημα είναι βαθιά πολιτικό και η λύση του δεν βρίσκεται σε καμία τεχνοκρατικού τύπου αντιμετώπιση, σύνοδο κορυφής, πανηγυρικές ομηγύρεις, ή κοσμοπολίτικες φανφάρες. Η Ευρώπη για να αποφύγει ένα νέο Φύρερ (Führer) έχει ανάγκη από ένα νέο ηγέτη με πολιτικούς όρους και δημοκρατικό DNA και αυτό δυστυχώς δεν φαίνεται στον ορίζοντα να είναι εφικτό.

Η δημιουργική καταστροφή φαντάζει ως την μόνη διέξοδο από το παράθυρο με θέα στο πουθενά που ατενίζει η Ευρώπη.

Αλήθεια δεν έγιναν όλα αυτά πάρα πολύ γρήγορα; Και δεν σας θυμίζει λίγο τον ανταγωνισμό που δύο κοκκόρια έχουν στο ίδιο κοτέτσι για να αποκτήσουν το γόητρο που θα υποτάξει τις κότες;

Τώρα βέβαια αν κοιτάξετε τον μισθό σας τίποτα δεν άλλαξε προς το καλύτερο. Το τέλος ακινήτων είναι καθ’ οδό. Τα τέλη κυκλοφορίας και αυτά φουσκωμένα καθ ‘οδό.  Το χαράτσι αλληλεγγύης θα κρατηθεί και πάλι από το μηνιάτικο, και η έκτακτη (μόνιμη) εισφορά ταχυδρομείται στους τελευταίους φορολογούμενους, οι οποίοι πρέπει να βρουν πόρους να τα πληρώσουν όλα αυτά, χωρίς την πολυτέλεια του 13ου μισθού ο οποίος έχει και αυτός κοπεί η πετσοκοπεί. Και όλα αυτά με 7 βαθμούς κελσίου στην ατμόσφαιρα, να επιβάλουν οικονομικό στράγγισμα μέσω του πετρελαίου θέρμανσης, που δεν εναρμόνισε το κράτος με αυτή του κίνησης για να προστατέψει τους πολίτες, προσφέροντας όμως πεδίο αισχροκέρδειας στους βενζινάδες που με θράσος πλέον βρίσκουν τρόπους να πλουτίζουν απροκάλυπτα οι ίδιοι, αυξάνοντας όμως και τα έσοδα του ΦΠΑ. Αλήθεια ο κος Σπινέλης που είχε αναλάβει να βρει πως λειτουργεί το σύστημα κλοπής μέσω των βενζινάδικων που είναι, αυτός και το πόρισμα του;

Όλοι οι μεσάζοντες δηλαδή κερδισμένοι σε βάρος του πολίτη με επικεφαλής διαχειριστή της ‘μπάζας’ το κράτος. Και όλα αυτά βασανιστικά αργά και επώδυνα.  Και με τους ίδιους διαχειριστές να υπόσχονατι ότι αυτή τη φορά θα προστατέψουν τον οβολόμας.

Πως όμως η πρώτη εικόνα της απαξίας και της φτώχιας δένει με την δεύτερη των δημοσκοπήσεων είναι αδιανόητο. Ακόμα περισσότερο αδιανόητο μοιάζει, το πως είναι δυνατό να υπάρχει αυτό το δείγμα Ελλήνων που συμφωνεί με την εικονική πραγματικότητα στην οποία βασίστηκε όλο το παραμύθι που ζήσαμε από την 26 Οκτωβρίου μέχρι και σήμερα και να καταγράφεται τόσο γρήγορα στην κοινωνική συνείδηση που αποτυπώνουν οι δημοσκοπήσεις. Αυτό όμως που δεν μοιάζει αδιανόητο είναι η ισχύς χειραγώγησης που έχουν οι ‘παίκτες’ της εξουσίας στη χώρα μας που έστησαν με συνοπτικές διαδικασίες το παιχνίδι, στο οποίο εμείς είμαστε πάντα οι χειροκροτητές και τα θύματα.

Βλέπετε όλα τα παραπάνω είναι απλά μια συνεπής εφαρμογή χειραγώγησης, με δημαγωγικούς όρους, της ψυχολογίας της Ελληνικής κοινωνίας, η οποία με γρήγορες υποβολές δια των ΜΜΕ και των ευρωπαϊκών ‘θεσμών’ επηρεάστηκε να μην αντιδράσει. Τα εργαλεία ορατά δια γυμνού οφθαλμού, αλλά αδύνατο να τα κατανοήσουν οι μάζες των Ελλήνων των οποίων η συλλογική ικανότητα λογικών συνειρμών, ασχέτως του επιπέδου παιδείας, κρίσης ή λογικής, πιέζεται στο χαμηλότερο επίπεδο.

Τα μέσα δράσης των δημαγωγών: η διαβεβαίωση, η επανάληψη και η μετάδοση συναισθημάτων στην κοινωνική συλλογικότητα, προσομοιάζουν με αυτό που βιώνουμε αργά αλλά σταθερά τα τελευταία 20 χρόνια ως ενημέρωση μέσω των ΜΜΕ και ως πολιτικό λόγο των ‘δημοκρατικών’ κομμάτων που δεν δέχονται ‘ελεύθερες’ απόψεις από τους βουλευτές τους. Η εφαρμογή των μεθόδων αυτών βέβαια είναι αργή αλλά τα αποτελέσματα είναι διαρκείας.

Το ίδιο διαρκείας είναι και η ανάγκη των κοινωνιών να τοποθετούνται από ένστικτο υπό την εξουσία ενός αρχηγού ή ενός δημαγωγού. Έχουμε φτάσει στο σημείο αυτό που η λακωνική επανάληψη θέσεων (τεχνοκράτες, εθνική σωτηρία, συνεννόηση, λαός, πατρίδα, πλουτοκρατία κλπ) φυτεύονται στην συλλογική μνήμη και γίνονται συλλογική απαίτηση. Λέξεις και σημασίες που δεν έχουν κανένα νόημα και υπόβαθρο στην κοινωνική συλλογικότητα, και που κανένας δεν μπορεί να απαντήσει με σαφήνεια τι ακριβώς σημαίνουν και που οδηγούν. Και όλα αυτά με στόχο να προσδώσουν γόητρο στον δημαγωγό ηγέτη κάτοχο τους που στοχεύει στην καταστολή της κοινωνικής συλλογικότητας, υπό των όρων της χειραγώγησης που αυτός καθορίζει.

Ζούμε το τέλος ενός πολιτισμού, του πολιτισμού της δημοκρατίας των δημαγωγών, με μια συγκυβέρνηση όπου η επόμενη μέρα φαντάζει να είναι το χάος.

Στην ιστορία η φαινομενικότητα διαδραμάτισε πολύ σημαντικότερο ρόλο από την πραγματικότητα, λόγος για τον οποίο οι πολιτικοί που πρωταγωνίστησαν στην παρωδία της εβδομάδας που πέρασε είναι βέβαιοι ότι ο Λουκάς Παπαδήμος θα αποτύχει πολιτικά, όσο περισσότερο πετύχει ουσιαστικά. Η κοινωνική συλλογικότητα βλέπετε ‘σκέπτεται’ με εικόνες οι οποίες επιδρούν σε αυτή. Αυτές την τρομοκρατούν και αυτές δημιουργούν τα κίνητρα για ενεργοποίηση και δράση. Και η εικόνα του κυβερνήτη, Λουκά Παπαδήμου, που την καθησυχάζει με την ποιότητα του διακυβεύματος που θέτει, μάλλον την αφήνει αδιάφορη, μπροστά στον θρύλο που κρύβεται πίσω από τις ‘ίντριγκες’ οι οποίες οδήγησαν στην επιλογή του.

‘Άρτος και θεάματα’, η υπέρτατη ευτυχία του λαού της Ρώμης δεν άλλαξε ως εργαλείο χειραγώγησης της κοινωνικής συλλογικότητας μέσα στους αιώνες, μια που στην σύγχρονη εποχή τα ΜΜΕ ουσιαστικά αύξησαν τις θέσεις στο Κολοσσαίο της πολιτικής αρένας, καθώς και την ποιότητα του κοινού, τρομοκρατώντας πλέον όλες τι ηλικίες που δυνητικά είναι θεατές. Η αναπαραστατική φαντασία των θεατών βλέπετε όπου η συλλογιστική ικανότητα δεν παρεμβαίνει, είναι πάντα ευπρόσιτη στις έντονες εντυπώσεις. Οι θεατές των ΜΜΕ βρίσκονται περίπου σε κατάσταση ύπνωσης όπου η λογική είναι σε αναστολή, επιτρέποντας στο νου να ανασύρει εικόνες εξαιρετικά έντονες που η λογική θα διέλυε. Για αυτό και η θρυλική πλευρά της ιστορίας που ζήσαμε τις τελευταίες 10 ημέρες, και ξεκίνησε από την ανακοίνωση της απόφασης του τέως πρωθυπουργού για δημοψήφισμα και κατέληξε ‘δι’ ελέου και φόβου περαίνουσα’ στην επιλογή του Λουκά Παπαδήμου, είναι αυτή που προκαλεί εντονότερα εντύπωση στην κοινωνία από την ίδια την επιλογή κυβερνήτη.

Ο θαυμασμός, η απαξία και οι θρύλοι πίσω από τέτοιες καταστάσεις είναι το βάθρο του σύγχρονου πολιτισμού μας, που οδηγεί τις κοινωνίες να ‘σκέπτονται’ μόνο με εικόνες που τις τρομοκρατούν ή τις γοητεύουν και γίνονται κίνητρα δράσης. Ακριβώς σε αυτό το χαρακτηριστικό του DNA των κοινωνιών μας στόχευσε ο ‘σκηνοθέτης’ της ιστορίας που ζήσαμε τις τελευταίες 10 ημέρες, στην λαϊκή φαντασία στην οποία στηρίζεται η πολιτική ισχύς των ηγετών σε κάθε εποχή. Ακριβώς σε αυτό το σημείο ο Λουκάς Παπαδήμος υστερεί με την ‘δήλωση προθέσεων’ του, που βασίζεται σε απτές δράσεις και αποδείξεις που προορίζονται να επηρεάσουν την διάνοια και την λογική των Ελλήνων.

Κάθε τι που προξενεί εντύπωση στην φαντασία της κοινωνίας παρουσιάζεται υπό την μορφή μιας σαφέστατης και συναρπαστικής εικόνας, που δεν χρειάζεται καμία πρόσθετη ερμηνεία και που συνοδεύεται από κάποια ‘εκπληκτικά’ γεγονότα, μια μεγάλη νίκη, ένα μεγάλο επίτευγμα, ένα μεγάλο έγκλημα η μια μεγάλη ελπίδα. Με λίγα λόγια ο Λουκάς Παπαδήμος χρειάζεται ένα ‘θαύμα’ για να πετύχει να γίνει κατανοητό το λογικό του διακύβευμα, που αδυνατούν οι πολίτες να πιστέψουν, να κατανοήσουν και να συμμετάσχουν, στην ύπνωση και τη θολούρα της κατάπτωσης που βρίσκονται. Και αυτό το ‘θαύμα’ αν δεν του το δημιουργήσει η Διοίκηση του θα προσφέρει πεδίο ανάπτυξης θρύλων που θα ‘καταναλώσου’ πολύ γρήγορα το κεφάλαιο προσωπικής ευρωστίας που ο ίδιο έχει και είναι πιθανώς η μόνη εγγύηση με την ανάληψη των καθηκόντων του.

Όποιος ξέρει την τέχνη να προκαλεί εντύπωση στην φαντασία των κοινωνιών, ξέρει και την τέχνη να κυβερνά.

Δεν μασάμε. Ούτε με τον Γιώργο Παπανδρέου που έφερε την χώρα στο χείλος της καταστροφής, ούτε και με το θέατρο των υπόλοιπων πολιτικών που είτε αποχωρούν με κραυγές για να κερδίσουν τις εντυπώσεις (Καρατζαφέρης) ή λοιδορούν στο κοινό τους, άλλους πολιτικούς (Παπαρήγα) για να επιβάλουν τις ιδεοληψίες τους στη πλάτη των πολιτών.

Είναι όλοι τους λίγοι και κακοί στο ρόλο που τους έταξε η ιστορία.

Δεν μασάμε.

Ο τέως πλέον πρωθυπουργός Γιώργος Παπανδρέου βυθισμένος σε αυτό που αποκαλούν Bunker Mentality, θεωρεί ότι η διάσωση της δυναστείας του είναι υπεράνω της διάσωσης της χώρας. Στην ψευδαίσθηση του αυτή μάλιστα, που θέλει να μετατρέψει σε αυταπάτη των πολιτών, προχωρά μέσα από μια παρωδία πολιτικής μεγαλοπρέπειας λόγων και έργων, στην κωμικοτραγωδία που παρακολουθούμε τις τελευταίες ημέρες.

Μεγάλα λόγια, ιστορικές αναφορές και αυταρέσκεια, πολλές και επανειλημμένες επισκέψεις στον πρόεδρο της δημοκρατίας και μια τυχοδιωκτική πολιτική κίνηση με το δημοψήφισμα, χτίζουν τα τείχη της αυταπάτης του Bunker Mentality που τον καθοδηγεί. Παριστάνει τον πρωθυπουργό για να ικανοποιεί τον τυχοδιωκτισμό του και την ανάγκη του για μεγαλοπρέπεια, χωρίς να έχει ούτε αντίληψη ούτε και διάθεση να διοικήσει, αναμένοντας τις δυνάμεις του χάους που ο ίδιος δημιουργεί ως αόρατο χέρι να διασώσουν τον ίδιο και την δυναστεία του.

Παραιτείται από πρωθυπουργός χωρίς να αναφέρει την συμβολική φράση και προσφέρει το δαχτυλίδι της διαδοχής (!!!) της πρωθυπουργίας, στον προστατευόμενο της μητέρας του, Φίλιππο Πετσάλνικο, ρόλος του οποίου ήταν όλα τα χρόνια της πολιτικής του καριέρας, αυτός της γκουβερνάντας του πρίγκιπα της Δυναστείας Παπανδρέου.

Δεν μασάμε.

Αυτό του είπαν και οι βουλευτές του στην Κοινοβουλευτική Ομάδα του ΠΑΣΟΚ, οι οποίοι όμως έχουν δεσμούς συνενοχής και δίψα για εξουσία. Μια δίψα που δεν τους επιτρέπει να ξεπεράσουν το έλλειμμα πολιτικού κεφαλαίου τους, με αποτέλεσμα να του παράσχουν ψήφο εμπιστοσύνης ξέροντας ότι θα τους ‘πουλήσει’ με την πρώτη ευκαιρία. Και το έκανε και πριν την ψήφο, και μετά ξεφτιλίζοντας το σύνταγμα, τις διαδικασίες, τους συναδέλφους τους αρχηγούς και τους πολίτες που γεμάτοι προσδοκίες περιμένουν πλέον αντί για λύση μια εξευτελιστική έξοδο του πρίγκιπα που δεν έχει καμία επαφή με την πραγματικότητα. Και αυτό θα το βρει μπροστά του γιατί το Σύνταγμα εκδικείται, αυτούς που το αγνοούν και το λειτουργούν ως νταβατζήδες του.

Δεν μασάμε

Στην προπαγάνδα και την προσβολή της ευφυΐας μας με τις απανωτές διαρροές και αποκλειστικότητες, ονομάτων, διαβεβαιώσεων και ‘έγκυρων’ αναφορών για τις επιλογές του πρίγκιπα, που ήθελε να γίνει αιώνιος ηγεμόνας παρασυρμένος από το Bunker Mentality που τον διακατέχει. Ούτε και από τον ανταγωνισμό ‘μειοδοσίας’ των παραδοσιακών καναλιών ενημέρωσης, που αγκομαχούν να ακολουθήσουν την ταχύτητα της επικοινωνίας των νέων μέσων, η οποία αυξάνει την ζύμωση της κοινωνίας χωρίς να μπορούν να χειραγωγήσουν τους δέκτες των μηνυμάτων, πολίτες.

Δεν μασάμε.

Ούτε και στον ευφυή αλλά προβλέψιμο Καρατζαφέρη που όταν πληροφορήθηκε την ρελάνς Σαμαρά να διαρρεύσει την συναίνεση του στην επιλογή ενός τεχνοκράτη για να απορυθμίσει την επιλογή Παπανδρέου, αποφάσισε να παίξει τον παρεξηγημένο για να θωρακίσει τα δικαιώματα του στην πολυκατοικία. Το ίδιο ακριβώς δεν μασάμε και με την πονηριά της Παπαρήγα που με εξευτελιστικές μεθόδους λοιδορεί για να θωρακίσει την στρέβλωση της δημοκρατίας των μειοψηφιών στην οποία διαφεντεύει ο πολιτικός της χώρος, μετά το τέλος του εμφυλίου, απαιτώντας (έως πότε άραγε) να εξαντλήσει τα ενοχικά σύνδρομα των (ποιών πλέον) νικητών.

Οι ώρες είναι κρίσιμες και δεν μασάμε στην ψευδαίσθηση ότι αυτό αφορά μόνο την οικονομία και την δεινή θέση της χώρας σε σχέση με το χρέος της. Οι ώρες είναι κρίσιμες γιατί ένας ηγέτης αποφάσισε να ξεφτιλίσει τους πολίτες και την αξιοπρέπεια τους στο βωμό της αριστοκρατικής του αυταπάτης. Είναι κρίσιμες επειδή οι θεσμοί και οι κυβερνήσεις που είναι προϊόν της φυλής μας έχουν ευτελιστεί σε σημείο που δημιουργεί απελπισία στις κοινωνίες μας. Είναι κρίσιμες επειδή ανακαινίζοντας τους κώδικες και τους θεσμούς δεν αλλάζουμε τις ιδέες, τα συναισθήματα και τα έθιμα της κοινωνίας μας. Επειδή πλέον με το επίπεδο των πολιτικών μας δεν δημιουργούμε μια νέα εποχή αλλά είμαστε δημιουργήματα της.

Οι ώρες είναι κρίσιμες γιατί η δημοκρατία μας με αυτά και αυτά φυτοζωεί στην πιο αξιοθρήνητη αναρχία των συντεχνιών, των μειοψηφιών και των ηγεμόνων μιας τριτοκοσμικού τύπου παραίσθησης.

Επειδή η πολιτική κατά βάση σημαίνει συμβολισμός παρακολουθείστε τα ΜΜΕ όπου το πολιτικό προσωπικό των κομμάτων που με αμοραλισμό, υποκρισία και λεονταρισμούς φωνάζει, υβρίζει και συντηρεί ένα διχαστικό σκηνικό που δεν συνάδει σε καμία περίπτωση με την ψυχραιμία που απαιτούν οι καταστάσεις. Η ανευθυνότητα Παπανδρέου που δίκαια ή άδικα αντιμετωπίζεται με αμφιβολία από τον Αντώνη Σαμαρά δεν προσφέρει πολιτική ευρωστία στην όποια συμφωνία, ακόμα και αν ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ υπερβεί το DNA του και απορρίψει ξαφνικά την κοσμοθεωρία Παπανδρέου, ‘μετά από εμένα το χάος’.

Δευτέρα 7 Νοεμβρίου κλείνει ουσιαστικά μια εβδομάδα κατά την οποία η αυταπάτη της καταστροφής, στην οποία οδήγησε η ανακοίνωση της πρόθεσης του Γιώργου Παπανδρέου να  πάει σε δημοψήφισμα για το ευρώ, κλείνει τον κύκλο της με την συμφωνία δημιουργίας κυβέρνησης των δύο κομμάτων εξουσίας και μια νέα αυταπάτη ασφάλειας υπό την αιγίδα μιας διακομματικής ηγεσίας.

Τεράστια πολιτικά κεφάλαια που επενδύθηκαν τα δύο χρόνια μνημονιακής πολιτικής της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ και αντιμνημονιακής πολιτικής σύσσωμης της Αντιπολίτευσης, σπαταλήθηκαν τις επτά ημέρες της κρίσης και από τα δύο κόμματα εξουσίας. Η ελεύθερη πτώση της κυβέρνησης και ταυτόχρονα η ταχύτητα με την οποία η αξιωματική αντιπολίτευση οδηγήθηκε στην αντιστροφή της πολιτικής της από πολέμιος του μνημονίου σε δύναμη εγγύησης του, αποπροσανατολίζουν ακόμα περισσότερο την κοινωνία. Μια κοινωνία που στις 28 Οκτωβρίου παρουσίασε με έντονες αντιδράσεις την αγκίστρωση της στο κακό παρελθόν, δηλώνοντας την άρνηση της να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα.

Τίποτα αυτή την ώρα δεν δείχνει ότι η χώρα απέκτησε μια πολιτική διεύθυνση που θα την οδηγήσει σε ομαλές εξελίξεις αποδοχής ή επαναδιαπραγμάτευσης των όρων της ελληνικής τραγωδίας, και τίποτα δεν δείχνει ότι το μόρφωμα που θα διαμορφωθεί τις επόμενες ημέρες θα είναι βιώσιμο και όχι περισσότερο καταστροφικό, μια που ο Γιώργος Παπανδρέου με την ανευθυνότητα με την οποία οδήγησε την χώρα στο χάος, γνωρίζει απόλυτα τον λόγο για τον οποίο προσπάθησε να ξεφορτωθεί την υλοποίηση της συμφωνίας με την Ευρώπη την οποία μόνο αυτός, ο ΥΠΟΙΚ και οι Ευρωπαίοι γνωρίζουν.

Η ΝΔ οδηγήθηκε σε μια παγίδα που τις επόμενες ημέρες θα μάθουμε πως έχει στηθεί και η οποία είναι ανεξάρτητη από τις προσωπικές η παραταξιακές πολιτικές των κομμάτων. Η επιλογή της αυτοχειρίας του δημοψηφίσματος αναδεικνύει το μέγεθος της παγίδας στην οποία τελικά πέφτει η κοινωνία και όχι μόνο το πολιτικό σύστημα.

Αναρωτιέμαι πραγματικά τι ζήτησε ο Παπανδρέου από τους καναλάρχες για να τον στήριξουν στην προσπάθεια που κάνει η κυβέρνηση, ώστε το αποτέλεσμα της συμβολής τους να είναι αυτό που βλέπουμε στους τηλεοπτικού μας δέκτες με απόγνωση. Τους εκπροσώπους δηλαδή των κομμάτων να σπεκουλάρουν με την βοήθεια των δημοσιολόγων, για να συντηρήσουν το κακό τους παρελθόν, αντί να παράγουν πολιτική παρουσιάζοντας τα γεγονότα με εικόνες και ιδέες που θα κεντρίσουν την φαντασία των πολιτών. Αντί αυτού, νιώθουν περήφανοι να δημοσιοποιούν  αυτάρεσκα τις αυτοεκλπηρούμενες προφητείες καταστροφής, με τις οποίες πετυχαίνουν περίοπτες θέσεις στο παλμαρέ της τηλεοπτικής δικτατορίας των διαττόντων αστέρων, προκαλώντας σύγχυση στην νοημοσύνη της κοινωνικής συλλογικότητας.

Η φαντασία των πολιτών βλέπετε, που είδαμε να κατεβαίνουν στους δρόμους παρασυρόμενοι από γκεμπελίσκους που τρέφουν το αυγό του φιδιού, διαμορφώνεται από εικόνες αλληλοδιάδοχες χωρίς κανένα δεσμό ανάμεσα τους. Την προηγούμενη μάλιστα Παρασκευή 28 Οκτωβρίου, η φαντασία των θεατών της παρέλασης, εντυπωσιασμένη από την υπερφυσική πλευρά του μηνύματος του ‘ΟΧΙ’ και των εικόνων που την συνθέτουν, βρέθηκε σε θέση σύγκρισης με τις νωπές εικόνες του κουρέματος στην ΕΕ, με το εξευτελιστικό περιεχόμενο, τους πολιτικούς ηγέτες της χώρας (και των δύο κομμάτων εξουσίας) εξοστρακισμένους από τις αποφάσεις. Ο εντυπωσιασμός στην φαντασία τους μετατράπηκε σε αντίδραση και ντροπή από τις αντιφατικές ιδέες ανάμεσα στο ” οι ήρωες πολεμούν σαν Έλληνες” του Τσόρτσιλ στις δηλώσεις Μέρκελ ότι η “Ελλάδα είναι μοναδική περίπτωση προς αποφυγή”. Η αντίφαση αυτή ανέσυρε την δίκαια αγανάκτηση για τα μέτρα και την λιτότητα σε βάρος τους και το αποτέλεσμα το είδαμε σε εικόνες που καταγράφηκαν στην συλλογική μνήμη. Ένα κράτος χωρίς κυβερνήτες ούτε σε πολίτικό αλλά ούτε και σε πολιτειακό επίπεδο να αποδιοργανώνεται με την αποχώρηση του συμβόλου.

Το υπερφυσικό και το θρυλικό βλέπετε, είναι τα αληθινά ερείσματα των πολιτισμών και η φαντασία των πολιτών αποτελούσε πάντα τη βάση της ισχύος των πολιτικών ανδρών. Και αυτό ακριβώς ήταν το έλλειμμα του Κάρολου Παπούλια, σύγχρονου συμβόλου της δημοκρατίας μας, το συγκεκριμένο ιστορικό μομέντουμ. 40 χρόνια μετά ο Κάρολος Παπουλίας βρέθηκε στη θέση που θα τον φωτογράφιζε ως θρύλο στην συνείδηση των παρασυρμένων πολιτών. Αντέδρασε όμως θιγμένος για την προσωπική προσβολή, αντί να τοποθετηθεί στην φαντασία της κοινωνικής συλλογικότητας. Και εκεί δεν έχασε μόνο αυτός έχασαν και οι πολίτες εικόνες και ιδέες, που οι πολιτικοί θα μπορούσαν να τις κάνουν προσιτές, και με τις οποίες το πολιτικό μοντέλο θα μπορούσε να αποκτήσει ένα νέο ιδανικό στην δύσκολη αυτή περίοδο.

Η πολιτική της καταστροφής όμως που ακολουθούν κυβέρνηση και αντιπολίτευση,  συνεπικουρούμενες από όλα τα κόμματα εντός και εκτός του κοινοβουλίου, με πύρινους λόγους και πρωτοβουλίες που στόχο έχουν την αυτοεκλπήρωση των προφητειών, χαράσσουν ιδέες στην κοινωνική συλλογικότητα που μεταβάλλουν τον προσανατολισμό των συναισθημάτων των πολιτών, και οδηγούν σε ανεξέλεγκτες επαναστάσεις.

Αυτό που ονομάζουμε έλλειμμα πολιτικής είναι η ανυπαρξία δημιουργίας συνειρμών από τα πολιτικά κόμματα και τους ηγέτες τους, που θα αντιπαλέψουν την αδυναμία των πολιτών να επηρεαστούν από την λογική της μάζας, η οποία είναι επιρρεπής στην προπαγάνδα των γκεμπελίσκων, την οποία οι τηλεαστέρες πολιτικοί και δημοσιολόγοι τροφοδοτούν σε τεράστιους όγκους αυτοικανοποιούμενοι για τις αυτοεκπληρούμενες προφητείες καταστροφής…

Εκλογές φαίνεται ότι έχει υποσχεθεί ο Γιώργος Παπανδρέου στους αμφισβητίες υπουργούς του, μετά την ψήφιση των τεσσάρων νομοσχεδίων που θα κρίνουν ουσιαστικά σε ένα μεγάλο ποσοστό την μόνιμη παρουσία της τρόικα στην χώρα με την νεά δανειακή σύμβαση, την έναρξη των διαπραγματεύσεων για τον καθορισμό του αποτελέσματος του κουρέματος, το άνοιγμα των κλειστών επαγγελμάτων και την απορρύθμιση του συντεχνιακού κράτους με την απόλυση (εφεδρεία) ενός μεγάλου αριθμού δημοσίων υπαλλήλων.

Η περίπτωση αυτή περιγράφηκε ήδη από τον ένα εκ των τριών, του σύγχρονου αναχώματος στο κυβερνητικό έλλειμμα που αντιμετωπίζει για τρίτη φορά η χώρα με πρωθυπουργό Παπανδρέου, από τον Ανδρέα Λοβέρδο, που είπε να ζητήσουμε αυξημένη πλειοψηφία 180 βουλευτών και ασχέτως αν πολίτικά δεν το πετύχουμε και οδηγηθούμε σε εκλογές να ισχύσουν τα νομοσχέδια. Αν και λίγο ‘τραβεστί’ κοινοβουλευτικά και πολιτικά η κατάσταση οι τρείς υποψήφιοι για την διαδοχή στο ΠΑΣΟΚ, οδηγούν με μαθηματική ακρίβεια την ΝΔ στο να εκτεθεί με την διαδικασία αυτή πολιτικά, με στόχο να καταστήσουν οποιοιδήποτε επικράτηση της ακόμα μια πολιτική παρένθεση. Οποιαδήποτε άρνηση της αντιπολίτευσης να ψηφίσει το νομοσχέδιο για την εφεδρεία, που ήταν και δικής της εμπνεύσεως, πολιτικά την φέρνει απέναντι στους οργισμένους πολίτες ψηφοφόρους που θέλουν να ρεύσει ‘αίμα’ απολύσεων στο δημόσιο υπέρ της θωράκισης των συντεχνιών που κρύβονται πίσω από το γιγαντιαίο δημόσιο. Αντίστοιχα οποιαδήποτε άρνηση της να ψηφίσει την δανειακή σύμβαση θα την θέσει αναντίστοιχη με την ψήφιση που έχει ήδη κάνει στην πρώτη δανειακή σύμβαση, ενώ άρνηση της στο κούρεμα θα σημάνει ουσιαστικά διεθνή απομόνωση της. Στο μόνο που μπορεί να επενδύσει πολιτικά με αντίδαση είναι η παρουσία της τρόικα την οποία και θα αναδείξει στον ανεμόμυλο με τον οποίο θα ξυφουλκούν τα στελέχη της.

Ο σχεδιασμός αυτός, στον οποίο ο πρωθυπουργός συμβολικά έχει βάλει στο κάδρο και τα ΜΜΕ με τις επαφές που είχε με τους καναλάρχες και τους εκδότες, φαίνεται ότι θα είναι και το κύκνειο άσμα του Γιώργου Παπανδρέου ο οποίος περιμένει πως και τι να μπει στην παρέα των ‘μουγγών’ τέως πρωθυπουργών, και από τα χαρακώματα του να υποσκάψει τον επόμενο υποψήφιο αποτυχόντα πρωθυπουργό που θα τον διαδεχθεί.

Η τελευταία ευκαιρία για την χώρα μας βλέπετε ήταν το 2004, με την ψυχολογία της κοινωνίας σε έπαρση και την ροή των κεφαλαίων και των επενδύσεων, έστω εικονικά και με κρατικό παρεμβατισμό, στα ύψη. Σήμερα πλέον δεν υπάρχουν ευκαιρίες, υπάρχει μόνο νομοτέλεια η οποία είτε οδηγεί στο τέλος του πολιτισμού όπως τον ξέρουμε ή απλά λειτουργεί παιδευτικά προς την κοινωνία.

Ρόλος της κυβέρνησης σε ένα τέτοιοι πλαίσιο είναι να κυβερνά και όχι να ξιφουλκεί μεταξύ συμφερόντων με μέσα που η κοινωνία απεχθάνεται και τα οποία την οδηγούν στην έκρηξη. Και αυτό που λείπει σήμερα είναι κυβέρνηση, έχουμε μια σαθρή διοίκηση που δεν κυβερνάται και όσο περισσότερα μνημόνια υπογράφουμε τόσο περισσότερο αυτό γίνεται προφανές. Όσο βέβαια το επιτρέπει να γίνει αυτό ένα κομμάτι της ενημέρωσης που με γκεμπελικούς όρους θωρακίζει το σάπιο καθεστώς σε βάρος της όποιας λειτουργίας του κράτους.

Η αντίδραση των πολιτών online, στην καταγγελία του Κάρολου Παπούλια για την ‘στάση’ των πολιτών της Θεσσαλονίκης και γενικότερα του ‘κινήματος’ των δυναμικών μειοψηφιών να παρασέρνουν τον οργισμένο όχλο, φανερώνει ότι η συνδεδεμένη μέσω κινητών και διαδικτύου κοινωνική μάζα, και ιστορική μνήμη διαθέτει και η ποιότητα της οργής της είναι μεγαλύτερης πυκνότητας σε επιχειρήματα και δυναμική.

Πολλοί μιλάνε για το αυγό του φιδιού που κρύβεται στην οργή αυτή και στην πορεία αμφισβήτησης των θεσμών, δεν πρέπει να ξεχνάμε όμως ότι το αυγό του φιδιού επιβιώνει μόνο μέσα από την δημιουργία αυθεντίας θεσμικού τύπου. Δεν απέχει πολύ ο συνδεμένος όχλος από το να απορρίψει τέτοιου είδους πολιτικές αυθεντίες είτε από αριστερά ή από δεξιά όπως έκανε μέχρι σήμερα με το κίνημα των αγανακτισμένων χωρίς πολιτική χειραγώγηση.

Η άνοιξη της κουρασμένης κοινωνικής συλλογικότητας στην Ελλάδα, από το σοβετικό πολιτικό προσωπικό και τους άνομους και μαφιόζικους δεσμούς που το διακατέχει, ήρθε… το θέμα είναι αν μέσα στο καταχείμωνο θα καταφέρει να γίνει καταλύτης για την ανάδυση πολιτικής λύσης στη χώρα…

Και οι ‘τρείς’ όμως και ο ‘κούκος’ και ο ΓΑΠ ψάχνουν άλλοθι για το έγκλημα… και το προσωπικό έλλειμμα του καθενός…

Δεν υπάρχει όμως έλεος ούτε για τις συντεχνίες ούτε και για τους ίδιους το κατα λαβαίνουν και ψάχνουν έξοδο από τις Βερσαλλίες…

———-

 Δελτίο Τύπου Βενιζέλου

Ο Αντιπρόεδρος της Κυβέρνησης και Υπουργός Οικονομικών κ. Ευάγγελος Βενιζέλος, απαντώντας σε ερώτηση δημοσιογράφου σχετικά με το κοινό άρθρο της κας. Διαμαντοπούλου και των κ.κ. Λοβέρδου και Ραγκούση, δήλωσε τα εξής:

«Είναι πολύ θετική η πρωτοβουλία των τριών υπουργών να απευθυνθούν στην κοινή γνώμη με μια ανάλυση του τρόπου με τον οποίο έχει διαμορφωθεί η σημερινή ελληνική κοινωνία, με κύρια ευθύνη του πολιτικού συστήματος, συμπεριλαμβανομένου βεβαίως και του ίδιου του ΠΑΣΟΚ.

Πίσω από κάθε μεγάλη πολιτική πρωτοβουλία και κυρίως πίσω από τη δύσκολη διαχείριση μιας τεράστιας κρίσης που θέτει σε κίνδυνο τη χώρα, πρέπει πάντα να βρίσκεται: πρώτον, ένα θεωρητικό σχήμα και δεύτερον, μια ισχυρή πολιτική βούληση σχηματισμένη από ανθρώπους έτοιμους να αγωνιστούν στην πρώτη γραμμή.

Υπό την έννοια αυτή, το κείμενο των τριών συναδέλφων μου, με τους οποίους ανήκουμε στην ίδια γενιά, έχουμε κοινές προσλαμβάνουσες παραστάσεις και δίνουμε έναν κοινό συλλογικό αγώνα είναι ένας πολύ καλός οιωνός για την κρίσιμη εβδομάδα που αρχίζει, κατά τη διάρκεια της οποίας κρίνονται πολλά, ίσως όλα».

————-

Αντιγράφω από το Βήμα

Το κίνημα των τριών

Βαρυσήμαντο άρθρο των τριών υπουργών, Αννας Διαμαντοπούλου, Ανδρέα Λοβέρδου και Γιάννη Ραγκούση προάγγελος εξελίξεων

Κίνηση τριών υπουργών, της κυρίας Άννας Διαμαντοπούλου και των κ.κ. Α. Λοβέρδου και Ι. Ραγκούση, εκδηλώθηκε χθες μέσα από ένα κοινό άρθρο το οποίο ανήρτησαν στις ιστοσελίδες τους και στο facebook και το οποίο ερμηνεύεται ως απαρχή εξελίξεων.

Οι τρεις υπουργοί καταφέρονται κατά των συντεχνιών -«βαφτίστηκε «κοινωνία» η κάθε συντεχνία, ενώ στην πραγματικότητα οι κοινωνοί καλούνταν να πληρώσουν τα αιτήματα των συντεχνιών, που μόνιμα και σταθερά γίνονταν δεκτά», επισημαίνουν- και καλούν την κοινωνία, πολίτες, διανοούμενους και πολιτικούς – να πάψει να παρακολουθεί σιωπηλή τις εξελίξεις και να αντιδράσει με δυναμικό τρόπο.

Οι υπουργοί που υπογράφουν το συγκεκριμένο κείμενο βεβαιώνουν ότι χθες ενημέρωσαν τον Πρωθυπουργό κ. Γ. Παπανδρέου για την πρωτοβουλία τους και ότι εκείνος δεν είχε αντίρρηση.

Από το Μέγαρο Μαξίμου επιβεβαιώνεται ότι υπήρξε ενημέρωση του κ. Παπανδρέου. Συνεργάτες του Πρωθυπουργού επισημαίνουν ότι είναι λογικό και χρήσιμο στελέχη του Κινήματος να εκφράζουν απόψεις για την επίλυση των προβλημάτων που αντιμετωπίζει η χώρα.

μέσω ΤΟ ΒΗΜΑ – Το κίνημα των τριών – πολιτική.

Πόσο στρεβλή αλήθεια είναι η πραγματικότητα εκεί μέσα στις σύγχρονες Βερσαλλίες του κτηρίου της Βουλής.

Ντρέπονται, και το χρησιμοποιούν ως άλλοθι εξαγνισμού λες και η πλειοψηφία των πολιτών της παραγωγικής Ελλάδας που έχει βρεθεί πολλές φορές στην ανεργία και την ανέχεια, ο καθένας ξεχωριστά στον μικρόκοσμο του, δεν ντρέπεται απέναντι στους εξαρτώμενους της οικογένειας του που δεν έχει να τους θρέψει. Ακόμα δε περισσότερο λες και οι πολίτες δεν ντρέπονται όλους αυτούς στους οποίους χρωστάνε και δεν μπορούν να ανταπεξέλθουν. Και το σημαντικότερο, κάτι που οι πολίτικοί έχουν εξοστρακίσει από την ανθρώπινη προσωπικότητα τους, το θέμα της τιμής. Οι πολίτες έχουν πρόσωπο στην κοινωνία και ντρέπονται γιατί το καταναλώνουν στο βωμό μιας μαύρης τρύπας στην οποία τους έχει οδηγήσει το πολιτικό σύστημα των “συντεχνιακών συμμοριών” ενός κράτους που χτίστηκε με την μορφή μικρών φέουδων με τα οποία οι πολιτικοί δημιουργόυσαν τριάντα χρόνια άνομους δεσμούς.

Ντρέπονται και μας ζητούν ελεημοσύνη για να μη χάσουν την ασφάλεια να κρύβονται μέσα στις Βερσαλλίες και να κάνουν τους δημοκράτες εκ του ασφαλούς για να πολλαπλασιάζουν και να συντηρούν την κάστα τους. Η ντροπή όμως έχει χαθεί προ πολλού στην κοινωνία και αυτό είναι το επικίνδυνο της κρίσης αυτής. Το έλλειμμα ντροπής των συμπολιτών μας, που πλησιάζει το έλλειμμα ντροπής των πολιτικών ταγών οδηγεί με νομοτελειακή συνέπεια στην διάλυση της συνεκτικότητας των κοινωνιών, μια κατάσταση που αποτελεί την γενεσιουργό αιτία για διχασμό, φραξιονισμό των κοινωνιών και έκρηξη εμφυλιακού τύπου εκτονώσεων.

Και για αυτό το διακύβευμα που έχει πολιτικό υπόστρωμα και αφορά την ντροπή στην οποία αναφέρεται ο ΓΑΠ, δεν μας λέει τίποτα το σύνολο του πολιτικού συστήματος που ψάχνει μόνο για άλλοθι και όχι για λύσεις. Έχουν χάσει πρόσωπο στην διεθνή ‘πολιτική αγορά’ και με την κατάρρευση της διγλωσσίας στην οποία τους υποχρέωσαν οι δανειστές, έχασαν πρόσωπο και στην ‘πολιτική αγορά’ της χώρας.

Και τώρα ντρέπονται… ώρα είναι να ζητήσουν και συγνώμη ως ένα μαγικό μηχανισμό που θα τους περάσει από την κολυμπήθρα του Σιλωάμ για να τους βγάλει αγνούς και αμόλυντους δημοκράτες σε περίοπτα πόστα της νέας τάξης πραγμάτων που μας οδηγεί η οικονομική εισβολή στη χώρα, με την οποία οι δυνάμεις των ‘συμμάχων’ (Τρόικα) ψάχνουν τα χημικά οικονομικά όπλα με τα οποία απειλεί το Ελληνικό σύστημα των Ευρωπαίων Ταλιμπάν, τον δυτικό πολιτισμό.

Ένας πολιτικός με πρόσωπο και τσαγανό δεν ντρέπεται ποτέ, η ντροπή είναι από τα υλικά εκείνα που μειώνουν την ισχύ των ιδεολογικών του μηχανισμών και των πολιτικών του αξιών. Η πολιτική σήμερα χρειάζεται λογική και όχι ‘πατριωτισμό’ η ‘εθνικισμό’, ούτε καν το παραδοσιακό μπαλαντέρ των σταυροφοριών. Έχει καταναλωθεί η πολιτική τεχνολογία του 17ου αιώνα και έχει αποκαλυφθεί η ‘συνομωσία’ της πνευματιστικού τύπου εξουσίας, δεν μπορούν πλέον να απαντήσουν στην δυναμική της σύγχρονης Βαβέλ.

Δεν αποτελεί πια μέλλον το παρελθόν σε μια κοινωνία ενδυναμωμένη, πληροφορημένη, και ισχυρή που βαδίζει μόνο μπροστά. Οι πολιτική είναι μια τέχνη που κινείται όπως το νερό, καταλαμβάνει όσο χώρο της προσφέρεται, και εκεί είναι η απάντηση στην αναζήτηση του νέου πολιτικού αλγόριθμού που θα βγάλει τον τόπο από την κρίση, όχι στη ντροπή ούτε στη συγνώμη και ακόμα περισσότερο όχι στην προπαγάνδα.

Και τα δύο παραπάνω στιγμιότυπα αναδεικνύουν περίτρανα το φαινόμενο της διγλωσσίας πάνω στην οποία βασίστηκε η ύπνωση των Ελλήνων μεταπολιτευτικά, μέσω της συνενοχής (μαζί τα φάγαμε), της πατριδοκαπηλίας (το πατριωτικό ή εθνικό μας καθήκον), της θρησκευτικής υποταγής (πίστευε και μη ερεύνα) και της αναγωγής των συντεχνιών στο ρόλο των ραγιάδων νέων ‘Αρματολών’, που αποστολή τους είναι να απαλλοτριώνουν τους κουτόφραγκους για μια νέου τύπου απελευθέρωση του ‘ανάδελφου’ έθνους μας.

Για πολλές δεκαετίες οι έλληνες πολιτικοί μίλαγαν στην Ευρώπη με άλλο περιεχόμενο από αυτό που παρουσίαζαν στην χώρα. Ήξεραν την πραγματικότητα και έκαναν τη δική τους ομερτά, όλα τα κόμματα, όλοι οι πολιτικοί σε μια κυβερνητική συναλλαγή της σιωπής ανάμεσα τους. Η ‘εγκληματικού τύπου’ αυτή ομερτά αποκαλύφθηκε (the party is over) και οι πολιτικοί μας αντί να προσαρμοστούν με την κρισιμότητα της στιγμής, επιμένουν πεισματικά να συντηρούν τη κακή παραγκούπολη της Ελλάδας, μιλώντας με μηνύματα εθνικής μεγαλειότητας στους κλεισμένους στο ‘Αρκάδι’, ώστε  να τους πείσουν ότι η έξοδος από αυτό με μια μεγαλειώδη έκρηξη, είναι η μόνη περίπτωση ‘πατριωτικής’ συμπεριφοράς.

Ο συμβολισμός της κυβέρνησης που ζητά ξανά συνενοχή από τους πολίτες με νέα ομερτά, αλλά και της αντιπολίτευσης που διεκδικεί το ρόλο του Μεσσία χτίζοντας μια ιδεατή ουτοπία, με διασταλτικό τρόπο απευθύνουν στους πολίτες ένα δίλλημα χωρίς διέξοδο. Μια νέα πολιτική παγίδα που οι πολίτες πρέπει να επιλέξουν το μέλλον τους με πνευματιστικού τύπου υποσχέσεις για παραδείσους και πιλάφια, μέσω της ενεργοποίησης του ραγιάδικου DNA των Ελλήνων και της επαναστατικής οργής τους έναντι όλων των άλλων.

Ο μόνος δρόμος να βγει η χώρα από το τέλμα και που τον γνωρίζουν όλοι οι πολίτες που επιβιώνουν στην ελεύθερη αγορά είναι δουλειά και όχι η δουλεία, είναι ο συναγωνισμός και ο ανταγωνισμός και όχι οι μοναχικές πορείες και η απομόνωση στην έρημο της περήφανης μεγαλοπρέπειας του παραγοντισμού. Κάτι που οι πολιτικοί μας δεν μπορούν να μιλήσουν για αυτό μια που ως πρίγκιπες δεν έχουν ούτε βιωματική ούτε θεωρητική προσέγγιση. Οι λέξεις και οι έννοιες που χρησιμοποιούν έχουν τελείως διαφορετικό περιεχόμενο σημασίας για τους πολίτες από αυτή που τους προσδίδουν οι πολιτικοί.

Η μεν αριστερά του κρατισμού και των ουτοπικών ιδεοληψιών, μάχεται να πετύχει την ισοπέδωση από την οποία θα προκύψει η αναγέννηση ενός συστήματος που έχει καταδικαστεί ιστορικά μεν, συντηρείται όμως με τις μεθόδους κατά της ‘πλουτοκρατίας’ και του ‘νεοφιλελευθερισμού’ από τους προπαγανδιστικούς μηχανισμούς μιας ‘αντιδραστικής’ και ‘αντιδημοκρατικής’ μειοψηφίας στην αριστερά.

Αυτό που στην χώρα μας βιώνουμε ως κρίση οικονομική, πέραν της διάστασης στην πραγματική οικονομία και στην καθημερινότητα των Ελλήνων, έχει δημιουργήσει δυναμικές οι οποίες οδηγούν σε αγανάκτηση χωρίς ‘καθοδήγηση’ και συνεπακόλουθα χωρίς στόχο και αποστολή.

Η σφοδρότητα των δράσεων της αριστεράς στους εργασιακούς χώρους και στην κοινωνία, που προκαλεί την αντίδραση του κυβερνώντος ΠΑΣΟΚ τροφοδοτεί μεν τις δυναμικές αυτές, θολώνει όμως ταυτόχρονα περισσότερο την κοινωνική συνείδηση της αγανάκτησης, παγιδεύοντας τους πολίτες στην διεκδίκηση επιστροφής σε ένα κακό παρελθόν αντί στην αναζήτηση νέων δρόμων ανάπτυξης.

Ο όρος ‘συμβόλαιο με το λαό’, που τόσο πολύ έχει ευτελιστεί από το ΠΑΣΟΚ τη δεκαετία του 80 και οδήγησε στις ορδές νεόπλουτων αφανών πολιτικών ταγών του συνδικαλισμού, αποτελεί σε επίπεδο ουσίας μια σύγχρονη αναγκαιότητα. Η υπνωμένη Ελληνική κοινωνία έχει ανάγκη να πιστέψει σε ένα ‘συμβόλαιο’ που θα την βοηθήσει να βγει από το λήθαργο στο οποίο την οδήγησε το ιδεολογικό αυτό ‘όπιο’ που χτίστηκε γύρω από τον κρατισμό και την αποδυνάμωση όλων των εννοιών ήθους και αξιών που δημιουργούν την αναγκαία συνεκτικότητα στις κοινωνίες.

Η αποστολή αυτή όμως είναι από δύσκολη έως ανέφικτη στο σημερινό δημόσιο διάλογο των ‘προθύμων’ με τους ‘αγωνιστές’ οι οποίοι χτίζουν μια νέα συνεκτικότητα με διχαστικούς όρους τους οποίους γνωρίζουν να διαχειρίζονται μέσω της προπαγάνδας των μηχανισμών ‘αγώνα’ και ‘λαϊκής πάλης’. Η κρίση που αποτελεί εφαλτήριο για νέα εκκίνηση σε όλα τα επίπεδα, και όχι μόνο στο οικονομικό, δεν έχει προσεγγιστεί ακόμα ολιστικά από κανένα πολιτικό χώρο, ούτε και αυτό της κεντροδεξιάς η οποία δείχνει απούσα.

Κρίνοντας από την στάση της κυβέρνησης απέναντι στις υποχρεώσεις που προκύπτουν από το ‘συμβόλαιο’ με την Ευρώπη για την έξοδο από την κρίση, γίνεται προφανές ότι σε κεντρικό πολικό επίπεδο έχει αποφασιστεί να ‘διδαχθεί’ η κοινωνία μας ότι ο ραγιαδισμός, η ανηθικότητα, η οθωμανική πονηριά, και το ατέρμονο παζάρι χωρίς στρατηγική και σχεδιασμό αποτελούν τον κοινωνικό αλγόριθμο που θα ‘παιδεύσει’ τους πολίτες στην μετά την κρίση περίοδο ανάπτυξης.

Η έλλειψη λοιπόν πολιτικής διαλεκτικής διαφοροποιημένης, καινοτόμας και ‘νοικοκυρεμένης’ φανερώνει ένα πολύ κακό μέλλον ανεξάρτητα με την οικονομίστικη αντιμετώπιση της κρίσης. Ένα κακό μέλλον από ένα κακομαθημένο λαό τον οποίο εκπαιδεύει μια πολιτική παρέα, να μετατραπεί σε εγκληματικό λαό. Πόσο στα αλήθεια λείπει μια εύρωστη στρατηγική εθνική τοποθέτηση που να περικλείεται σε ένα νέο ‘Ανήκουμε στην Δύση’.